โลกเสมือนของเราเหมือนห้องน้ำดีๆนี่เอง วันไหนท้องผูกก็เข้านานหน่อย
วันไหนท้องเสียก็ต้องเข้าบ่อยๆ
แต่วันนี้สุขภาพท้องสบายดีขอเข้ามานั่งพอประมาณ อิอิ ^^

ออกจะสงสัยว่าทำไมอ่านแล้วถึงรู้สึกว่า “น่ากลัว” กัน
ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสนใจดีครับ
ยิ่งเรื่องการรบ (ที่ยังไม่แน่ว่าข่าวจริง ข่าวลือ หรือข่าวสร้าง)
ผมก็เห็นว่าน่าสนใจมาก เป็นเรื่องการวางหมากและหาจุดแข็ง
ผมเคยนั่งดูตัวเลขจำนวนอาวุธนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกาเปรียบเทียบ
กับมหาอำนาจชาติอื่นแล้วก็นึกสงสัยในใจว่า จะเอาอะไรมาชนะได้
หรือถ้าจะเอาชนะกันโลกก็คงแตกเป็นเสี่ยงๆ ไปเสียก่อน
พอมาอ่านเจอข่าวนี้ก็เลยสนใจว่า อืม สงครามมันก็มีทางของมันแฮะ : )

ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ ผมว่า “โลกเสมือน” ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นครับ
แต่มันมีมานานแล้ว อย่างเวลาอาเสี่ยดอดไปห้องอีหนูที่เสี่ยซื้อหรือเช่าไว้ให้
ในวันเสาร์-อาทิตย์ เสี่ยแกก็กำลังเข้าไปใน “โลกเสมือน”
เพราะมันไม่ได้เป็นโลกที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยเต็มๆ เหมือนโลกจริงๆ
แต่เป็นโลกที่น่ารัก ขาวๆ อวบๆ อึ๋มๆ และมีแต่คำพูดเพราะๆ หวานๆ
เอาอกเอาใจ ไม่เคยมีปัญหาเหมือนอีแก่ที่บ้านที่ต้องเผชิญปัญหา “จริงๆ” ร่วมกัน

คนในเน็ต “สร้าง” ตัวตน “เสมือน” ของตัวเองขึ้นมา
และหลงใหลในตัวตนของคนอื่น เพราะเรามี “ระยะห่าง” ระหว่างกัน
ระยะห่างนั้นทำให้เราซ่อน “ความจริง” แย่ๆ เอาไว้ได้
เพราะไม่ได้ใช้ชีวิตหรือแชร์ความคิด ร่วมประสบการณ์กันตลอดเวลา
ผมจึงคิดว่า ไม่แปลกที่คนจะหลงคนในเน็ต เพราะเรามักจะได้เห็นแต่ตัวตนด้านดี
แต่หากลองมาใช้ชีวิต “จริงๆ” ด้วยกัน ก็ย่อมมีปัญหาให้ช่วยกันฝ่าฟันทั้งนั้น

สำหรับ “หนังสือ” ผมก็คิดว่ามันเป็นโลกอีกใบของมันครับ
“ระยะห่าง” ระหว่างวิทยุกับผู้ฟัง หรือ หนังสือกับผู้อ่าน
ก็เป็น “ระยะห่าง” แบบหนึ่ง จะจริงหรือเสมือนแค่ไหน
ก็อยู่ที่คนคนนั้นจะ “สร้าง” หรือจริงใจแค่ไหน

แต่ผมก็มองว่ามันเป็น “ของจริง” นะครับ เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตจริง
ค่อนข้างต่างจาก “โลกเสมือน” ในอินเตอร์เน็ตที่โต้ตอบ แลกเปลี่ยนใกล้ชิด
บางเกม บางโปรแกรมก็ต่อสู้ และใช้ชีวิตในนั้นได้เหมือนจริง จึงง่ายที่ผูกพันกัน
เกลียดกัน รักกัน ซึ่งมันดู “จำลอง” โลกได้ “เสมือนจริง” มากกว่า

และยิ่งสำหรับคนที่กำลังเบื่อโลกจริงๆ ที่เขาอาศัยอยู่ เขาก็จะไปหมกตัว
ในโลกเสมือนและให้เวลากับมันในสัดส่วนที่มากขึ้นเรื่อยๆ
นั่นอาจทำให้เขาค่อยๆ ตีตัวออกห่างและปฏิเสธโลกจริง ตัดตัวเองไปอยู่
ในโลกส่วนตัวใบนั้น โลกที่เขาเลือก accept และ delete ผู้คน
ที่มาสัมพันธ์ด้วยได้ง่ายๆ ควบคุมมันได้ง่ายกว่าเหตุการณ์ในโลกจริง

อีกอย่างที่น่าพูดถึงก็คือ ความสัมพันธ์ในเน็ตหรือโลกเสมือนก็ไม่ได้แย่เสมอไป
มีความสัมพันธ์ดีๆ เกิดขึ้นมากมาย และ “เน็ต” ก็เป็นแค่ช่องทางสร้างสัมพันธ์
เท่านั้น ไม่ต่างจาก โทรศัพท์, จดหมาย, กระดาษโน้ต, กระดานข่าวกลาง, ฯลฯ
มีเยอะแยะไปที่สังคมในเน็ตไปเจอะเจอและคบหาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันในโลกจริง
และยิ่งวันผมก็ว่ามันยิ่งจะเยอะขึ้น เพราะโลกทุกวันนี้มีเรื่องราวหลากหลายมาก
แต่อินเตอร์เน็ตช่วย “จำกัด” ขอบเขตความชอบให้หดแคบลง
คอการเมืองก็มาหมกตัวถกกันในห้องนี้, คอหนัง, คอหนังสือ, คอบอล, คอหมูย่าง
ก็หมกตัวในห้องที่ต่างกันไป นั่นทำให้ง่ายที่จะเกิดสังคมที่ผูกสัมพันธ์กัน
เหมือนที่เพื่อนผมเคยจินตนาการอยากหาแฟนใน Tower Records
เพราะมันเชื่อว่าคนที่มายืนฟังเพลงคงชอบเพลงในแบบเดียวกัน
เหมือนที่ผมเคยจินตนาการอยากหาแฟนในห้องสมุด เพราะคิดว่าเราคงคุยกัน
เรื่องหนังสือได้อย่างสนุกสนาน ยืมหนังสือ แนะนำหนังสือกันอ่านได้
มาถึงยุคนี้ยิ่งง่ายเลย เพราะอินเตอร์เน็ต เว็บไซต์ และบล็อกได้แบ่งคน
ออกเป็นประเภทตามความชอบเอาไว้ให้แล้วคร่าวๆ

โลกเสมือนก็เป็นโลกใบเล็กๆ ในโลกจริงของเรา
และมันก็เป็นส่วนหนึ่งในโลกจริงที่มีร้านข้าวมันไก่, มีโถส้วม, มีน้ำให้เราดื่ม
เรายังต้องการโลกใบนั้นเพื่อกิน อยู่ ขับถ่าย ไม่ว่าจะหลงใหลโลกเสมือนแค่ไหน
เราก็ต้องออกมากินข้าวมันไก่ในโลกจริงอยู่ดี ต่อให้จะสั่งซื้อได้ในนั้นก็เถอะ

ผมก็เลยคิดว่า เรื่องราวของโลกเสมือนไม่ได้น่ากลัวอะไร
มันเป็นอีกหนึ่งความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้
โลกที่คนไม่เคยพอใจ และพยายามหนีไปอยู่ในโลกเสมือนมาตลอด

ที่เพิ่งเขียนไปเป็นความคิดที่คิดมาตลอดว่ามันเริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆเกี่ยวกับวงการไอทีในบ้านเรา และยิ่งควบคุมแก้ไขยากขึ้นเช่นกัน

แต่พอได้อ่านที่พี่เขียนแล้วมันดูน่ากลัวมากๆ เคยรู้มาบ้างเกี่ยวกับความร้ายแรงในระดับชาติแต่ไม่คิดว่าหากมาพูดถึงความน่ากลัวของมัน มันจะน่ากลัวเพียงนี้เชียวหรือ กลุ่มคนในโลกใบนี้ถ้าแบ่งแยกออกเป็น 4 กลุ่ม(ตามความคิดผม) จะแยกได้เป็น
1.กลุ่มคนที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับโลกเสมือนที่สามารถนำสิ่งที่พวกเขาคิดขึ้นมาได้มาบงการสิ่งต่างๆในโลกจริงได้
2.กลุ่มคนที่รู้จักและหมกมุ่นอยู่เพียงบางส่วนของโลกเสมือน แต่กลับใช้บางส่วนนั้นเป็นที่สำหรับใช้ชีวิต
3.กลุ่มคนที่รู้จักหลายๆส่วนของโลกเสมือน และยังสามารถใช้ชีวิตในโลกจริงได้
4.กลุ่มคนที่ไม่รู้ว่าโลกเสมือนมีอยู่จริง
จากข่าวที่พี่เล่าให้ฟัง สาเหตุของความร้ายแรงต่างๆน่าจะมาจากกลุ่มคนที่1 เพราะในโลกเสมือน ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถเป็นไปได้ และพวกเขาจะเป็นกลุ่มที่เหนือกว่าทุกๆกลุ่มแน่นอน
กลุ่มคนที่3น่าจะเป็นกลุ่มที่น่าห่วงน้อยที่สุดหากเกิดปัญหาเกี่ยวกับโลกเสมือนที่กระทบมาถึงโลกจริง แต่กลุ่มที่น่าห่วงที่สุดก็คือกลุ่มที่4ที่น่าจะเป็นกลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดนะผมว่า เพราะพวกเขาไม่รู้สามารถรู้ได้เลยว่าในโลกเสมือนนั้นเกิดอะไรขึ้น และพวกเขาก็ไม่สามารถเตรียมรับมือกันได้ แต่หากรู้มาบ้าง แล้วพวกเขาจะเอาอะไรไว้รับมือกับปัญหาล่ะ
โอย เขียนเอง งงเอง ก้ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวผมเองจัดอยู่ในกลุ่มไหนที่ตัวเองจัดเหมือนกัน
ไม่รู้ว่าประตูมิติระหว่างโลกเสมือนกับโลกจริงจะเปิดเมื่อไหร่ แล้วจะมีตัวอะไรออกมาบ้าง แต่ก็ขอภาวนาให้อะไรก็ตามที่ออกมา เป็นสิ่งที่สร้างสรรค์จรรโลงโลกเถอะ
เพราะตอนนี้โลกก็วุ่นวายพอแล้ว
อย่าลืมสิว่า คุณก็ยังอยู่ในโลกจริงด้วยเหมือนกันนะครับคุณๆกลุ่มที่1…

แล้วการเขียนหนังสือ หรือ การจัดรายการวิทยุ(ว่าจะไม่เอ่ยถึงแล้วนะ^^) ที่มีช่องว่างระหว่างคนเขียนกับคนอ่าน หรือ ระหว่างคนฟังกับนักจัดรายการ”ที่ไม่เคยเห็นหน้า หรือรู้จักกันมาก่อน”เนี่ย คุณนิ้วกลมว่ามันคือโลกเสมือนอย่างนึงหรือเปล่าครับ
:]