เมืองแห่งความหวาดระแวง

1.
หลังเหตุการณ์ในคืนวันที่สามสิบเอ็ดธันวาคมเมื่อปีก่อน
เมื่อสิ้นเสียงระเบิด เสียงที่ดังขึ้นคือเสียงหัวใจเต้นระงมของคนกรุงเทพฯ
เต้นระงม ด้วยความหวาดระแวง และไม่ไว้ใจ

ทุกครั้งที่เข้าห้างสรรพสินค้า และเมกกะสโตร์ทุกวันนี้
เราไม่สามารถเดินด้วยความรู้สึกปกติเหมือนแต่ก่อน
เห็นกล่อง ต้องเดินให้ห่าง เห็นถังขยะ ก็ไม่อยากเข้าใกล้
พนักงานประชาสัมพันธ์ประกาศอะไรที ก็สะดุ้ง!

2.
เราพักอาศัยอยู่ในอาร์ซีเอ
ทุกคืน ก่อนเข้าบ้าน เราต้องถูกตรวจจากตำรวจและทหาร
ค้นอย่างละเอียด ทุกซอกทุกมุม ทุกถุง ทุกกล่อง

ทุกครั้งที่เราเลี้ยวรถเข้าตึก
เราต้องถูกตรวจท้ายรถจากหน่วยรักษาความปลอดภัย
“ขออนุญาตเปิดท้ายรถนิดนึงครับ”

3.
การอาศัยอยู่ในเมืองแห่งความหวาดระแวงนั้นน่าเศร้า
เพราะเราไม่รู้ว่า คนที่เดินสวนกันอยู่นั้นจะลงมือทำร้ายเราเมื่อไหร่
ทุกคนต่างหวาดระแวงกัน ไม่เชื่อใจกัน มองกันด้วยสายตาเคลือบแคลง

สังคมที่ไม่น่าไว้ใจอาจต้องใช้เวลาอีกนาน
กว่าแรงสั่นสะเทือนจากระเบิดในค่ำคืนนั้นจะจางหายไป

แต่ความหวาดระแวงก็ยังอยู่ในใจมนุษย์ทุกคน
ยากเหลือเกินที่เราจะไว้ใจคนที่เราไม่รู้จัก
บางครั้ง ก็อดก่นด่าตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมไม่ไว้ใจเค้าขนาดนั้น

ทุกครั้งที่ตำรวจ ทหาร และยามรักษาความปลอดภัยขอเปิดท้ายรถ
เราต้องเดินลงไปดู กลัวว่าเค้าจะหยิบอะไรติดไม้ติดมือไป
และกลัวว่าเค้าจะใส่อะไรเข้ามา

เฮ้อ! เมืองแห่งความหวาดระแวง.