ขอหยุด “คู่มือบริโภคหนังสือ” เอาไว้เพียงเท่านั้นก่อน เมื่อมีอารมณ์จะกลับมาต่อ ถ้าไม่มีก็พักมันไว้อย่างนั้นนั่นเอง อ่านจากความเห็นหลากหลายคาดว่าแต่ละคนก็มีวิธีของตน และขอบคุณมากๆ ครับที่นำมาแบ่งปันกัน : )
ต่อไปนี้จะเขียนไดอารี่แบบไดอารี่จริงๆ เสียที ไม่ต้องนั่งลงเขียนเลียนแบบบทความอีกต่อไป เขียนเอาสนุกมือสนุกใจ และได้บันทึกไว้ให้รำลึก วันไหนคึกก็มีสาระ วันไหนไม่ก็ไร้สาระ ส่วนวันนี้ไม่แน่ใจว่าจะมีสาระหรือไม่ แต่อยากจดไว้เอาสนุก
ไปนั่งเล่นที่อะเดย์ตั้งแต่บ่ายโมงกว่ายันเมื่อกี้นี้ นั่นหมายความว่าเฉียดเที่ยงคืน! อะเดย์เป็นสถานที่จุดไฟแต่ไหนแต่ไร เวลาหายหัวไปนานๆ แล้วได้ย่องเข้าไปนั่งคุยกับพี่ๆ ก็รู้สึกดีทุกครั้งไป เวลาคุยกับผู้ใหญ่ไม่ต่างอะไรกับได้อ่านหนังสือ มีคำคมและคำสอนดีๆ หลุดลอยติดมากับออกซิเจนในอากาศตลอดเวลาเชียว
ชอบบรรยากาศแถวนั้นในตอนนี้ ร้านประตูสีฟ้าบรรยากาศดี๊ดี มีสมอลล์รูมอยู่ใกล้ๆ (คนที่สมอลล์รูมบอกว่าบรรยากาศเหมือนโรงอาหารใต้ถุนตึกในมหาลัยเข้าไปทุกวัน) คาดว่าในอีกไม่กี่ปี พื้นที่ตรงนี้คงเป็นชุมชนศิลปะที่น่ารักน่าเอ็นดูเอ็นฟังและเอ็นกิน
ไม่กี่วันก่อนก็มาเจอนักร้องหนุ่มคนหนึ่งที่นี่ ฮาดีไม่หยอก นึกว่านั่งคุยอยู่กับหะหม่ำ!
วันนี้นั่งวางแผนซ่องสุมก่อการดี รวมหัวรวมตัวกู้โลก (ภาษาทรงศีลคงต้องบอกว่า “ครองโลก”) กันกับพี่ก้อง-ทรงกลด บางยี่ขัน และอัพ-ทรงศีล ทิวสมบุญ วางแผนกันไปมาเคล้าเสียงหัวเราะจนมึนตึงไปด้วยความง่วง แต่ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปและแผนการดีๆ ที่อีกไม่นานคงจะได้นำมาแปะบอกกัน และคงถือโอกาสชักชวนกันไปร่วมก๊วนกู้โลกของพวกเรา (ซึ่งไม่ได้หมายถึงเราสามคน)
แผนการคร่าวๆ ที่พอแง้มให้ฟังกันได้มีอยู่ว่า นักเขียนวัยกระเตาะทั้งสามคนมีความต้องการอยากทำโลกให้ดี แต่ไม่รู้จะทำยังไง จึงจัดการเดินทางโดยสารรถไฟไปเชียงใหม่ (อ.เชียงดาว) เพื่อไปปลูกต้นไม้ลดคาร์บอนไดออกไซด์ให้กับโลกกัน แต่ไอ้ครั้นจะทำกันสามคนก็กลัวเหนื่อย จึงวางแผนล่อลวงท่านผู้อ่านไปถือจอบแบกเสียบเสียบลงบนดินเพื่อขุดหลุมเจาะรูลงพันธุ์ไม้ให้ไชรากฝากไว้ในพื้นโลก เผื่ออะไรต่อมิอะไรจะดีขึ้น ที่ร้อนก็จะได้กลายเป็นเย็น อย่างน้อยก็ในใจผู้ที่ได้กระทำ
แผนการที่วางไว้คาดว่าโครงการนี้จะเกิดขึ้นในวันที่ 3-5 พฤษภาคม เราจะไปค้างกันที่กระท่อมกลางป่า ใกล้ชิดธรรมชาติ ลำคลอง และภูเขา ดูรูปถ่ายที่พี่ก้องไปสำรวจมาแล้วต้องบอกว่า วิวสวยเหมือนผู้หญิงที่ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้า ดูเหมือนรอบข้างจะเงียบสงบรอเสียงเจี้ยวจ้าวจากพวกเราอยู่
แผนการคร่าวๆ (มากๆ) ก็ประมาณนี้ รายละเอียดคงตามมาอีกทีในเร็ววัน เพราะเราได้คิดกิจกรรมระหว่างค้างแรมที่นั่นเอาไว้เกือบจะครบแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นช่วงเวลาสนุกๆ ระหว่างผู้อ่านกับผู้เขียน ซึ่งจะเปลี่ยนสถานะเป็นเพื่อนร่วมทางไปแทน จากที่เคยร่วมทางกันผ่านตัวหนังสือ คราวนี้คงได้ร่วมทางกันจริงๆ สักครั้ง
เรายังฝันเฟื่องกันไปถึงขั้นว่า ผลลัพธ์สุดท้ายของการเดินทางไปปลูกต้นไม้ที่ชายดอยครั้งนี้จะสำเร็จออกมาเป็นหนังสือขนาดน่ารักสักหนึ่งเล่ม ที่พวกเราทั้งสามก็ยังจินตนาการไม่ออกว่ามันจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร เมื่อหนึ่งหนุ่มนักเขียนหน้าตาเกาหลีที่มีใจรักโลกและห่วงใยสิ่งแวดล้อม ร่วมเดินทางไปกับหนึ่งหนุ่มนักวาดการ์ตูนสุดดาร์กผู้หวาดกลัวแสงแดดและส่ายหัวให้กับการทำความดี กับอีกหนึ่งหนุ่มที่ชอบเดินทางแต่ไม่ค่อยใส่ใจชั้นโอโซน เราแค่คิดว่าส่วนผสมประหลาดๆ นี้มันคงคลอดออกมาเป็นผลงานที่สนุกดีเหมือนกัน แน่นอนว่า เรื่องราวในนั้นย่อมมีส่วนหนึ่งเป็นของเพื่อนร่วมทางหน้าใหม่ที่เราเพิ่งเริ่มทำความรู้จักกันบนรถไฟอย่างคุณผู้อ่าน ซึ่งเราประมาณการไว้ที่สามสิบคน
ระหว่างนั่งคิดกันก็ตื่นเต้น เฮฮา แถมยังเพลิดเพลินกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงเกือบเที่ยงคืน คิดว่าบรรยากาศในวันที่ 3-5 พฤษภาคมน่าจะดีพอดู จะนำรายละเอียดมาแปะและเชิญชวนไปร่วมขบวนรถไฟปลูกต้นไม้ด้วยกันในเร็ววันนี้ครับ
วันนี้แค่มาแง้มข่าวเช็คความสนใจสักหน่อย เพราะพวกเราก็กังวลอยู่ว่า สามสิบคนที่คิดกันไว้มันเยอะไปไหมหว่า
ข้อคิดก่อนนอน:
ไฟในตัวคนก็เหมือนไฟในเตา อยู่ใกล้แล้วร้อน พอไปแตะเข้าไฟก็ติดมาที่เราด้วย
(นับถือพี่ก้องกับอัพมากๆ ไฟลุกโชน พลังล้นเหลือ!)
