มรณานุสติ คือ การตั้งสติด้วยการรำลึกถึงความตายอยู่เสมอ
ผมเพิ่งรู้วันนี้ตอนบ่ายเกือบเย็นว่า “ไต้ฝุ่น” จะพัดเข้าเซี่ยงไฮ้
ข่าวค่อยๆ น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากเพื่อนร่วมงานเดินมาบอกว่า
“พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปขายงานแล้ว เพราะออฟฟิศลูกค้าปิด
เราจะส่งอีเมลไปขายแทน” อืม…เริ่มแปลกๆ หลังจากนั้น
ก็เริ่มมีเสียงลือในออฟฟิศว่า “พรุ่งนี้พวกเราไม่ต้องมาทำงาน
ให้หมกตัวอยู่ที่บ้าน เพราะมันอันตรายเกินไป”
น้องในกลุ่มอ่านข่าวแล้วเดินมาบอกว่า “พรุ่งนี้โรงเรียนที่นี่
ปิดหมดเลย ให้เด็กๆ อยู่บ้าน” ผมเริ่มหวั่นใจ และคิดว่า
มันเริ่มน่ากลัว
น้องอ่านข่าวอีก เดินมาบอกว่า “นี่เป็นไต้ฝุ่นลูกใหญ่ที่สุด
ในรอบสิบปีที่เซี่ยงไฮ้เคยเจอมา ยินดีด้วยเอ๋”
ผมบอกน้องไปว่า “คืนนี้เราคงต้องตุนข้าวปลาอาหารและมาม่า
เราอาจไม่ได้ออกมาอีกสักสัปดาห์หนึ่ง อย่าลืมตุนน้ำไว้ดื่มด้วย”
น้องหัวเราะร่าบอกว่า “ถ้ามันหนักขนาดนั้นก็ดีสิ”
เพื่อนสาวคนหนึ่งบอกกับผมว่า เธอแชทกับเพื่อนในเอ็มเอสเอ็น
เพื่อนแนะนำว่า สภาพอากาศวินาศแบบนี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่า
การหมกตัวอยู่ที่ห้องแล้วร่วมรักกับคนรัก” ในวงเล็บว่า (ก่อนตาย)
ผมนึกถึงเพลงของสี่เต่าเธอ “ออกมาผ่อนคลาย”
“ออกมาคลายลีลาเร่าร้อน ก่อนโลกาจะพังพินาศ”
ผมยังนึกในใจ ถ้าพรุ่งนี้ไต้ฝุ่นพัดเซี่ยงไฮ้ราบเป็นหน้ากลอง
คืนนี้ผมจะทำอะไรดี?
…
กระทั่ง “มื้อสุดท้าย” ของชีวิต ผมจะไปร่วมรับประทานกับใครดี?
ผมเลือกใช้โอกาสสุดท้าย (อาจมื้อสุดท้าย) ไปกับเพื่อนและน้อง
ในกลุ่ม เราดื่มเบียร์กันไม่รู้กี่ขวด คุยเล่น และหัวเราะสนุก
สนุกเหลือเกิน มีความสุขเหลือเกิน ทุกคนรอบตัวยังกินข้าว
กันตามปกติ เหมือนพรุ่งนี้จะไม่มีไต้ฝุ่น ชีวิตก็เป็นของมันแบบนั้น
ตกดึก ร้านเกือบปิด เจ้าของร้านกล่าวอะไรบางอย่าง
ผมจินตนาการไปเองว่า เธอกำลังกล่าวอำลาแขกทุกคน
วันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิตของพวกเราแล้วทุกท่าน
เรามาสนุกร่วมกันให้เต็มที่เป็นครั้งสุดท้ายกันเถิด
แล้วทุกโต๊ะก็ร้องเพลง “แฮปปี้เบิร์ดเดย์” ขึ้นพร้อมกัน!
หญิงสาวคนหนึ่งรับหน้าที่ “เป่าเทียน” ร้านดับไฟ
แล้วเปิดขึ้นอีกครั้ง พนักงานในร้านต่อแถวเหมือนเด็กเล่นรถไฟ
แล้ววิ่งวนไปรอบร้าน ผมนึกในใจ-สนุกกันครั้งสุดท้าย?
ทุกคนวิ่งเล่นอย่างมีความสุข ลืมทุกข์ไปชั่วขณะ
ผมเอง-ด้วยฤทธิ์เบียร์ที่น้องๆ รินเอารินเอา ก็เพลินไปกับเขาด้วย
มีความสุขดี หัวเราะเสียงดัง กลบเสียงฝนตกหนักข้างนอก
พนักงานในร้านวิ่งต่อแถวเป็นรถไฟอยู่หลายรอบ
แล้วก็เล่นเกมอะไรสักอย่าง เหมือนเด็กๆ เล่น
แต่ดูมีความสุขเหลือเกิน
…
บางวัน เราก็ต้องการอะไรแบบนี้
โดยเฉพาะวันก่อนที่ไต้ฝุ่นจะโถมเข้ามาสู่ชีวิต
ในชีวิตจริง เราเดาไม่ได้ ไม่มีกรมอุตุฯ มาคอยพยากรณ์
ดินฟ้าอากาศและชะตาชีวิต เราไม่อาจเตรียมตัว
รู้แค่ว่า สุขให้มาก ก่อนที่ไต้ฝุ่นจะพัดเข้ามาน่าจะดี
ผมว่าเป็นความรู้สึกที่แปลกดี
เรารู้ว่าพรุ่งนี้ไต้ฝุ่นจะพัดกระหน่ำสู่เมืองที่เราอาศัย
แต่เราทำอะไรไม่ได้เลย-ไม่ได้เลยจริงๆ
ธรรมชาติเหนือการควบคุมของมนุษย์
หลายอย่างในชีวิตที่เราไม่สามารถเปลี่ยนทิศทางมันได้
เอาตัวเข้าขวางก็ปลิว และอาจเจ็บตัวเปล่าๆ
พรุ่งนี้ไต้ฝุ่นจะเข้าเซี่ยงไฮ้ หรืออย่างเร็วก็คืนนี้
เมื่อมันผ่านไป จะเหลืออะไรบ้าง
และ-ถึงวันนั้น, เราคงได้เต้นรำกันอีกรอบ
