บ้ า น พั ก ฝ า ก อ า ก า ศ
วันนี้ใช้ภาพเขียนแทนก็แล้วกันครับ : )
หัวข้อนี้เขียนไว้เมื่อ กันยายน 26, 2007 ที่ 10:33 pm และแฟ้มนี้อยู่ภายใต้ 27: ภาพถ่าย.
บางครั้ง ภาพเพียงภาพเดียวก็บอกอะไรเราได้หลายอย่างเนอะ อารมณ์ สีสัน ความรู้สึก ทั้งของสิ่งที่ถ่าย สถานที่ คนถูกถ่าย รวมทั้งคนถ่ายด้วย เนอะ พี่นิ้วกลม
25:กลอน 26:(Loading…%) 27:ภาพถ่าย
หัวข้อใหม่ๆที่เกิดขึ้นช่วงนี้+ภาพถ่าย(โดยเฉพาะภาพแรก) ดูแล้วเหงาจังแฮะ คนหลังกล้องนี่ช่างเลือกนะครับ เลือกไปอยู่แต่ในที่ที่ดูแล้วเง้า…เหงา
26: Loading …%
กี่เปอร์เซ็นต์แล้วครับ หวังว่าใกล้เต็ม 100 แล้วนะ :]
เหมือน
โดนชวน
ไปเหงา
* ** * ****** * * ******** ********** * * ************ * ************* * * o III /I\ o II /I\
พี่เอ๋ ฟังเพลงพี่ silent night นึกถึงนิทานเด็กหญิงไม้ขีดไฟกับคุณยายวัน
คริสมาส พี่เอ๋รู้จักป่าว
โห อารมณ์นี้ไม่ชอบเลยแฮะ เหมือนต้องอยู่คนเดียวในขณะที่คนอื่นๆเค้าอยู่กันเป็นคู่ เป็นกลุ่ม เป็นครอบครัว แถมมีเพลงประกอบอีก โอ้ว เหงาดีแท้น้ออออ
หลบความเหงาไปนอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์
ภาพเขียนที่ไหน ??? นี่มันภาพถ่ายชัด ๆ
เหอๆ ได้ข่าวว่ามุกกระบือของโฆษณาไทย กำลังอินเทรนด์ในหมู่เอเจนซี่ทั่วโลก กะว่ามุกนี้ฮาป้าด แต่…ฮาแป้กอะ ฮือ…ฮือ…
เดินไปในเส้นทาง สองข้างทางบนถนน ใบไม้ปริดพริ้วไหว เจ้าใยหล่นสู่พื้นดิน เสียงเพลงในใจแว่วเบา แสนเหงากับเจ้าใบไม้
บนกำแพงนั่น สีสันของเจ้า เหงาจับใจ
กวาดตามองไป… เส้นทางเขียวแดงใย จะแยกไปทางใดดี เส้นทางข้างกาย อบอุ่นปนเหงา…จนได้
รู้สึก เศร้าเคล้าอยู่ในใจ ว่าอย่างไรเอาไว้เล่าสู่กันฟัง
เมื่อปิดประตูไป..เจ้าจงได้.. นอนหลับฝันดี..zzzz
ภาพเขียนเรื่องราว ได้จริงจริงด้วยแฮะ!!
feelin’ blue?
ดูแล้วมันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆพี่เอ๋
รูปสวย =]
รูปที่มีรถ china post เหมือนบรรยากาศตอนเช้ามืด ดูแล้วรู้สึกขยันดี ไม่เหงา
แอ๊ด..
ภาพหน่ะ ดูเฉยๆก็ยังไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่เอา silent night มาใส่ทำม๊ายย! เค้าเปงคนอ่อนไหวนะ อึก.. แง…..
กริ๊ก
มันเป็นอารมณ์เหงา แบบที่เรายิ้มไปกะมันได้เนอะ : )
: ) <—– (แทนคอมเม้น)
ค่ำกำลังดีแฮะ
- – พ า เ พ ลิ น – -
อ่าน-ออก
โอ้ว…ประมาณ gloomy sunday เลยแฮะ
ภาพ เขียน อารมณ์รู้สึก
: )
อยากดูรูปอาหมวยที่นั่นบ้างอ่ะพี่เอ๋
ตอนกลางคืนที่เซี่ยงไฮ้ เป็นเมืองสองสีหรอคะ มีแค่ดำกะเหลือง กูแล้วเหงาจัง แต่แสงไฟทำให้อบอุ่นดีเนอะ
มีแต่รูปอาตี๋แทนได้ไหมครับ? อาหมวยรอบๆ ตัวนี่ก็อวดไม่ได้สักคน จุ๊จุ๊จุ๊ อย่าเอ็ดไปเชียว : )
ปล. เห็นด้วยกับคุณ Serenฯ นะครับ เมื่อวานนั่งฟังเพลง ดูรูป แล้วก็นั่งเคลิ้มอยู่คนเดียว : )
ใบไม้ใบนั้นช่างเดียวดายดีแท้
ภาพก็ไม่เท่าไหร่ แต่เพลงฟังแล้วช่างวังเวงพิลึก (ตอนเด็ก ๆเคยได้ยินซิสเตอร์ที่โรงเรียนร้องเพลงนี้ตอนคริสมาสต์ก็ว่าโหยหวนแล้ว แต่พอมาฟังเวอร์ชั่นนี้แล้วน่าขนลุก)
ป.ล.คุณนิ้วคะจนแล้วจนรอดอิชั้นก็ยังไม่มีเวลา(ว่างพอ)และจังหวะ(เหมาะๆ)ที่จะโดดขึ้นรถไฟได้เลย (.-_-.”)
ยังยืนยันความต้องการเดิมค่ะพี่กลม….^o^ อยากเห็นภาพที่หลุนตุ๋นบ้างจังเลย ไหนๆก็ใจดีเอารูปที่มหานครแห่งนี้มาแบ่งกันเหงาแล้ว ก็ใจดีต่ออีกนิด…ด้วยการเอารูปแห่งความน่ารักน่าชังของหลุนตุ๋นมาอวดบ้างนะค่ะ
เหมือนเดิมค่ะ…Good Luck na ka!!!
***ช่วงนี้ใกล้กินเจแล้ว…ไม่รู้ว่าปีนี้จะมีใครเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์บ้างค่ะ?***
วันนี้เหงาทั้งภาพทั้งเสียงเลยนะคะ
พอดีกันอะไรอย่างนี้ เราก็กำลังอยู่อย่างเหงาๆเหมือนกัน
เหงาทั้งรอบข้างและความรู้สึก
จะขอบคุณดีมั้ยนะที่มาเพิ่มความรู้สึกให้เนี่ย
ตอนนี้เราก็กำลังจะแปลงความเหงาให้เป็นความสงบอยู่ล่ะ^^
ได้เวลาปรากฏตัวแล้วหรือครับท่านนิ้วฯ :]
ปล่อยตัวปล่อยใจเพลินไปกับความเหงา บางวันก็อยากจะรู้สึกเหงาบ้าง เพื่อจะได้ไม่ลืมความอบอุ่นของครอบครัว ^^
คงต้องกล่าวคำว่า “สวัสดี” กับพี่นิ้วกลมเป็นครั้งแรกบนโลกไซเบอร์ แต่ถ้าเป็นโลกของตัวหนังสือ เราคงได้พบกับมาหลายครั้งแล้วล่ะ หนูเป็นแฟนหนังสือของพี่นิ้วกลมมาเป็นเวลาพอสมควร ถึงแม้ว่าหนังสือเล่มแรกที่เราได้รู้จักกันผ่านตัวอักษรจะไม่ใช่เล่มแรกที่พี่เขียน “เนปาลประมาณสะดือ” เป็นเล่มแรกที่หนูได้รู้จักกับนักเขียนที่เขียนหนังสือน่ารักๆ คนนึง เคยเจอกับพี่นิ้วกลมหนนึง ตอนงานหนังสือเมื่อปีที่แล้ว ยังจำรอยยิ้มน่ารักๆ ของพี่ได้อยู่เลย^^ หลังจากนั้น (หลังจากที่อ่านเนปาลจนติดงอมแงม) ก็ได้ไปสืบเสาะค้นหาหนังสือที่พี่เขียนอีกหลายๆเล่ม จนตอนนี้คงใกล้จะเป็นแฟนพันธุ์แท้ไปแล้วละมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า (หัวเราะจริงใจนะเนี่ย:D) สืบเสาะมาจนเจอบล๊อกของพี่จนได้ ดีใจที่จะได้ติดตามพี่นิ้วกลมบ่อยๆ สำหรับเรื่องของวันนี้ แม้จำไม่มีคำบรรยาย แต่รูปแต่ละรูปมันก็สื่อความหมายออกมาได้ชัดเจนนะคะ^^ เอาเป็นว่าถ้าพี่กำลังเหงาก็ขอให้รู้ว่ามีเพื่อนที่เป็นแฟนผลงานหนังสือของพี่อยู่เป็นเพื่อนนะคะ^^ Have a nice day wish u won’t be lonely tomorrow.
ดึกแล้วชายสี่ หมี่เกี๊ยวสักชาม … อุ่นพุง อุ่นใจ?
เขียนด้วยภาพนี่มีคนเข้ามาคุยด้วยเยอะกว่าเขียนด้วยตัวหนังสือเสียอีก สวัสดัทุกคนที่เข้ามาร่วมบรรยากาศสีส้มนะครับ สวัสดี Zicki ด้วยครับ ขอบคุณที่อ่านผลงานครับ ดีใจที่สนุกกับมันครับ : )
เหนแล้วน้ำตาจะไหลเลยค่ะอา …….. เพราะว่าหนูแสบตา แฮ่ ๆ
ผ่อนคลายสายตาได้เยอะเลยค่ะรูปอ่ะค่ะ
(หนูเพิ่งสอบเสดดดดด)
พี่เอ๋ ภาพสวย ขอยืมไปเป็น backgroug หน่อยน่ะ thanks
พี่เอ๋ ภาพสวย ขอยืมไปเป็น backgroud หน่อยน่ะ thanks
ดีมากบัวขาวชอบค่ะ
ชื่อ
E-mail (will not be published)
เว็บไซท์
Notify me of follow-up comments via email.
กันยายน 26, 2007 ที่ 10:56 pm
บางครั้ง ภาพเพียงภาพเดียวก็บอกอะไรเราได้หลายอย่างเนอะ อารมณ์ สีสัน
ความรู้สึก ทั้งของสิ่งที่ถ่าย สถานที่ คนถูกถ่าย รวมทั้งคนถ่ายด้วย เนอะ พี่นิ้วกลม
กันยายน 26, 2007 ที่ 11:04 pm
25:กลอน
26:(Loading…%)
27:ภาพถ่าย
หัวข้อใหม่ๆที่เกิดขึ้นช่วงนี้+ภาพถ่าย(โดยเฉพาะภาพแรก)
ดูแล้วเหงาจังแฮะ
คนหลังกล้องนี่ช่างเลือกนะครับ
เลือกไปอยู่แต่ในที่ที่ดูแล้วเง้า…เหงา
26: Loading …%
กี่เปอร์เซ็นต์แล้วครับ หวังว่าใกล้เต็ม 100 แล้วนะ :]
กันยายน 26, 2007 ที่ 11:14 pm
เหมือน
โดนชวน
ไปเหงา
กันยายน 26, 2007 ที่ 11:46 pm
*
** *
****** * *
********
********** * *
************ *
************* * * o
III /I\ o
II /I\
พี่เอ๋ ฟังเพลงพี่ silent night นึกถึงนิทานเด็กหญิงไม้ขีดไฟกับคุณยายวัน
คริสมาส พี่เอ๋รู้จักป่าว
กันยายน 26, 2007 ที่ 11:46 pm
โห อารมณ์นี้ไม่ชอบเลยแฮะ เหมือนต้องอยู่คนเดียวในขณะที่คนอื่นๆเค้าอยู่กันเป็นคู่ เป็นกลุ่ม เป็นครอบครัว แถมมีเพลงประกอบอีก โอ้ว เหงาดีแท้น้ออออ
หลบความเหงาไปนอนดีกว่า ราตรีสวัสดิ์
กันยายน 27, 2007 ที่ 12:05 am
ภาพเขียนที่ไหน ???
นี่มันภาพถ่ายชัด ๆ
เหอๆ ได้ข่าวว่ามุกกระบือของโฆษณาไทย
กำลังอินเทรนด์ในหมู่เอเจนซี่ทั่วโลก
กะว่ามุกนี้ฮาป้าด
แต่…ฮาแป้กอะ
ฮือ…ฮือ…
กันยายน 27, 2007 ที่ 12:14 am
เดินไปในเส้นทาง สองข้างทางบนถนน
ใบไม้ปริดพริ้วไหว เจ้าใยหล่นสู่พื้นดิน
เสียงเพลงในใจแว่วเบา แสนเหงากับเจ้าใบไม้
บนกำแพงนั่น สีสันของเจ้า เหงาจับใจ
กวาดตามองไป…
เส้นทางเขียวแดงใย จะแยกไปทางใดดี
เส้นทางข้างกาย อบอุ่นปนเหงา…จนได้
รู้สึก เศร้าเคล้าอยู่ในใจ
ว่าอย่างไรเอาไว้เล่าสู่กันฟัง
เมื่อปิดประตูไป..เจ้าจงได้.. นอนหลับฝันดี..zzzz
กันยายน 27, 2007 ที่ 12:15 am
ภาพเขียนเรื่องราว ได้จริงจริงด้วยแฮะ!!
กันยายน 27, 2007 ที่ 12:41 am
feelin’ blue?
ดูแล้วมันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆพี่เอ๋
รูปสวย =]
กันยายน 27, 2007 ที่ 5:17 am
รูปที่มีรถ china post เหมือนบรรยากาศตอนเช้ามืด ดูแล้วรู้สึกขยันดี ไม่เหงา
กันยายน 27, 2007 ที่ 6:08 am
แอ๊ด..
ภาพหน่ะ ดูเฉยๆก็ยังไม่เท่าไหร่หรอกนะ
แต่เอา silent night มาใส่ทำม๊ายย!
เค้าเปงคนอ่อนไหวนะ อึก..
แง…..
กริ๊ก
กันยายน 27, 2007 ที่ 9:28 am
มันเป็นอารมณ์เหงา แบบที่เรายิ้มไปกะมันได้เนอะ : )
กันยายน 27, 2007 ที่ 10:03 am
: ) <—– (แทนคอมเม้น)
กันยายน 27, 2007 ที่ 10:21 am
ค่ำกำลังดีแฮะ
กันยายน 27, 2007 ที่ 10:30 am
- – พ า เ พ ลิ น – -
กันยายน 27, 2007 ที่ 11:11 am
อ่าน-ออก
กันยายน 27, 2007 ที่ 11:47 am
โอ้ว…ประมาณ gloomy sunday เลยแฮะ
กันยายน 27, 2007 ที่ 12:11 pm
ภาพ
เขียน
อารมณ์รู้สึก
: )
กันยายน 27, 2007 ที่ 2:36 pm
กันยายน 27, 2007 ที่ 5:44 pm
ตอนกลางคืนที่เซี่ยงไฮ้ เป็นเมืองสองสีหรอคะ
มีแค่ดำกะเหลือง
กูแล้วเหงาจัง
แต่แสงไฟทำให้อบอุ่นดีเนอะ
กันยายน 27, 2007 ที่ 5:45 pm
มีแต่รูปอาตี๋แทนได้ไหมครับ?
อาหมวยรอบๆ ตัวนี่ก็อวดไม่ได้สักคน
จุ๊จุ๊จุ๊ อย่าเอ็ดไปเชียว : )
ปล. เห็นด้วยกับคุณ Serenฯ นะครับ
เมื่อวานนั่งฟังเพลง ดูรูป แล้วก็นั่งเคลิ้มอยู่คนเดียว : )
กันยายน 27, 2007 ที่ 6:13 pm
ใบไม้ใบนั้นช่างเดียวดายดีแท้
กันยายน 27, 2007 ที่ 7:39 pm
ภาพก็ไม่เท่าไหร่ แต่เพลงฟังแล้วช่างวังเวงพิลึก (ตอนเด็ก ๆเคยได้ยินซิสเตอร์ที่โรงเรียนร้องเพลงนี้ตอนคริสมาสต์ก็ว่าโหยหวนแล้ว แต่พอมาฟังเวอร์ชั่นนี้แล้วน่าขนลุก)
ป.ล.คุณนิ้วคะจนแล้วจนรอดอิชั้นก็ยังไม่มีเวลา(ว่างพอ)และจังหวะ(เหมาะๆ)ที่จะโดดขึ้นรถไฟได้เลย (.-_-.”)
กันยายน 27, 2007 ที่ 7:40 pm
ยังยืนยันความต้องการเดิมค่ะพี่กลม….^o^
อยากเห็นภาพที่หลุนตุ๋นบ้างจังเลย
ไหนๆก็ใจดีเอารูปที่มหานครแห่งนี้มาแบ่งกันเหงาแล้ว
ก็ใจดีต่ออีกนิด…ด้วยการเอารูปแห่งความน่ารักน่าชังของหลุนตุ๋นมาอวดบ้างนะค่ะ
เหมือนเดิมค่ะ…Good Luck na ka!!!
***ช่วงนี้ใกล้กินเจแล้ว…ไม่รู้ว่าปีนี้จะมีใครเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์บ้างค่ะ?***
กันยายน 27, 2007 ที่ 8:43 pm
วันนี้เหงาทั้งภาพทั้งเสียงเลยนะคะ
พอดีกันอะไรอย่างนี้ เราก็กำลังอยู่อย่างเหงาๆเหมือนกัน
เหงาทั้งรอบข้างและความรู้สึก
จะขอบคุณดีมั้ยนะที่มาเพิ่มความรู้สึกให้เนี่ย
ตอนนี้เราก็กำลังจะแปลงความเหงาให้เป็นความสงบอยู่ล่ะ^^
กันยายน 27, 2007 ที่ 8:58 pm
ได้เวลาปรากฏตัวแล้วหรือครับท่านนิ้วฯ :]
กันยายน 27, 2007 ที่ 9:23 pm
ปล่อยตัวปล่อยใจเพลินไปกับความเหงา
บางวันก็อยากจะรู้สึกเหงาบ้าง
เพื่อจะได้ไม่ลืมความอบอุ่นของครอบครัว ^^
กันยายน 27, 2007 ที่ 9:29 pm
คงต้องกล่าวคำว่า “สวัสดี” กับพี่นิ้วกลมเป็นครั้งแรกบนโลกไซเบอร์
แต่ถ้าเป็นโลกของตัวหนังสือ เราคงได้พบกับมาหลายครั้งแล้วล่ะ
หนูเป็นแฟนหนังสือของพี่นิ้วกลมมาเป็นเวลาพอสมควร
ถึงแม้ว่าหนังสือเล่มแรกที่เราได้รู้จักกันผ่านตัวอักษรจะไม่ใช่เล่มแรกที่พี่เขียน
“เนปาลประมาณสะดือ” เป็นเล่มแรกที่หนูได้รู้จักกับนักเขียนที่เขียนหนังสือน่ารักๆ
คนนึง เคยเจอกับพี่นิ้วกลมหนนึง ตอนงานหนังสือเมื่อปีที่แล้ว ยังจำรอยยิ้มน่ารักๆ
ของพี่ได้อยู่เลย^^ หลังจากนั้น (หลังจากที่อ่านเนปาลจนติดงอมแงม)
ก็ได้ไปสืบเสาะค้นหาหนังสือที่พี่เขียนอีกหลายๆเล่ม
จนตอนนี้คงใกล้จะเป็นแฟนพันธุ์แท้ไปแล้วละมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า
(หัวเราะจริงใจนะเนี่ย:D)
สืบเสาะมาจนเจอบล๊อกของพี่จนได้ ดีใจที่จะได้ติดตามพี่นิ้วกลมบ่อยๆ
สำหรับเรื่องของวันนี้ แม้จำไม่มีคำบรรยาย แต่รูปแต่ละรูปมันก็สื่อความหมายออกมาได้ชัดเจนนะคะ^^ เอาเป็นว่าถ้าพี่กำลังเหงาก็ขอให้รู้ว่ามีเพื่อนที่เป็นแฟนผลงานหนังสือของพี่อยู่เป็นเพื่อนนะคะ^^
Have a nice day wish u won’t be lonely tomorrow.
กันยายน 27, 2007 ที่ 10:21 pm
ดึกแล้วชายสี่
หมี่เกี๊ยวสักชาม
… อุ่นพุง อุ่นใจ?
: )
กันยายน 27, 2007 ที่ 11:39 pm
เขียนด้วยภาพนี่มีคนเข้ามาคุยด้วยเยอะกว่าเขียนด้วยตัวหนังสือเสียอีก
สวัสดัทุกคนที่เข้ามาร่วมบรรยากาศสีส้มนะครับ
สวัสดี Zicki ด้วยครับ ขอบคุณที่อ่านผลงานครับ ดีใจที่สนุกกับมันครับ
: )
กันยายน 28, 2007 ที่ 12:13 am
เหนแล้วน้ำตาจะไหลเลยค่ะอา …….. เพราะว่าหนูแสบตา แฮ่ ๆ
ผ่อนคลายสายตาได้เยอะเลยค่ะรูปอ่ะค่ะ
(หนูเพิ่งสอบเสดดดดด)
กันยายน 28, 2007 ที่ 5:14 pm
พี่เอ๋ ภาพสวย ขอยืมไปเป็น backgroug หน่อยน่ะ
thanks
กันยายน 28, 2007 ที่ 5:14 pm
พี่เอ๋ ภาพสวย ขอยืมไปเป็น backgroud หน่อยน่ะ
thanks
พฤศจิกายน 10, 2009 ที่ 3:41 pm
ดีมากบัวขาวชอบค่ะ