กลับบ้าน

อพยพไปอยู่เมืองเหลี่ยม (ปักกิ่ง) ได้เกือบเดือน
วันนี้ได้กลับมานอนที่ห้องตัวเองเสียที
แปลกดีที่รู้สึกอบอุ่นเมื่อเครื่องบินลงจอดที่เซี่ยงไฮ้
ทั้งที่มันก็ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน
เอ…บ้านเกิดน่ะไม่ใช่ แต่เมืองนอน อันนี้ไม่แน่
และอาจเพราะนอนในเมืองนี้มาได้สี่เดือนแล้ว
ก็เลยรู้สึกคุ้นเคยกับมันมากกว่าเมืองเหลี่ยมถนนกว้างนั่น

หอบกระเป๋าใบโตขึ้นรถแท็กซี่ ถนนที่นี่ดูแคบไปถนัดใจ
แต่เป็นความแคบเชิงบวก (ขอยืมศัพท์เพื่อนมาใช้)
คือแคบที่ให้ความรู้สึกไม่เวิ้งว้างนัก
ถนนแคบๆ พอให้มองเห็นผู้คนสองข้างทางบ้าง

แท็กซี่วิ่งขึ้นไฮเวย์ ที่เซี่ยงไฮ้จะมีไฮเวย์ที่เชื่อมเมืองเข้าด้วยกัน
วิ่งข้างบนจะเร็วกว่าข้างล่าง และถึงแม้สองสถานที่จะไกลกัน
แต่ไฮเวย์ทำให้เราใช้เวลาน้อยกว่า เป็นทางลัดลอยฟ้าซึ่งค่อนข้างได้ผล
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมทางลอยฟ้าที่กรุงเทพฯ ถึงไม่ค่อยได้ผลเท่าไรนัก

ระหว่างที่แท็กซี่วิ่งอยู่บนทางลอยฟ้า มีเวลาได้เงยหน้าดูหมู่ตึกสูงพวกนั้น
แล้วก็ได้รู้ว่า ความรู้สึกเปลี่ยนไปจากวันแรกๆ มาก
กลุ่มตึกเดียวกันที่เคยทำให้รู้สึกเหงา มาวันนี้กลับให้ความรู้สึกที่ดี
เหมือนได้กลับบ้าน ทุกอย่างดูคุ้นตา ถนนหนทางก็คุ้นเคย
มองเผินๆ บางมุมก็คลับคล้ายคลับคลากรุงเทพฯ อยู่เหมือนกัน
ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องของสเปซหรือเปล่า?

(ติดไว้อีกหนนะครับ ไว้ว่างๆ มาคุยกันต่อครับ)