มีโอกาสได้ไปแอบดูนักกีฬากระโดดน้ำทีมชาติจีนซ้อม
ทันทีที่เข้าไปก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์
ซ้ายขวาหน้าหลังเต็มไปด้วยมนุษย์ที่กำลังพุ่งตัวลงสู่ผิวน้ำ
บ้างทำน้ำแตกกระเซ็น บ้างก็หรุบหายไปแทบไม่สะเทือนผิวน้ำ
เสียงร่างกายกระแทกน้ำดังไม่ขาดสาย
เหมือนสายฝนหล่นเปาะแปะเปาะแปะ
แต่เสียงทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจากมนุษย์แค่สามสิบชีวิต!
โดดลงมา แล้วก้าวขึ้นไป โดดลงมาใหม่ แล้วก้าวขึ้นไปอีก
ซ้ำแล้วซ้ำอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีหยุดพัก
ในจำนวนเวลาที่ได้เข้าไปในที่แห่งนั้น
พอจะนับได้ว่าแต่ละคนกระโดดไม่ต่ำกว่าสามสิบครั้งเข้าไปแล้ว!
อ้อ เราเข้าไปแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
แชมป์เหรียญทองโอลิมปิกคนหนึ่งเคยให้สัมภาษณ์ว่า
เขาฝึกซ้อมกระโดดน้ำวันหนึ่งหลายร้อยครั้ง
โดด โดด โดด อยู่อย่างนั้นทั้งวัน
ก่อนที่จะถึงการแข่งขัน
นักกีฬาเหล่านี้ต้องกระโดดซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้กี่หมื่นหน
ทั้งหมดนั้นก็เพื่อการกระโดดที่สมบูรณ์แบบที่สุดเพียงไม่กี่ครั้ง
ในการแข่งขันจริง
ทั้งหมดนั้นก็เพียงเพื่อ “เหรียญทอง”
เด็กน้อยตัวเล็กๆ ก้าวขึ้นบันไดครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำสมาธิ จัดระเบียบร่างกาย และกระโดดลงมา
แล้วขึ้นไปใหม่ แล้วกระโดดลงมาใหม่
วนเวียนอยู่อย่างนั้น ราวกับโลกนี้มีเพียงแท่นกระโดด
และบ่อน้ำเท่านั้น
เราคุยกันว่าตอนเราอายุเท่าพวกเธอพวกเขาเราทำอะไรอยู่?
เจ็ดขวบ แปดขวบ เรายังกระโดดหนังสติ๊ก ปั่นลูกข่าง อยู่เลย
ใครบางคนในทีมเล่าให้ฟังว่า
พวกเขาทำชีวิตหายไปช่วงหนึ่ง
เพราะต้องฝึกซ้อม ฝึกซ้อม และฝึกซ้อมเท่านั้น
ไม่มีโอกาสได้เป็นเห็นโลก
ต้องเก็บตัวอยู่ในค่าย
กระโดดน้ำเท่านั้น คือสิ่งที่เขาควรทำ
กระทั่งครู ก็ยังต้องจ้างเข้ามาสอนในค่ายเก็บตัว
เขามีเวลาสั้นเหลือเกินสำหรับเหรียญทอง
เลยวันวัยไปแล้ว ก็ยากที่จะทำได้สมบูรณ์แบบ
เวลาทั้งหมดนั้นจึงต้องอุทิศให้กับการกระโดดน้ำ
ใครอีกคนหนึ่งในทีมพูดขึ้นมาว่า
ราวกับพวกเขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
นี่คือจุดประสงค์ในการเกิดมาของพวกเขา
แล้วใครอีกคนก็พูดถึงชีวิตหลังเกษียณ
สำหรับบางคน ชีวิตก็ว่างเปล่า
เพราะนอกจากเหรียญทองโอลิมปิก
พวกเขาก็ไม่ได้เตรียมเป้าหมายอื่นเอาไว้
ชีวิตที่มีแต่การกระโดดน้ำจะเป็นอย่างไร?
ระหว่างที่ยืนดูและยืนฟังเสียงร่างกายกระทบน้ำไม่ขาดสาย
เรารู้สึกเลยว่า เราเองช่างเกียจคร้าน ไม่ตั้งใจ ไร้การฝึกฝน
การที่จะเดินหน้าไปถึงเป้าหมายสูงสุด แน่นอนมันต้องการการอุทิศ
ทั้งกายและใจให้กับสิ่งนั้น
แต่ชีวิตก็มีมิติอื่น
สำหรับเรา ลดเป้าหมายลงสักหน่อย
มีเวลาหายใจหายคอ เดินเล่นกินลมชมวิว
ควงแขนคนรักไปในที่ที่ไม่มีเหรียญทองบ้าง ก็น่าจะดีเหมือนกัน
มีบางคนเกิดมาเพื่อเหรียญทอง
บางคนคงไม่ใช่
บางคนเกิดมาและไม่เคยกระโดดน้ำเลย
ในขณะที่บางคนกระโดดนับล้านครั้ง
เสียงร่างกายหล่นกระทบน้ำวินาทีต่อวินาทียังดังก้องอยู่ในหู
อยากขยันมากขึ้น
อีกอารมณ์หนึ่งก็อยากพักผ่อน
