คนข้างหลัง กับ รางวัลระหว่างทาง

พฤศจิกายน 18, 2006

ฤดู B.A.D. awards ใกล้เข้ามาแล้วครับ
BAD ไม่ได้แปลตรงตัวว่า เลว
ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงครับ แบดอะวอร์ดส์ จัดขึ้นมาเพื่อมอบรางวัลให้กับผู้มีผลงานยอดเยี่ยม
ในวงการโฆษณาเมืองไทย ในหลายๆ แขนง ทั้งหนังโฆษณา, สื่อสิ่งพิมพ์, สปอตวิทยุ, กราฟิกดีไซน์, ฯลฯ

B.A.D. ย่อมาจาก Bangkok Art Director หรือสมาคมผู้กำกับศิลป์แห่งบางกอกนั่นเอง
ยังไม่เคยเห็นงานจากขอนแก่น, แม่ฮ่องสอน, หรือยะลา ส่งมาประกวดประชันเหมือนกันครับ
ไม่รู้ว่าจะสามารถมาร่วมสนุกกับสมาคมนี้ได้รึเปล่า?

คนในวงการโฆษณาจะรู้กันครับว่า ฤดูแบดพวกเราจะต้องขยันให้มากขึ้น
ยิ่งเข้าสู่ช่วงใกล้ส่งรางวัล ก็ยิ่งต้องขยันและเหนื่อยกว่าปกติ
เพราะเราต้องเตรียมงานทั้งหลายเพื่อส่งเข้าประกวด
ขึ้นชื่อว่า ‘งานประกวด’ ไม่ว่าจะเป็นนางสาวไทยหรืองานโฆษณาก็ไม่ต่างกัน
ทุกคนก็ต้องขัดสีฉวีวรรณให้ผุดผ่องก่อนส่งขึ้นเวที ไม่ให้ขายหน้าประชาชี
และจะได้มีรางวัลติดไม้ติดมือกลับมาให้ภูมิใจเล่นกันบ้าง

หากจะแบ่งจำพวกมนุษย์ในงานโฆษณา(ช่วงประกวด)ออกเป็นสองประเภท
เราขออนุญาตแบ่งเป็น หนึ่ง, พวกที่ได้หน้า และสอง, พวกปิดทองหลังพระ
หรือเรียกให้ถูกควรจะเรียกว่าปิดทองหลังครีเอทีฟ!
เพราะมนุษย์จำพวกแรกย่อมเป็นครีเอทีฟและดีไซเนอร์เจ้าของชิ้นงาน
ที่จะมีโอกาสได้ขึ้นเวทีไปรับรางวัลท่ามกลางสปอตไลท์สาดส่อง
อย่างที่รู้กันดีว่า ยิ่งมีรางวัลประดับประวัติมากเท่าไหร่ ‘ค่าตัว’ ก็จะยิ่งสูงตาม
ไม่ต่างจากนักฟุตบอลหรือนักมวยที่ครองแชมป์มาหลายถ้วยหลายเข็มขัด

ส่วนพวกปิดทองหลังพระจะไปได้อะไร?
นอกจากความภูมิใจที่ได้ทำงานให้เสร็จลงได้ด้วยดี
มนุษย์จำพวกนี้อยู่ในตำแหน่ง โปรดิวเซอร์, ซาวน์เอ็นจิเนียร์, พี่ในห้องคอมฯ,
พี่ที่ช่วยพรินต์งาน, เลขาฯ ที่คอยส่งงาน, พี่ที่ช่วยติดต่อโรงพิมพ์, ฯลฯ
คนเหล่านี้ไม่มีชื่อในใบสมัครส่งประกวด ไม่มีโอกาสดัง และไม่มีโอกาสได้ค่าตัวเพิ่ม

ใบสมัครงานประกวดมีช่องให้กรอกเพียงชื่อเอเจนซี่, ครีเอทีฟ/ดีไซเนอร์,
ช่างภาพ/ผู้กำกับ, โปรดิวเซอร์(ที่ไม่ค่อยมีคนอ่าน), ผู้ตัดต่อ, ผู้ตกแต่งภาพ อะไรทำนองนี้
ไม่มีพื้นที่ให้คนที่อยู่เบื้องหลัง หากจะมีก็คงเป็นด้านหลังของใบสมัคร
ด้านหลัง-ที่ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครได้รับรู้!

ไม่เฉพาะในวงการโฆษณาหรอกกระมัง
โลกนี้หากแบ่งง่ายๆ ย่อมมีคนสองส่วน
เบื้องหน้า กับ เบื้องหลัง

เพิ่งกลับมาถึงบ้าน(เกือบตีสอง)เพราะไปรอดูปรู๊ฟงานที่จะส่งประกวด
นั่งรอนั่งสัปหงกอยู่กับอาร์ตไดเร็กเตอร์คู่ใจ ลำพังเราทั้งคู่นั้นไม่เป็นไร
เพราะเป็นหน้าที่ที่จำเป็นจะต้องไปอยู่แล้ว แต่พี่โปรดิวเซอร์อีกคนที่มานั่ง
หลังขดหลังแข็งอยู่ด้วยกันและช่วยติดต่อประสานงานต่างๆ นานาสารพัด
ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานชิ้นนี้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับมาดูแลให้เต็มที่
อะไรทำให้เค้าทำแบบนั้น?

“ความสนุกของโปรดิวเซอร์คืออะไรครับพี่?” เราถามเค้าขณะที่รองาน
“ได้แก้ปัญหาไง” เค้าตอบหน้าตาเฉย และวันนี้ปัญหาที่เราเจอก็มากมายเหลือเกิน
มากมายจนล้นเวลางานมาจนถึงห้วงยามนี้ แต่เค้าก็ยังนั่งแก้มันอยู่กับพวกเรา

หลายครั้งในวงการนี้ที่เราทำงานแล้วนึกภาพเห็นตัวเองบนเวที ไฟส่องสว่าง
อยากขึ้นไปรับรางวัล อยากมีชื่อในหนังสือรวบรวมรางวัลโฆษณา

สิ่งที่ครีเอทีฟทุกคน(ที่ส่งประกวด)ให้ความสนใจ คือ การใส่ ‘เครดิต’
เป็นเรื่องซีเรียส หากใครที่ทำงานมาด้วยกันแล้วลืมใส่ ‘ชื่อ’ เพื่อน
ลงไปในช่อง ‘เครดิต’ นั่นถือเป็นข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ของชีวิต!
บางคนอาจโกรธขึ้นขั้นเลิกคบ!

‘เครดิต’ เป็นเรื่องซีเรียสมากๆ

แต่เหตุการณ์ในวันนี้ชวนให้คิดว่า จริงๆ แล้วข้างล่างเวที
ยังมีคนที่พร้อมจะทำงานอย่างเต็มที่โดยไม่สนใจช่องใส่ ‘เครดิต’
พร้อมจะทำงานไปด้วยกันกับเรา โดยยินดีที่จะอยู่ข้างหลังของแผ่นรายชื่อทีมงาน
ไม่ต้องการให้ใครรู้ ไม่จำเป็นว่าใครต้องเห็นว่าเป็นผลงานของฉัน
ฉันทำมันผ่านไปได้ด้วยดี ฉันก็พอใจแล้ว

ผู้อยู่เบื้องหน้าทุกคนย่อมมีผู้อยู่เบื้องหลัง
เหตุการณ์วันนี้ชวนให้ตั้งคำถามต่อผู้โด่งดังมีหน้ามีตาทั้งหลายที่เรารู้จัก
ว่า ‘คนข้างหลัง’ ของพวกเขาคือใครบ้าง?

ดีไม่ดี ในบางวงการ คนข้างหลัง อาจเป็นเนื้อเป็นหนังกว่า คนข้างหน้า ด้วยซ้ำ
แต่ก็นั่นแหละ เราเกิดมาเพื่อทำหน้าที่คนละอย่าง และคงไม่มีใครวิเศษกว่าใคร
เพียงแค่คิดถึงนิยามคำว่า ‘ทีม’ ว่ามันกินความกว้างไปถึงไหน
เรานับใครเป็น ‘ทีม’ กับเราบ้าง?

โดยไม่ต้องสนใจช่องใส่เครดิตในใบสมัครส่งรางวัล
เราเองนั่นแหละที่เคยใส่ ‘คนข้างหลัง’ เหล่านี้ลงในช่องเครดิตในใจบ้างรึเปล่า?

อาร์ตไดเร็กเตอร์คู่ใจที่ทำงานเหนื่อย(กว่าเรา)มาตลอดสองเดือน
บ่นอย่างปลงๆ ถึงชะตากรรมของชิ้นงานที่เต็มไปด้วยปัญหาชิ้นนี้
“ไม่รู้ว่าจะได้รางวัลรึเปล่าเนอะพี่ ทำแทบตาย”
ก็ได้แต่ยิ้มๆ กันไป ในใจคงคิดได้อยู่แล้วว่า ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกของการประกวด
การประกวดก็เป็นแค่ความเห็นของคนกลุ่มหนึ่ง-คนที่เราคาดเดาไม่ได้!

หลายคนชอบพูดกันว่า รางวัลในงานประกวดโฆษณาเป็นของมายา
สร้างขึ้นมากันเอง ภูมิใจกันเอง แม่ค้าปาท่องโก๋เค้าก็ไม่ได้ร่วมชื่นชมด้วย
แต่เราชอบ และคิดว่ามันเป็นอุบายอันหนึ่งที่สร้างแรงขับเคลื่อนให้คนในวงการ
หมั่นพัฒนาความคิดและชิ้นงานอยู่เสมอ วงการโฆษณาเมืองไทยจึงไม่เคยหยุดนิ่ง

หากจัดการประกวดปาท่องโก๋กันบ้าง เราอาจได้ปาท่องโก๋ที่อร่อย
และหลากหลายกว่าที่เป็นอยู่ได้อีกล้านแปด

ใช่-มันอาจจะเป็นมายา แต่ในนั้นก็มีอะไรที่เกิดขึ้นจริง
และสิ่งที่จริงยิ่งกว่านั้น คือความทุ่มเทของทุกฝ่ายเพื่อที่จะให้ผลงานออกมาดีที่สุด
แน่นอน-เรื่องประกวดประชัน ใครจะยอมกันง่ายๆ

และนั่นเองมิใช่หรือ คือ รางวัลของทีมที่ทำร่วมกัน
รางวัลที่อีกฝ่ายได้แสดงความเต็มที่เพื่ออีกฝ่าย
คนคนหนึ่งได้ทำทุกอย่างสุดฝีมือเพื่อประกอบร่างให้งานออกมาดีที่สุด
นั่นย่อมไม่ใช่มายาภาพ นั่นย่อมเป็นจริงยิ่งกว่าจริง

วันจันทร์เป็นวันตัดสิน B.A.D. awards
งานที่ทุ่มเทตั้งใจทำกันมาทุกชิ้นจะถูกคัดเหลือเพียงไม่กี่ชิ้นที่ได้รับรางวัล
มีคนไม่กี่คนที่จะได้เดินอาดๆ มาดเท่ขึ้นเวที ให้ไฟส่องหน้าเล่น
ในความมืดด้านล่างเวที ย่อมมีรอยยิ้มจากซี่ฟันขาวๆ ของ ‘คนข้างหลัง’
ร่วมภูมิใจอยู่ในสถานที่นั้นด้วย (โดยไม่จำเป็นต้องได้ยินชื่อตัวเองถูกประกาศออกลำโพง)

เราไม่ได้เอ่ยปากอะไรกับอาร์ตไดเร็กเตอร์คู่หู เรื่องได้หรือไม่ได้รางวัล
ทั้งที่ก็นึกกรุ้มกริ่มเอาไว้ในใจว่า ที่จริง, วันนี้เราได้รางวัลกันไปแล้ว
รางวัลที่ ‘คนข้างหลัง’ มอบให้แก่กัน สิ่งนั้นคือความทุ่มเทโดยไม่หวังอะไร
ก่อนขึ้นสู่ทุกเวทีย่อมมีรางวัลระหว่างทางเสมอ
เมื่อไหร่ที่เราเผลอ มันจะแสดงตัวให้เห็น.

12 Responses to “คนข้างหลัง กับ รางวัลระหว่างทาง”

  1. พุงกลม Says:

    สวัสดีตอนสายๆ..

    คนข้างหลัง = back up

    กำลังคิดว่าทุกคนต่างก็เป็น back up ให้คนอื่นทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว แล้วก็ผลัดกันสลับบทบาทบางทีเราเป็น back up ให้เขา บางครั้งเขาเป็น back up ให้เรา

  2. jjanchaichit Says:

    นอนดึกไม่ดีนะพี่…เพื่อสุขภาพที่ดี…เคยได้ยินมาว่า
    ช่วงเวลาที่เราควรนอนมากที่สุดคือระหว่างห้าทุ่มถึงตีสอง
    เพราะสมองเราจะได้รับการพัฒนาสูงสุด…ประมาณนี้
    ก็ขอให้พี่และเพื่อนร่วมงานได้พักผ่อนระหว่างช่วงเวลานี้บ้างนะ…เอาใจช่วย

  3. สิ Says:

    อย่างน้อยมันก็เป็นความสุขนะคะ ที่ได้เห็นสิ่งที่เราช่วยผลักดัน ประสบความสำเร็จ🙂

  4. Modz Says:

    ขอให้สิ่งที่พี่ๆช่วยกันทำ ประสบความสำเร็จนะคะ

    ว่าแต่…พี่เอ๋ได้ช่วยเค้าทำรึป่าวน่ะ เอิ๊กๆ

    ป.ล.ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ^^

  5. him Says:

    hello!!!

    หวัดดีคนย้ายบ้านใหม่
    และ’คนข้างหลัง’ ^^
    ขอให้พี่ๆได้รางวัลน่ะคร้าบบบบ…

    สู้ สู้…

  6. ~ T L e ~ Says:

    ไม่ว่าจะ “ลงมือทำ” อะไรในชีวิตก็ตาม ((และไม่ว่าจะร่วมมือกันกี่คน))
    เมื่อสิ่งนั้น “เป็นชิ้นเป็นอัน” ขึ้นมา นั่นก็น่าจะถือเป็น รางวัลแรกของความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดได้เหมือนกัน
    อย่างน้อยก็ย่อมดีกว่า การทำอะไรไม่เป็นรูปเป็นร่าง ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เน๊อะพี่เน๊อะ

    สโลแกนรางวัลนายอินทร์อะวอร์ดว่าไว้ “มากกว่ารางวัล คือโอกาส”

    ทั้งจากที่พี่เขียน + สโลแกนรางวัลข้างบนนั่น
    ทำให้คิดขึ้นมาว่า ไม่ว่าจะรางวัลใดในโลกก็ตาม …
    มันมีอะไรบางอย่างที่ “มากกว่ารางวัล” ซ่อนอยู่เสมอ

    ป.ล. ขอให้โชคดีนะขอรับท่านพี่ กับ B.A.D Awards ประจำปี🙂

  7. ** tiew Says:

    สวัสดีพี่เอ๋

  8. ** tiew(ติ้ว) Says:

    มาทัก แต่ไม่ได้มาทายยย
    สบายดีป่าววว หลังจากงานหนังสือโชคชะตาเราก้อไม่
    เคยมาตัดกันอีกเลยเนอะ 55555++

  9. roundfinger Says:

    ขอบคุณครับ
    และสวัสดีครับ.

    ปล.ผลรางวัลแบดออกแล้วครับ ไม่เลวครับ ไม่เลว…

  10. นู๋วรรณ Says:

    แล้วผลที่ออก คืออะไรจ๊ะ
    ได้ finalist กี่ตัว บอกกันบ้างดิ
    เอาใจช่วยจ้าาา…

    ถึงเหนื่อยแต่ก็คุ้มแหละ
    เพราะมันไม่ใช่แค่เครดิต แต่มันเป็นความภูมิใจ…เนอะ

    นู๋วรรณ

  11. Modz(มด) Says:

    น่านจิๆ บอกหน่อย ไม่เลวนี่ ดีขนาดไหน..^^

  12. นิ่ม Says:

    คนข้างหน้ากับรางวัลโฆษณา

    คงดีตรงที่เราได้พัฒนาตัวเอง

    คงดีตรงที่เราหยุดพัฒนาตัวเอง

    คงไม่ดีตรงที่เราลืมคนข้างหลัง

    คงไม่ดีตรงที่เราระเริงกับรางวัลในมือ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: