ชุบกบาลด้วยโปตัสเซียมคลอเรต

หัวไม้ขีดไฟ มีโปตัสเซียมคลอเรต
ข้างกล่องผิวสากๆ มีฟอสฟอรัสแดง
เมื่อมัน “ขีด” กัน จะเกิดประกายไฟขึ้น
…

เมื่อเช้าขณะเดินอยู่บนฟุตบาท
มุ่งหน้าสู่ที่ทำงาน
กางเกงหญิงสาวสักคนห้อยลอยอยู่กลางกบาล
บนราวแขวนผ้าระหว่างต้นไม้สองต้น
ความคิดหนึ่งแว่บเข้ามาในหัว
“หัวคนเราช่างเหมือนหัวไม้ขีด”
…

สองวันมานี้ได้อ่านหนังสือสามเล่ม
ที่ไม่ต่างอะไรกับฟอสฟอรัสแดง
สองในสามเล่มนั้นเป็นสีแดงเสียด้วย
ไร้เลือด และขี่ม้าชมดอกไม้ (สองเล่มจบ)
อ่านแล้วเกิดประกายไฟ อยากเขียนหนังสือ
…

วันอาทิตย์ไปเดินดูประติมากรรมที่โกดังเก่า
เจอะเข้ากับรูปปั้นคนยืนรอรถเมล์
พล็อตเรื่อง (ไม่รู้สั้นหรือยาว) แว่บเข้ามา
เกิดเป็นประกายขึ้นในหัว ทดเก็บเอาไว้
…

วันนี้ไปงานเพชะคุชะ (เวอร์ชั่นเซี่ยงไฮ้)
เต็มไปด้วยฝรั่ง หลายความคิดน่าสนใจ
หลายงานก็เรียบๆ เฉยๆ
แต่งานบางชิ้นก็ทำหน้าที่เหมือนฟอสฟอรัสแดงอีกแล้ว
…

เห็นเขาชอบถามกันว่า
“แรงบันดาลใจนี่ต้องไปหากันที่ไหน?”
ก็น่าสงสัยจริงๆ นั่นแหละ
ไม่ยักกะเคยเห็นเป็นตัวเป็นตน
…

ตอนเช้า เมื่อความคิดนั้นเกิดขึ้น
ก็ตั้งใจไว้ว่าจะทดเก็บไว้บอกกับตัวเอง
(และแอบมาทดในนี้เผื่อจะแบ่งคนอื่นได้ด้วยน่ะครับ)

หากเราชุบหัวไว้ด้วยโปตัสเซียมคลอเรตอยู่เสมอก็น่าจะดี
เพราะรอบตัว ในชีวิตประจำวัน และสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน ได้รู้จักนั้น
หลายอย่างเป็นฟอสฟอรัสแดง ที่พร้อมจะ “ขีด” ให้ไฟติด
ได้ตลอดเวลา

ไฟจะติดขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ
เมื่อก้านไม้ขีดสั้นๆ นั้นเผาตัวเองมอดจนหมดไป
ไฟก็จะหายไปพร้อมกัน

หากไม่จดเก็บไว้
ไฟก็ถูกลืม
ความสว่างจะกลายร่างเป็นความมืด

และหากจะให้ดี
น่าจะนำไฟเล็กๆ บนก้านไม้ขีด
ไปจุดต่อลงบนเทียน
หรืออะไรก็ได้ที่จะอยู่ได้นานกว่า
และขยายผลออกไปได้อีก

แน่นอน ไฟย่อมต่อไฟ
จุดไม้ขีดก้านใหม่ได้อีก อีก และอีก

แต่หากหัวของเราไม่ได้ชุบโปตัสเซียมคลอเรตไว้
ต่อให้เจอฟอสฟอรัสแดง “ขีด” สักแค่ไหน ไฟก็ไม่ติด

ผมก็ไม่ได้เป็นเอเย่นต์ขายโปตัสเซียมคลอเรตเสียด้วย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปหากันแถวไหน
ใครหาเจอก็มาบอกกันด้วยนะครับ จะเอากบาลตามไปชุบบ้าง
…

ช่วงนี้อัพบล็อกถี่เกินไปละ
เอาไม้ขีดไปต่อไฟบ้างดีกว่า
อยากเขียนหนังสือแล้วครับ
หลบไปแว้บๆ ไปเขียนหนังสือเล่นๆ
เอาไว้อ่านเองนี่แหละครับ
กลัวว่าถ้าไม่เขียนเดี๋ยวไฟจะดับ
ก้านไม้ขีดจะมอดจนหมดก้านเสียก่อน
ไฟติด ต้องรีบจุด (ฮ่าฮ่า)

แต่ถ้ามีประกายไฟเล็กๆ
ก็จะมาจุดต่อใส่เทียนไข
ที่ตั้งไว้ในห้องรับแขกแห่งนี้เป็นระยะ
ส่องห้องรับแขกให้แสงสลัวๆ ชวนง่วง

เพื่อชีวิตที่สมดุล
ย่อมมีเวลาที่ไฟติดและเวลานอน

ตื่นขึ้นมาค่อยชุบกบาลด้วยโปตัสเซียมคลอเรต
แล้วก็เดินออกจากบ้านเพื่อไปพบพานกับฟอสฟอรัสแดง