หลุนตุ๊น

“หลุนตุ๊น” คือ ลอนดอน
พอเรียกเป็นชื่อจีนแล้วน่ารัก
หากไม่เชื่อลองเรียกขานดูสักสามที
“หลุนตุ๊น หลุนตุ๊น หลุนตุ๊น”

เสียดายที่ไม่ได้เลี้ยงหมู
หากเลี้ยงจะเอาไปตั้งเป็นชื่อเสียหน่อย
มันรู้สึกเหมือนชื่อหมูอย่างไรก็ไม่รู้
“หลุนตุ๊นเอ้ย มากินรำเร้ว!”

เขาว่ากันว่าลอนดอนหยิ่ง
แต่พอลองเรียกว่า “หลุนตุ๊น” ก็ดูไม่ค่อยหยิ่ง
ดูเป็นกันเอง เป็นคนคงเจ้าเนื้อ และขี้ยิ้ม
“หลุนตุ๊น” จึงไม่ค่อยเหมือน “ลอนดอน”
ในความรู้สึกที่ได้จากการฟังชื่อ

พูดถึงหลุนตุ๊นคิดถึงอะไร?
เชลซี อาร์เซนอล คงผุดขึ้นมาก่อนใคร
อะไรอีก? คิดไม่ค่อยออก ความรู้น้อย
นาฬิกาเรือนใหญ่นั่นล่ะมั้ง
สะพานข้ามแม่น้ำอะไรสักอย่าง
พิพิธภัณฑ์เทท ที่น่าไปย่องดูเสียเหลือเกิน
และพิพิธภัณฑ์เล็กๆ ใหญ่ๆ อีกมาก
ที่เขาว่ากันว่าดี
อ้อ ชิงช้าสวรรค์ยักษ์นั่นอีกอย่าง

เวลาที่เรายังไม่ได้รู้จัก ไม่ได้เห็น
เราก็แค่เคยได้ยิน “เขาว่ากันว่า” เท่านั้น
ลอนดอนในความคิดช่างแคบนัก
อ้อ สำเนียงเพลงร่วมสมัยดังแว่วมา
บอกกับเราว่า “เฮ้ย อย่าลืมฉัน”
นั่นสิ ลอนดอนมีของดีอีกอย่าง
คือเพลงใหม่ๆ ที่สร้างสรรค์กันตลอด

จู่ๆ ก็คิดถึงลอนดอนขึ้นมา
อ้อ ผมหมายถึง “หลุนตุ๊น” น่ะ
หากเดินทางจากเซี่ยงไฮ้ไปลอนดอน
(ซ่างไห่ ไป หลุนตุ๊น)
ต้องตูดเปียกเหงื่ออยู่บนเครื่องบิน
เป็นเวลากว่าสิบสี่ชั่วโมง
แต่การเดินทางไปฝั่งตะวันตกมักจะคุ้มค่า
เพราะเหมือนเดินทางย้อนเวลา
จริงๆ แล้วเราอาจจะไปถึงตอนเที่ยงคืนของเซี่ยงไฮ้
แต่ที่หลุนตุ๊นเพิ่งจะสี่โมงเย็นเท่านั้นเอง
ได้เวลาฟรีๆ มาตั้งแปดชั่วโมง
นั่นหมายความว่าถ้าใครสักคนไปหลุนตุ๊น
แต่ถ้าไม่ไป เวลาก็ยังเดินตามเข็มที่ฟ้องอยู่บนข้อมือ

ที่เซี่ยงไฮ้กำลังเย็นสบาย
ที่หลุนตุ๊นจะหนาว อุ่น หรืออ้าว?
ใบไม้กำลังร่วง กำลังเปลี่ยนสีไหม?
(บางที ตุ้มเม้งอาจมีคำตอบ หากกำลังอ่านอยู่)
(อูก็อาจจะมี เนื่องจากเคยผ่านฤดูทั้งสี่มาแล้ว)

คำตอบอยู่ที่หลุนตุ๊น
อยากรู้ต้องเอาผิวหนังไปสัมผัส
เอาจมูกและรูทั้งสองไปสูดไอฝน
(ฝนจะยังตกอยู่หรือไม่?)
(หรือฝนที่หลุนตุ๊นก็ตกอยู่เสมอๆ ?)

หากใครสักคนกำลังจะได้ไปเห็นหลุนตุ๊นเป็นครั้งแรก
คงตื่นเต้น
ถึงจะไม่เท่าแบกแดด แต่ก็ต้องมีบ้างล่ะน่า

โอกาสในชีวิตของแต่ละคน
หยิบยื่นช่วงเวลาของเขาหรือเธอที่จะได้ใช้กับหลุนตุ๊นไม่เท่ากัน
บางคนเป็นปี บางทีก็นานกว่านั้น
ขณะที่บางคนสั้นแค่ไม่กี่วัน ฝนยังไม่แห้งก็ต้องกลับบ้านแล้ว

และบางคนก็มีโอกาสได้เอาหัวไปโหม่งฝนมากกว่าหนึ่งครั้ง
บางที การเดินทางก็เป็นเรื่องของชะตา

ตอนเด็กๆ ชอบฟังหมอดูทำนายบางคน
“เธอเส้นเดินทางยาว จะได้เดินทางบ่อย”
ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าเส้นไหนคือเส้นเดินทาง

เส้นสมอง, เส้นชีวิต, เส้นเดินทาง, เส้นหัวใจ, เส้นวาสนา
มือคนเรามีหลายเส้น
ว่ากันว่า เส้นเหล่านี้เปลี่ยนตลอดเวลา
แน่นอน หากถูกมีดบาดก็คงมีเส้นใหม่

ปีนี้เส้นเดินทางยาวขึ้นจุดศูนย์ศูนย์เจ็ดมิลลิเมตร
ตัวเลขเจมส์บอนด์
มีอันต้องเดินทางโดยไม่ได้ตั้งใจคล้ายสายลับหนุ่มคนนั้น
เพียงแค่ไม่ได้มีความเท่เทียบเคียงแม้ปลายเล็บ

น่าจะเป็นปีที่ได้นั่งเครื่องบินบ่อยที่สุดตั้งแต่เกิดมา
พรุ่งนี้ก็จะได้นั่งก้นเปียกอีกครั้ง
เดินทางไกล ไม่กี่วันก็กลับ
แต่ก็ตื่นเต้นเหมือนทุกครั้งที่ได้เดินทาง
แม้จะเป็นการเดินทางไปทำงาน
และอาจได้เห็นหลุนตุ๊นแค่ผิวเผิน
ก็ยังตื่นเต้นราวกับเจ้าบ่าวจีนกำลังจะแง้มผ้าแดงที่คลุมหน้าเจ้าสาว

แง้มเห็นเพียงนิด ก็ต้องจากลา
แต่บางทีความรู้สึก “สบตา” แค่เพียงสั้นๆ
ก็อาจทำให้อยากหวนกลับไปอีกครั้งก็เป็นได้

ว่ากันว่า ลอนดอนหยิ่ง
แต่ “หลุนตุ๊น” ฟังดูน่ารัก
หลังจากสิบสี่ชั่วโมงบนเครื่องบินวันพรุ่งนี้
เราก็จะได้รู้กัน (แบบผิวๆ) สักหนึ่งทีว่า
เธอจะเป็นลอนดอน หรือ หลุนตุ๊น?