Blog-Tag: นิ้วกลม

สมใจจริงๆ ครับ
เมื่อวานเข้าไปอ่านบล็อกของคุณคนชายขอบ
ได้เจอะเข้ากับหัวข้อ Blog-Tag พอดิบพอดี
เห็นแล้วก็คันมือคันไม้นึกสนุกอยากเล่นบ้าง
กะว่าจะสมมุติตัวเองขึ้นเป็นไวรัสแรกเพื่อแพร่พันธุ์
ส่งต่อไปยังบล็อกเกอร์รายอื่นๆ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ
วันนี้ก็ได้รับสัญญาณการ Tag มาจากอาจารย์พี่
ในนาม ปิ่น ปรเมศวร์ ซึ่งต้องขอขอบพระคุณที่อุตส่าห์โยงใย
กระผมเข้าไปในเกมลูกโซ่หนุกๆ นี้ด้วยคนครับ

ก่อนจะงงกันไปมากกว่านี้
ขออนุญาตคั่นเวลาด้วยการอธิบายไอ้เจ้าเกมไวรัสนี่ซะก่อนครับ
(จริงๆ แล้วผมก็เพิ่งรู้จักมันเมื่อสองวันก่อนนี่เอง)
จากการไล่ล่าคลิกอ่านไปตามลิงก์ของคนที่ถูก Tag
ก็ได้ความรู้จากพี่ The Aesthetics of Loneliness ว่า
จุดเริ่มต้นของเกมนี้มาจาก The Jeff Pulver Blog
เมื่อวันที่สิบ ธันวาฯ ที่เพิ่งผ่านมานี้เอง
และก็ใช้เวลาแพร่มาถึงไทยไวกว่าไข้หวัดนกซะอีก

กติกาง่ายๆ ของเกมไวรัสนี้มีอยู่ว่า
ให้บล็อกเกอร์ที่ถูก Tag เขียนข้อความเกี่ยวกับตัวเอง
ในสิ่งที่เป็นความลับ หรือมีน้อยคนบนโลกนี้ที่เคยรับรู้
ทั้งหมดห้าข้อใส่ไว้ในบล็อกของตัวเอง เสร็จแล้วจึง
แปะมือต่อไปยังเพื่อนบล็อกเกอร์คนอื่นอีกห้าคนให้ติดเชื้อนี้ไปบ้าง
และห้าคนนั้นก็ต้องทำแบบเดียวกัน คือแปะเชื้อต่อไปเรื่อยๆ
เหมือนจดหมายลูกโซ่

ลองดูลูกโซ่สายยาวเบลื้อยได้ที่นี่ครับ
และสามารถดูต้นตอเจ้าของมือที่แปะส่งเชื้อมายังผมได้ที่นี่ครับ

เอาล่ะครับ
ได้เวลาสาธยายห้าเรื่องที่ไม่เคยมีใครรู้(และไม่รู้จะรู้ไปทำไม)ของผมซะทีครับ

1.ตอนเด็ก: ผมเคยอ่านคำว่า ‘พระนเรศวร’ ว่า ‘พระ-นะ-เรด-วอน’
แม้ผู้หลักผู้ใหญ่กี่คนต่อกี่คนจะพยายามสั่งสอนผมในสิ่งที่ถูก
แต่ผมก็ยังยืนยันอยู่อย่างนั้นอยู่นาน เรียกว่ามั่นใจในตัวเอง(ผิดๆ)มาตั้งแต่เด็ก

2.ตอนวัยรุ่น: ผมเคยเกือบไปทำศัลยกรรมกรีดตาสองชั้น
เพราะรู้สึกว่าตัวเองตาตี่เกินไป จะเอาอะไรมาหล่อสู้เพื่อนๆ ตาสองชั้น
(ยุคนั้นเป็นยุคของพี่มอส พี่เต๋า และพี่ปราโมทย์ แสงศร)
แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้ทำ เพราะพอมาถึงยุคนี้ ตาตี่กำลังอินเทรนด์

3.ตอนโต: ผมเป็นคนตัดเล็บสั้นมากๆ และบ่อยมากๆ
เรียกได้ว่าเล็บผมไม่เคยได้เงยหัวออกมาจากปลายเนื้อของนิ้ว
ใครเห็นก็มักจะถามว่า ‘ไม่เจ็บเหรอ?’ ตอบได้ว่า-ไม่เจ็บ
แต่จะมีปัญหาก็เวลาจะแกะห่ออะไรที่ต้องใช้เล็บ หรือเวลาจะเกา
เนื้อส่วนที่คัน เกาเท่าไหร่ก็ไม่หายคัน เพราะมันไม่มีเล็บ!

4.ตอนหนุ่ม: ผมเคยเดินร้องไห้ออกจากโรงหนังสกาล่า
หลังจากดูเรื่อง The Road Home ของจางอวี้โหมว
เป็นการดูหนังคนเดียว และไม่ใช่ร้องไห้ธรรมดา
แต่ร้องราวกับญาติโกโหติกาเสียชีวิตกันทั้งตระกูล
ผมเดินน้ำตาพรู ไหล่โยกขึ้นๆ ลงๆ หายใจกระตุกไม่หยุด
มาจนถึงป้ายรถเมล์หน้ามาบุญครอง ผู้คนมองผม
เหมือนเด็กผู้ชาย(ตัวเท่าควาย)หลงทาง หาแม่ไม่เจอ
ผมหยุดร้องไห้บนรถเมล์ที่กำลังมุ่งหน้าสู่บ้าน
หลังจากนั้น ผมได้ดูหนังเรื่องนี้อีกสองครั้ง
จากวิดีโอ และเมื่อช่องทีวีเอามาฉาย
และก็ยังคงร้องไห้ไหล่โยกทั้งสองครั้ง

5.ตอนนี้: เรื่องนี้เป็นเรื่องของนางฟ้าครับ
หลังจากผมได้อ่าน Blog-Tag ของคุณพี่ปิ่นในข้อห้า
ผมก็จัดแจงลงมือกดโทรศัพท์ไปหานางฟ้า
โดยตั้งใจกับตัวเองไว้ว่า ถ้านางฟ้ามารับโทรศัพท์
ผมก็จะคุย แต่ถ้าคนอื่นมารับผมจะไม่ขอสายเธอ
เสี่ยงดวงวัด ‘พรหมลิขิต’ ครับ
ผลปรากฎว่า นางฟ้ารับโทรศัพท์!
ผมอึกอักมือสั่นเสียงเครือสมองอื้อนึกอะไรไม่ออก
ผมบอกเธอไปแค่ ‘สวัสดีปีใหม่ครับ’
แล้วก็กดวางโทรศัพท์ไป

เอาเป็นว่า ผมได้สวัสดีปีใหม่นางฟ้าเผื่อคุณพี่ปิ่นด้วยแล้ว (ฮ่าฮ่า)
(เรื่องนี้คนอื่นอ่านไม่รู้เรื่องไม่เป็นไร แต่ผมรู้ว่าคุณพี่ปิ่นรู้แน่-ใช่ไหมครับ?)

เล่นและเล่ามาซะยาวเชียว
ได้เวลาแพร่ไวรัสต่ออีกห้าคนแล้วครับ

Tag: เจ้าหญิงเพี้ยน, I am h2o, ดาริกามณี, หัวใจเดินทาง, pattararanee

ปล.เกมนี้ทำให้รู้สึกว่าโลกของบล็อกเกอร์ใกล้กันกว่าที่คิดครับ.