เหนา

(ขออภัยที่ช่วงนี้เขียนเรื่องส่วนตัวมากเกินไป
เข้าใจว่ามันไม่ค่อยดี แต่ทำไงได้ เมื่อรู้สึกก็อยากทดเก็บไว้
เคยคิดเสมอว่าจะพยายามทำบ้านพักหลังนี้ให้สมดุล
มีทั้งความรู้สึกและความรู้ สาระและไร้สาระ เรื่องส่วนตัวและเรื่องส่วนรวม
จะพยายามทำให้สมดุลนะครับ หากช่วงไหนมีเรื่องส่วนตัวมากเกินไป
และไม่ถูกใจแขกบางท่าน ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ)
…

เคย “เหนา” กันบ้างไหม?
…

ก่อนหน้านี้สามวัน อากาศร้อน
สองวันก่อน ฝนตกหนัก ทั้งวัน ทั้งคืน
ลมพัดแรงราวกับจะหอบทุกสิ่งไปกับมัน
ต้นไม้หน้าตึกห้องพักล้มหัวฟาดพื้น
ร่มที่กางออกถูกลมตีกลับด้านครั้งแล้วครั้งเล่า
ฝนตกหนัก อาจเป็นหางพายุที่พัดเข้าหางโจว
ลมพัดปะทะร่าง หนาวสะท้าน
ผมเอ่ยปากบอกคนที่บ้านที่มาเที่ยวว่า
“สงสัยลมหนาวเดินทางมาแล้ว”

เมื่อวาน คนที่บ้านเดินทางกลับ
ฟุตบาทดูกว้างกว่าที่เคย
อากาศดูเงียบกว่าที่เคยเงียบ
ใช่, อากาศก็มีเสียงของมัน

อากาศหนาวกระทันหัน!
ตั้งตัวไม่ทัน
เหมือนใครบนนั้นกดสวิตช์

อากาศดีเหลือเชื่อ
เย็นสบาย
ผมหยิบแจ็กเก็ตสีดำตัวนั้นมาใส่อีกหน
หลังจากแขวนไว้เกือบหกเดือน
(ซักแล้ว ซักแล้ว ไม่ต้องสงสัย)

อากาศดีเหลือเชื่อ
เหมาะที่จะเดินไปเรื่อยๆ
แล้วมีใครสักคนเกาะแขน
ง้องแง้งไปตลอดทาง
เหมาะจริงๆ นะ
เห็นคนอื่นเขาทำกันใหญ่

แต่ไม่มีใครมาเดินให้ผมไปเกาะแขน
จะง้องแง้งก็ไม่มีใครให้ง้องด้วย
พวกเพื่อนชายล่ำๆ จะไปง้องกับมัน
ก็กลัวมันหันมาบอกว่า “เพื่อน กูรักมึงว่ะ!”
ไม่เอาล่ะ ซึ้งไป

อากาศดีเหลือเกิน
อากาศดีเกินไป
ดีเกินไปที่จะเดินคนเดียว
ยิ่งในยามค่ำคืน

มันไม่หนาวจนต้องวิ่งเข้าบ้าน
มันไม่ร้อนจนอยากอาบน้ำ
แต่มันเป็นอากาศที่ทำให้ไม่อยากกลับบ้าน
อยากเดินตากแสงดาวไปตลอดค่ำ

ผมชอบเดินร้องเพลงไทยระหว่างทางกลับบ้าน
เนื้อเพลงที่ชาวบ้านชาวเมืองไม่รู้เรื่อง

ผมเพิ่งสังเกตวันนี้เองว่า
“หนาว” กับ “เหงา” มันออกเสียงคล้ายกัน
“โทน” ของคำมักจะสื่อความรู้สึก
ลองออกเสียงดูเบาๆ จะรู้สึกว่ามันคว้างๆ เคว้งๆ
ยิ่งถ้าลองไปพูดสองคำนี้ในตุ่ม จะ “คว้าง” มาก

ความหนาวมักจะเร้าความเหงาให้เพิ่มดีกรี

ผมพบว่าหลายคนมีอาการ “เหนา”
คือความเหงาที่มาพร้อมกับลมหนาว
อย่างน้อยวงดนตรีทีฟอร์ทรีก็วงหนึ่งล่ะ
“ผ่านลมหนาวจะกี่คราวก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีใครให้ใจอุ่น”
เพลงฮิตของฤดูหนาว

คนเราจะเหงามากขึ้นเมื่อพบเจอเรื่องที่ดี
อยากมีผู้มาร่วมง้องแง้ง
เวลามีเรื่องดีแล้วไม่มีคนมาแบ่งปัน
มันก็ชวนให้เศร้าอยู่เหมือนกัน

เหมือนมีลูกชิ้นอร่อยห้าลูก
ครั้นจะกินคนเดียวก็อิ่มเกินไป
อยากแบ่งให้ใครสักคน
แต่เขาดันไม่มาอยู่ด้วยกันตรงนี้เสียนี่
พอกินไปถึงลูกที่ห้า ก็ไม่ค่อยอร่อยเสียแล้ว
ออกจะขมหน่อยๆ เสียด้วยซ้ำ

ตรงกันข้าม ถ้าลูกชิ้นไม้นั้นไม่อร่อย
ยังไม่เศร้ามาก ก็แค่ขว้างมันลงถังขยะ
หรือถ้าเสียดายก็ขว้างมันลงกระเพาะอาหาร

เราเหงาเมื่อเราพบเจอเรื่องที่ดี
เรื่องดีที่เราอยากแบ่งให้ใครสักคน
อยากให้เขามาร่วมสถานการณ์ร่วมรู้สึกไปด้วยกัน

อากาศหนาวแบบกำลังดีชวนให้รู้สึกสบาย
อากาศหนาวสาหัสไม่ได้น่ากอดกันนักหรอก

อาการเหงาแบบกำลังดีนำมาซึ่งแรงบันดาลใจ
อาการเหงาแบบสาหัสอาจเล่นเอาทำอะไรไม่ถูก

หนาว-ห่มผ้าแล้วอุ่นขึ้น
เหงา-ห่มอะไรดี?

อะไรที่ดีบางทีก็แย่
อะไรที่แย่บางทีก็ดี

นั่งฟังเพลงของโมเดิร์นด็อก
good sometimes bad
bad sometimes good

อะไรที่ดีเกินไป บางทีมันก็กลายเป็นแย่
ช่วงนี้อากาศดีเกินไป
ชวนให้นึกถึงคนที่อยากแบ่งลูกชิ้นให้กิน