หมาหาย-หมายหา

โจเลี้ยงหมาตัวนี้มาสิบกว่าปี
ในจำนวนหมาทั้งหมดไม่รู้กี่ล้านตัวในโลก
นี่คือหมาตัวเดียวที่โจรัก อยากอุ้ม อยากอาบน้ำ
อยากเช็ดอุจจาระให้ นอกจากมันแล้ว
โจไม่รักหมาตัวไหนอีก อาจเรียกได้ว่าเกลียดหมา

โจจากบ้านที่สิงคโปร์มาที่เซี่ยงไฮ้
ยังคิดถึงหมาตัวนั้นสม่ำเสมอ
โจเล่าให้ฟังว่า มันจะเป็นหมาตัวเดียวที่เธอรักและเลี้ยง
ในโลกนี้ ในชีวิตนี้

ไม่กี่วันก่อน โจกลับไปสิงคโปร์
เพราะเธอตั้งครรภ์ และควรมีคนดูแลเธอใกล้ชิด
จังหวะเดียวกัน ครอบครัวของเธอย้ายบ้าน

บ้านไหนตอนย้ายก็วุ่นวายทั้งนั้น
คนเปิดประตูเข้า-ออก ไม่ระวังกันเท่าไหร่
ย้ายของเข้าบ้าน

รู้สึกตัวอีกที หมาหายไปแล้ว!
หมาตัวนั้น หมาตัวเดียวในโลกที่โจรัก!

เธอพยายามหากว่าสองชั่วโมง
เดินวนเวียนในตึก ถามไถ่ตามห้องต่างๆ
บ้านเธอเป็นอพาร์ตเม้นท์ อยู่ชั้นเจ็ด
หมาลงบันไดไปชั้นไหน?
หรือมันจะขึ้นไปข้างบน?

ไม่ว่าชั้นไหนก็ไม่มี
ไม่มีหมาตัวนั้น
ไม่มีคนเห็นมัน สักคน

โจโทรมาระเบิดน้ำตาใส่เอลวิส
เวลาที่เราทำของที่รักที่สุดหายไป เราเสียใจได้ขนาดไหน
วันนั้นโจเสียใจขนาดนั้น

เวลาที่เราเศร้าใจและอยู่ไกลจากคนรัก ยิ่งเศร้าหนักทวีคูณ
นาทีนั้นเอลวิสคงอยากกอดโจ โจก็คงโผเข้าร้องไห้กับเอลวิส

เอลวิสพยายามปลอบ แต่เธอยังร้องไห้ไม่หยุด
เอสวิสเล่าให้ฟังว่า สำหรับโจ หมาตัวนี้ยิ่งกว่าลูก
ผูกพันกับมันมากกว่าตัวเอลวิสเองด้วยซ้ำ

เอลวิสแนะนำให้ประกาศหา ทำโปสเตอร์ ลงหนังสือพิมพ์
โจถอดใจ บอกว่า มันหายไปแล้ว

โจร้องไห้ทั้งคืน

เมื่อวานตอนดึก ระหว่างที่พวกเรานั่งทำงานกันอยู่
มีข้อความสั้นจากโจส่งถึงผม
“ฝากบอกเอลวิสด้วยว่า มีคนส่งเทอรี่ (หมาตัวนั้น)
ไปที่ SPCAY (สถานหมาหาย) พรุ่งนี้เราจะไปลองเช็คดู
ว่าใช่เทอรี่ไหม keep our fingers crossed.”

พวกเราอ่านข้อความจบ ก็ยิ้มออกมา
เอานิ้วไขว้กัน ภาวนาในใจ
…

เช้าวันนี้ เอลวิสบอกกับผมว่า
โจเจอหมาแล้ว