นักเขียนคนโปรด

วันนี้ฉันได้รับซองสีน้ำตาล
ในนั้นมีของชวนใจเต้น
หนังสือเล่มบางๆ เย็นๆ
ฉันใจเต้นเมื่อได้เห็นมัน

ไม่ได้อ่านงานของเขามาหลายปี
เห็นอีกทีจึงใจเต้นไม่เป็นส่ำ
หนังสือสีขาวตัวหนังสือสีดำ
ฉันค่อยๆ ลูบคลำเนื้อเนียนๆ

คมสัน นันทจิต
ผลิตตัวหนังสือที่ฉันชอบ
เหมือนกุ้งชุบแป้งทอดกรอบๆ
ขอบคุณเธอที่มอบให้มา

ในนั้นมีสิ่งพิเศษ
ลายมือโยกเยกซ้ายขวา
เขาเขียนเอาไว้ทำนองว่า
ให้อ่านช้าช้าอย่าเร่งไป

ดีใจที่ได้ลายเซ็น
แหม เห็นแล้วอดใจไม่ไหว
รีบพลิกดูข้างใน
จะเป็นอย่างไร ไม่ได้เจอตั้งนาน

หนังสือบางเล่มเหมือนคนรู้จัก
นักเขียนบางคนก็คล้ายมักจี่
นานๆ จะได้เจอกันที
ผ่านทางนี้-หน้ากระดาษบางๆ

ฉันชอบผลงานเขา
เฝ้ารออ่านเสมอ
ทุกครั้งที่ได้เจอะเจอ
บอกเขาเสมอ-ผมรออ่าน

รวมความเรียงหกเรื่อง
พูดถึงโลกเรืองรองแห่งเสียง
ไร้ตัวตนมีเพียงสำเนียง
และ ‘เสียง’ สำหรับเขาคือ-แจ๊ส

ทั้งที่ต้องทำงานต่อ
แต่ก็ขออู้สักหน่อย
ปล่อยดวงตาให้เหม่อลอย
ค่อยๆ ไหลไปในโลกใบนั้น

รู้สึกตัวอีกที
สามเรื่องเข้าไปแล้วฉัน!
พักไว้ตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน
เดี๋ยวมันจะจบเร็วเกินไป

ความรู้สึกทำนองนี้
ไม่ได้เป็นมาแล้วพักใหญ่
อ่านตัวหนังสือคมสัน ปราบดา ทีไร
ก็เป็นอย่างนี้ไปเสียทุกที

พี่ครับ พี่คือนักเขียนคนโปรด
ผมชอบอ่านงานของพี่
ขอบคุณอูม-น้องสาวคนดี
ที่ส่งพี่มาจากแดนไกล

พี่ครับ ผมชอบเรื่องแรกจัง
ผมชอบฟังเวลาพี่เล่าเรื่องโรแมนติก
มันไม่ยุกๆ ยิกๆ
แต่ชวนให้หยิกแก้มตัวเอง

วันนี้ผมตั้งใจจะเขียนบล็อกสั้นๆ
เอาเวลาหลังจากนั้นไปนอนอ่านหนังสือพี่
ช้าช้า ค่อยค่อย ไม่หายใจถี่
เพราะหนังสือพี่โคตรบาง!

เกรงจะอ่านจบเร็วเกินไป
เกรงว่าจะไม่มีอะไรอ่าน
เกรงว่าคงต้องรออีกนาน
กว่าเล่มใหม่จะเดินทางมาอีกครา

ค่ำคืนอันสงบเงียบและโดดเดี่ยว
นอนคนเดียวกับที่ว่างซ้าย-ขวา
เปิดเพลงแจ๊สเท่าที่หอบหิ้วมา
กวาดสายตาช้าช้าในโลกนั้น

จะมีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีก
โลกนี้ช่างเหงาทว่าสดใส
เพลงแจ๊สดังกังวานอยู่ไกลๆ
ทุกเพลงผมล้วนไม่รู้จัก

จอห์น โคลเทรน, ไมลส์ เดวิส
อยากเข้าไปใกล้ชิดหรือก็เปล่า
เคยได้ฟังบ้างเป็นบางคราว
แต่ก็ไม่ได้ติดหู กระทบใจ

แต่ผมชอบเวลาพี่พูดถึงพวกเขา
ดูพี่รักและเอาใจใส่
เหมือนพี่ชื่นชมและหลงใหล
ผมจึงฟังไปด้วยความเพลิดเพลิน

ไปนอนอ่านงานพี่ดีกว่า
ซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าหนาๆ
เปิดไฟแสงส้มสบายตา
แล้วเปิดหน้าถัดไป ถัดไป และถัดไป.