บล็อกก็เหมือนบ้าน

หลังจากแวะเวียนไปดู ‘ทำเล’ มาหลายแห่ง และได้ทดลอง ‘อยู่’ และ ‘ตกแต่ง’
บล็อกแต่ละแห่งให้พอรู้ข้อจำกัด ความอึดอัด ความสะดวกสบาย ความง่าย-ยาก
และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ความงามตามสมควร ก็ตัดสินใจในวินาทีสุดท้าย (เมื่อกี๊)
ว่าจะลงหลักปักเสาเข็มที่บ้านหลังนี้ ที่นี่ wordpress.com

แม้ว่ายังคงสงสัยว่าทำไมจึงไม่สามารถ ‘เข้า’ บล็อกของตัวเองได้ขณะอยู่ที่ทำงาน
แต่พอมาเปิดที่บ้านจึงได้เข้าได้ฉิว! (ใครทราบ กรุณาบอกกันบ้างครับ)
แต่เหตุผลที่เลือกที่นี่ ก็คงคล้ายกับเวลาพิจารณาผู้หญิง (ฮ่าฮ่า)
หากจุกจิกจู้จี้ขี้บ่นต้องทนพอๆ กัน เราเลือกคนที่หน้าตาดีกว่าเอาไว้ก่อน!

สำหรับเรา บล็อกก็เหมือนบ้านแหละครับ
ต่อให้ได้รับการออกแบบมาดียังไง
บ้านย่อมไม่มีวันจะถูกใจผู้อยู่อาศัยไปเสียทุกอย่าง
เรามีโอกาส ‘ออกแบบ’ บ้านเฉพาะขั้นตอน ‘ก่อนสร้าง’ เท่านั้น
หลังจากนั้นทำได้อย่างมากก็แค่ตกแต่งภายใน

แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังคง ‘ออกแบบ’ ได้ แม้ว่าเราจะปรับแต่งบ้านเท่าไหร่ก็ยังไม่ถูกใจ
ก็คือ ‘ความคิด’ และ ‘จิตใจ’ ของผู้อยู่อาศัยอย่างเราๆ (ที่ปรับแต่งได้เสมอ)
คงต้องยอมรับในข้อจำกัดของบ้านแต่ละหลัง คงไม่มีบ้านหลังไหนที่จะถูกใจไปซะหมด
แต่เมื่อเราได้ ‘เลือก’ บ้านแล้ว เราก็คงต้องพยายามทำความเข้าใจมันบ้างเหมือนกัน
หนักนิดเบาหน่อย ก็คงต้องปล่อยๆ กันไปบ้าง (เอ๊ะ! นี่มันพูดถึงบ้านหรือเมียวะ!)

ไอ้ครั้นจะมีบ้านหลายหลัง ก็เกรงว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง
สู้มีหลังเดียว แต่ดูแลมันให้สะอาดสะอ้าน น่าอยู่
น่านอนเล่น ผู้คนอยากมาเยี่ยมเยียนกัน น่าจะดีกว่า

แม้ว่าจะย้ายบ้าน(บล็อก)มาถึงสองครั้งสองครา
แต่มิใช่ว่า ด้วยความโลเล ใจง่าย ได้ใหม่ลืมเก่า
ทั้งสองครั้งล้วนเกิดจากความอ่อนด้อยความรู้ด้านเทคโนโลยี
ครั้งแรก, เข้าบ้านหลังแรกไม่ได้
ครั้งที่สอง, อัพบล็อกไม่ได้ในค่ำคืนหนึ่ง เลยงอน!
เก็บข้าวเก็บของย้ายมาพำนักในบ้านหน้าตาทันสมัยแห่งนี้แทน

ไม่มีใครอยากย้ายบ้านบ่อยหรอกครับ
ความคุ้นชินกับบ้าน เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ
บ้านไม่ใช่สวนสนุก จึงไม่ต้องการความตื่นเต้นหฤหรรษ์แปลกใหม่กันทุกวี่วัน
บ้านเก่าๆ ที่เราอยู่มานาน ยิ่งวันยิ่งมีเสน่ห์ และรู้สึกปลอดภัย
ด้วยรู้ว่า มุมไหนเงียบสงบ ที่ตรงไหนลมพัดเย็น ตรงไหนควรผูกเปลนอนเล่น
บ้านที่คุ้นเคย แม้จะเก่าไปตามกลาลเวลา แต่ก็อบอุ่นกว่าบ้านหลังใหม่

นั่นย่อมเป็นเหตุผลที่คาดหวังอยากให้บ้านหลังนี้เป็นหลังสุดท้าย(ถ้าเป็นไปได้)
แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ

บล็อกก็เหมือนบ้านแหละครับ
บ้านที่มีเพื่อนบ้านแวะมาเยี่ยมเยียน ส่งเสียงพูดคุย ย่อมมีชีวิตชีวากว่า
บ้านที่เจ้าของบ้านพร่ำเพ้อรำพันทั้งวันอยู่กับนกแก้วนกขุนทองในกรง
ขอบคุณเพื่อนบ้านทุกคนที่มาเยี่ยมเยียน ไม่ว่าจะส่งเสียงหรือไม่

และมุมมุมนี้ก็น่าจะเป็นมุมที่ดี แดดร่มลมตก
เหมาะแก่การนั่งสนทนากันตามประสาคนร่วมหมู่บ้าน(ไซเบอร์)
เห็นด้วย-เห็นต่าง-เห็นเฉยๆ ก็ว่ากันได้ตามสบาย
ว่างๆ ก็แวะมานั่งเล่นในบ้าน ตากลมเย็นๆ (และร้อนในบางฤดู)
พอให้ไม่เหงา (หมายถึงเราทั้งสองฝ่าย)

จริงๆ แล้ว ไอ้การเปิดบ้านในโลกไซเบอร์ มันก็ไม่ต้องมีพิธีรีตอง
หรือร่ายเปิดงานให้ยืดยาวเหมือนท่านประธานในพิธีขนาดนี้หรอก
แต่-บล็อกก็เหมือนบ้านนั่นแหละ
ทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ ด้วยข้อความที่เป็นมงคลเสียหน่อย
เป็นขวัญเป็นศรีแก่ผู้อยู่อาศัย และตัวบ้านเอง

อ้อ! ซองเซิงน่ะไม่ต้องเตรียมมานะครับ
ไม่รับเงินสด ไม่รับดอกไม้
แต่ถ้าจะโอนเงินเข้าบัญชีก็โอนได้เลยที่…………

‘บ้านพักฝากอากาศ’ หลังนี้ ยินดีต้อนรับทุกวันครับ!