คำล่ำลาที่หายไปใน msn

ออกจะรู้สึกว่ามีบางอย่างหายไปสำหรับการคุยในเอ็มเอสเอ็น
เมื่อครั้งก่อน หากเรามานั่งคุยกัน ไม่ว่าที่โรงเตี๊ยม ร้านน้ำชา ร้านกาแฟ
ร้านสุรา ร้านอาหาร เราก็คงจะต้องมีการล่ำลากันก่อนที่จะลุกเดินจากไป

หากมีใครสักคนมาเยี่ยมบ้าน ก็คงต้องกอดจูบตบหลังตบไหล่
โบกมือบ้ายบาย ยกมือไหว้ แล้วค่อยเปิดประตู กลับไปอยู่ในที่ชอบที่ชอบ

เปลี่ยนมาเป็นการคุยโทรศัพท์ เราก็ไม่เคยวางสายทิ้งไปเฉยๆ
ปล่อยให้อีกฝ่ายถือหู อ้าปากหวอ รอแมลงวันบินเข้าไปวางไข่แต่อย่างใด
“บ้ายบาย ฝันดีนะคะ อย่าลืมฝันถึงอรทัยด้วยนะคะ” มักจะมีการลงท้ายแบบนั้น
“แค่นี้นะ!” กระทั่งโกรธกัน เราก็ยังมีคำลงท้าย

แต่เอ็มเอสเอ็นสร้างพฤติกรรมใหม่ให้เกิดขึ้น
กับบางคน กับบางที กับบางสถานการณ์
เราเหมือนโดนปล่อยคว้างล่องลอยอยู่ในทะเลไซเบอร์
จู่ๆ เรือที่เข้ามาจอดเทียบคุยกัน ก็ล่องหายไปจากขอบเขตสายตา
และไม่มีทีท่าว่าจะล่องกับมาโบกมือบ้ายบายอีก
เขา หรือ เธอ ได้จากไปแล้ว เราอาจจะมาทักทายกันใหม่ในวันพรุ่งนี้
แต่สำหรับวันนี้ ไม่มีคำล่ำลา

หลายครั้งที่เอ็มเอสเอ็นเป็นเช่นนั้น