ค่ำคืนแห่งความสำเร็จที่ว้าเหว่ที่สุดในโลก

ธันวาคม 17, 2006

1.
หากพูดพร่ำถึง ‘รางวัล’ บ่อยเกินไป
ก็เกรงว่าจะกลายเป็นคนที่หมกมุ่นกับ ‘รางวัล’ มากจนเกินงาม
แต่พอดีว่าฤดูนี้เป็น ‘ฤดูรางวัล’ จึงมีเรื่องเกี่ยวกับ ‘รางวัล’ ให้พูดถึงมากสักหน่อย
มาก-ไม่มาก สามบรรทัดที่ผ่านมาก็ล่อเข้าไปสี่ ‘รางวัล’ แล้ว!

2.
วันนี้เป็นวันประกาศรางวัล แบด อะวอร์ดส์ ครับ
ขณะเดียวกัน วันนี้ก็เป็นวันที่ออฟฟิศของเราจัดงานปาร์ตี้ปีใหม่
(ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่ มิใช่น้องปีใหม่!)
สรุปว่า ‘ปาร์ตี้’ กับ ‘งานแบด’ จัดวันเดียวกัน
มิเพียงวันเดียวกัน แต่ยังเป็นเวลาเดียวกันอีกด้วย
แต่ไอ้สิ่งที่อยากให้เป็นเดียวกัน หรืออย่างน้อยก็ใกล้ๆ กัน
อย่าง ‘สถานที่’ มันกลับช่างไกลกันเหลือเกิน
มิสามารถเดินไป-เดินมาได้!

‘งานแบด’ จัดที่สนามมวยราชดำเนิน
‘ปาร์ตี้’ จัดที่ดาดฟ้าตึกเซ็นทรัลเวิลด์
(เว้นบรรทัดนี้ ให้เวลาผู้อ่านจินตนาการถึงความห่างกันของที่ทั้งสอง)

เราจึงจำต้องเลือกไปงานใดงานหนึ่ง
หรือไม่ หากหลายใจ ก็ต้องไปไปกลับกลับ ทั้งสองงาน

สุดท้าย
เราเลือกไปงานปาร์ตี้-แล้วค่อยไปงานแบดฯ-แล้วค่อยกลับมาปาร์ตี้

3.
ทันทีที่เท้าแตะบริเวณดาดฟ้าเซ็นทรัลเวิลด์
เรารู้สึกได้ทันทีเลยว่า นี่จะเป็นงานที่ ‘เข้าท่า’ งานหนึ่ง
และน่าจะเป็นงานที่จัดได้ดีเยี่ยมที่สุดตั้งแต่เราทำงานที่นี่มาเกือบสามปี

เพลงที่เลือกเปิด แสงไฟ บรรยากาศ อาหารพุง และอาหารตา
ชวนให้อิ่มหนำ+สำราญ
อ้อ! ลืมบอกไปว่า ‘ปาร์ตี้ปีใหม่’ เราต้องแต่งแฟนซีกันด้วย
ธีมแฟนซีประจำปีนี้คือ ‘เรต X’
แค่ชื่อก็ชวนให้หวามหวิว และชวนให้ล้อเลียนได้ล้านแปด
จะแต่งเป็นอะไรดีล่ะ…
เอ็กซเรย์ / เอ็กซ์วายแซด / เอ็กซ์เอ็กซ์เอ็กซ์ / เอ็กซ์เซอร์ไซส์ /
หรือถ้าแบบกวนๆ ก็ เอ็กซ์กะชัย / เอ็กซ์อีเอ้กเอ้ก / เอ็กซ์กะลักษณ์ของไทย
กระทั่งพี่พี่บางคนก็คิดไปไกลกว่านั้น และ…เอ็กซ์กว่านั้น
อาทิ เอ็กซ์กะเจา!
(และเราเกือบตกปากรับคำเล่นบท ‘เจ๊ก’ ด้วยความตาตี่สมบทบาท)

4.
เราก้าวเข้างานในชุดทำงานปกติ-เสื้อยืด กางเกงยีนส์
ก่อนที่หลายคนจะเดินมาท้าทายและทวงถามว่า
ไม่แน่จริงนี่หว่า ไม่ยอมแต่งแฟนซี
พวกเรายิ้มกรุ้มกริ่ม ทำเป็นไม่มีชุด ทั้งที่เตรียมมาพร้อมสรรพ

เมื่ออาหารไหลจากจานสู่พุงจนเต็ม(เกือบล้น)
เราทั้งโต๊ะก็ลุกขึ้น สะพายกระเป๋า เดินเข้าห้องน้ำ
ก่อนที่จะหยิบ ‘ชุดแส็ก’ ของหญิงสาวสีแรดสะแมนแตนมาห่มร่าง
โดยมิลืมปลิดความเป็นชายทั้งหมดทิ้งไป
อวดหัวไหล่สีน้ำตาลผ่อง และแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยสิว
“ทำไมแผ่นหลังเธอถึงเหมือนม้าลายแบบนี้?”
ถ้าเพื่อนน้องแตงโม(ในโฆษณา)มาเห็นพวกเราคงทักแบบนั้น

แล้วพวกเราก็ก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ
ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ที่หันมาจ้องเป็นจุดเดียว
เสียงโห่ฮาปาก วี้ดวิ้ว…กรี๊ดกร๊าด…ในความอุบาทว์
หรือว่าสวยงาม พวกเราก็มิอาจแน่ใจ
แต่เท่าที่ส่องกระจกในห้องน้ำแล้ว ก็ค่อนข้างมั่นใจว่า
ซอกจั๊กกะแร้และลำแข้งที่เต็มไปด้วยเส้นขนของแต่ละคนนั้น
ชวนให้กรี๊ดเพราะน่ากลัวและสมเพช มากกว่าจะกรี๊ดเพราะหลงใหล

แต่เราก็ฉีกยิ้ม ยินดีกับเสียงตอบรับอันล้นหลามนั้น
หัวใจพองโต ด้วยความรู้สึกว่า ‘กูไม่แป้ก’

น้องสาวในกลุ่มของพวกเราเปลี่ยนชุดเป็นสูทมาดภูมิฐาน
พร้อมใส่หน้ากากรูป คุณ ‘บอย ถกลเกียรติ’ เดินตามพวกเราออกมา
เมื่อมีคนมาถามว่า “แต่งเป็น ‘เอ็กซ์’ อะไรกัน?”
พวกเราก็ตอบพร้อมกันว่า “เอ็กซ์-แส็ก ไงล่ะคะ”

เพื่อนๆ ร่วมออฟฟิศเข้ามาถ่ายรูปเก็บความอุบาทว์
ไว้เป็นตัวอย่างเอาไว้บอกลูกหลานว่า อย่าทำตามไอ้พวกนี้!
แต่พวกเราก็ยินดีที่ได้เข้ากล้อง และได้ยืนข้างๆ
เจ้าของกล้องน่ารักๆ เหล่านั้น

คุ้มค่ากับ ‘แส็ก’ ที่เตรียมมา ‘เอ็กซ์’

5.
เมื่อเข็มนาฬิกาเดินทางมาถึงเวลาที่สมควร
ราวกับซินเดอเรลล่า เรารีบถอดชุด ‘เจ้าหญิง’ อันงดงามนั้น
แล้วเปลี่ยนร่างกลับคืนเป็น ‘เจ้าชาย’ (?) ในทันที
ก่อนที่จะฮ่อแท็กซี่บึ่งไปงานแบดฯ ที่สนามมวยราชดำเนิน

แน่นอน ในเมื่อออฟฟิศมีปาร์ตี้คืนนี้
จึงมีแต่พวกเราแค่เจ็ดคนที่ไปร่วมงานแบดฯ
(ขณะที่เอเจนซี่อื่นเค้าไปกันเป็นสามสิบ-สี่สิบ-ห้าสิบคน)
แต่พวกเราก็เต็มใจ เพราะเตรียมตัวไปรับ ‘รางวัล’

การประกาศผลรางวัลค่อยๆ ไล่เรียงไปเรื่อยๆ
แต่ละเอเจนซี่กรี๊ดกร๊าดกันอย่างมีความสุข เฮฮา สนุกสนาน
ปรบมือให้เพื่อนร่วมบริษัทกระหึ่มกึกก้อง
ส่งยิ้มให้กันไป-มา ยกนิ้วโป้งให้กันนัยว่า เอ็งแน่มาก!

กระทั่งมาถึงงานของพวกเรา เสียงปรบมือที่เคยดังกระหึ่ม
กับเสียงกรี๊ดกึกก้องนั้น เหลือเพียงเสียงยุงบิน
แหม…คนเจ็ดคนช่วยกันกรี๊ดจนคอแตกก็คงได้ยินกันแค่เจ็ดคนนั่นแหละ
เรารับ ‘รางวัล’ จำนวนไม่น้อยนั้น แล้วหอบกลับงานปาร์ตี้อย่างเงียบๆ
เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่มีใครร่วมดีใจ มีเพียงเสียงปรบมือของพวกเราเบาๆ
ให้กันและกัน ไป-มา

6.
เหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้หวนคิดถึงเมื่อครั้งได้รางวัลแบดฯ จูเนียร์
สมัยที่ยังเป็นนิสิต ครั้งนั้นเพื่อนร่วมคณะ(สถาปัตย์ ไม่ใช่เชิญยิ้ม!)
มานั่งรอลุ้นในงานด้วยราวสิบคน ทันทีที่โฆษกบนเวทีประกาศชื่อเรา
เพื่อนกระโดดตัวลอย ดีใจราวกับมันได้รางวัลซะเอง
พอเราเดินกลับลงมาจากเวที จึงได้เห็นว่า มันกำลังซับน้ำตา
ขณะที่ปากยิ้ม และเผยอบอกกับเราเสียงสั่นว่า “ดีใจด้วยว่ะ แกทำได้!”
เพื่อนคนนั้นเป็นผู้หญิง ถึงแม้เพื่อนที่เหลือจะไม่เสียน้ำตา
แต่จากแววตาและสัมผัสตบหลังตบไหล่ ก็พอบอกกับเราได้ว่า
มันยินดีอย่างจริงใจ

พวกเรากระโดดขึ้นรถ เพื่อนเปิดเพลง Beautiful Day ของยูทู
“เพื่อมึง!” มันบอกกับเรา เรานั่งยิ้มตลอดทางจนถึงบ้าน
วันนั้นเราไม่ได้บอกกับพวกมันว่า
เราดีใจกับสิ่งที่พวกมันทำ มากกว่าที่ได้รับรางวัลซะอีก

7.
ทันทีที่กลับมาถึงงานปาร์ตี้ เสียงกรี๊ดก็ดังลั่นแก้วหู
เพื่อนๆ ในออฟฟิศกำลังตะโกนแสดงความยินดีกับผู้ที่ได้รับรางวัล
จากการจับฉลากแจกของ ของออฟฟิศ
ทุกคนมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า คราบแอลกอฮอล์เปื้อนเสื้อ
และคราบความสนุกยังเกาะอยู่ตามรอยขี้เกลือสำหรับคนที่สวมเสื้อสีเข้ม
เกือบทุกคนกระโดดโลดเต้นในแบบที่เราไม่เคยคิดว่าเค้าจะทำ

พวกเราเดินเข้ามาพร้อม ‘รางวัล’ เต็มมือ
ค่อยๆ นั่งลงเงียบๆ ท่ามกลางบรรยากาศสนุกสนานสุดเหวี่ยง
บางคนเดินมาถามผลรางวัล และแสดงความยินดีด้วย(เบาๆ)
ท่าทีของเค้าคึกคักและมีความสุขสวนทางกับอารมณ์แห้วของพวกเรา

ทำไมพวกเราแห้ว?
แน่นอน ยอมมิใช่เพราะไม่ได้ ‘รางวัล’
แหม เราก็ได้มันมาพอสมควร
แต่เราแห้ว เพราะไม่มี ‘เสียงปรบมือ’ แบบนี้
ในตอนที่เราได้รับการประกาศผลรางวัลต่างหาก

มิใช่คนเหงาที่ต้องการคนยอมรับนับถือ
โหยหิวเสียงปรบมือเพื่อเติมเต็มตัวตน
พวกเราย่อมมิใช่คนแบบนั้น
แต่ก็นั่นแหละ เราเป็นมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่ง(อ้อ!เจ็ดคน)
เราย่อมอยากมีเพื่อนยืนอยู่ข้างๆ ยามที่ประสบความสำเร็จ

เราวาง ‘รางวัล’ ทั้งหมดลงบนโต๊ะ
งานปาร์ตี้ที่สนุกที่สุดกำลังจะจบลง

8.
นาทีท้ายๆ ของค่ำคืน เราถือ ‘รางวัล’ เดินหารถแท็กซี่
ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับงดงาม
เพลงคริสต์มาสและปีใหม่คลอเคลียไปกับอากาศ
ถนนราชประสงค์ช่วงปลายปีแลดูชวนให้มีความสุข
ในทางตรงกันข้าม, มันชวนให้คนที่กำลังอยู่ในอารมณ์เหงา
ยิ่งเหงาหนัก!

ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความสุข
คนที่กำลังมีความทุกข์ จะยิ่งทุกข์เป็นทวีคูณ

เรามอง ‘รางวัล’ ในมือ
และนั่งนึกภาพนักกีฬาที่ยืนอยู่บนแท่นรางวัล
นักฟุตบอลที่วิ่งเต้นไปรอบสนามตอนได้แชมป์โลก
เรากำลังนึกภาพว่า
จะเป็นยังไง ถ้าหากพวกเขาวิ่งไปรอบๆ สนาม โดยไร้กองเชียร์?
จะเป็นยังไง ถ้านักกีฬาชูเหรียญสุดเหยียดแขน แต่ไร้เสียงปรบมือ?
ความภาคภูมิและดีใจในชัยชนะจะยังเท่าเดิมหรือเปล่า?

หรือที่จริงแล้ว?
เมื่อเราประสบความสำเร็จ เราต่างต้องการคนร่วมชื่นชมยินดี
แล้วความสำเร็จและความสุขนั้นจะยิ่งทวีเป็นหลายเท่า
แบ่งกันสุขกับความสำเร็จร่วมกัน

และคนที่ได้รับรางวัลแต่ไร้คนที่รออยู่ข้างล่างเวทีตอนเดินกลับมา
อาจเป็นคนที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จในอีกบางแง่มุมของชีวิต

รางวัลหลั่งน้ำตาให้ใครไม่ได้ มันไม่มีหัวใจ

หรือที่จริงแล้ว
อาจจะใช่-เราภาคภูมิใจและดีใจที่ได้รับรางวัล
แต่สิ่งที่จะทำให้วันที่สวยงาม (The Beautiful Day) นั้นสมบูรณ์
คือเสียงปรบมือ การตบหลังตบไหล่ โอบกอด รอยยิ้ม
และหยาดน้ำตาแห่งความจริงใจของคนข้างล่างเวที

และยิ่งในวันที่เราแพ้พ่าย ไม่ได้รับ ‘รางวัล’ ใดใดติดมือ
คนที่รออยู่ข้างล่าง ข้างๆ สนาม และข้างๆ กายยิ่งจำเป็นเข้าไปใหญ่
คนเหล่านี้ใช่หรือไม่ ที่ทำให้เราอยากมีชีวิตต่อไป
ไม่ว่าวันนี้จะสำเร็จ หรือ ล้มเหลว

ท่ามกลางความงามระยิบและบรรยากาศอวลสุข
ในห้วงเวลาแห่งเทศกาลปลายปี-ค่ำคืนอันว้าเหว่นี้
เราอดคิดไม่ได้ว่า
บางที, คนข้างๆ ที่คอยปรบมือและซับน้ำตา
อาจสำคัญกว่า ‘รางวัล’.

19 Responses to “ค่ำคืนแห่งความสำเร็จที่ว้าเหว่ที่สุดในโลก”


  1. อ่านแล้วทำให้คิดได้ว่า
    ระยะทางข้างหลังมีความหมาย
    และเป็นต้นทุนของอนาคตจริงๆ

  2. หน้ากลม Says:

    ดีใจด้วยกับรางวัลที่ได้รับนะ
    นิ้วกลม+ทีมงาน

    เราเชื่อว่าออฟฟิศของคุณ
    ต้องมีเหตุผลในการเลือกจัดงานปาร์ตี้ปีใหม่
    วัน+เวลาเดียวกันกับงานแบดฯ แน่ๆ

    ช่วงต้นปี
    เราก็มีงานแบดฯด้วยเหมือนกัน
    จริงๆนะ
    งานแข่งแบด-มินตันของที่ทำงานน่ะ 🙂
    เรื่องผลแพ้-ชนะก็คงไม่สำคัญ
    เท่ากับงานเลี้ยง sport night หรอก
    จะบอกให้!

  3. Vingt-Neuf Says:

    พี่เอ๋ทำให้ปอนึกถึง..
    เวลา สอบได้เกรดดีๆ แต่ที่บ้านไม่พูดอะไร กับ
    เวลา สอบได้เกรดแย่ๆ แล้วที่บ้านบอกว่า “ไม่เป็นไร”
    มันเทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ

    ยินดีด้วยกับรางวัลที่ได้มานะคะพี่เอ๋
    ปอเชื่อว่า มีคนข้างหลังแบบปอหลายๆคนที่พร้อมจะ “ปรบมือ” ให้พี่เอ๋ดังๆ

    ป.ล. ปอเกิดอยากจะดูรูป “เจ้าหญิง” มากกว่ารูปที่แคชเมียร์แล้วสิคะพี่เอ๋ ^^

  4. iajkust Says:

    อาจจะมีคนอีกหลายคนที่ดีใจแอนด์ยินดีกับคุณ…โดยที่คุณไม่รู้ก็ได้น่ะ

  5. oum Says:

    บางที เรื่องราวระหว่างทาง สวยงามกว่าจุดหมายซะอีก

    ปล. อยากเห็น เอ๊กซ์-แส็ก

    : )

  6. พุงกลม Says:

    ยินดีด้วยกับรางวัลจ้า ปรบมือให้สิบแปะ 😀

    เอ่อ .. ถ้าใส่เอ็กซ์-แส็ก ไปงานแบด อาจได้เสียงปรบมือจากคนทั้งงานก็ได้นะ ^_^

  7. นาย ด.โดม Says:

    ยินดีกับความสำเร็จของรางวัลที่ได้รับด้วยคนคับ
    และเชื่อว่าคนที่ได้รับรู้เรื่องราวก็คงร่วม ‘ความรู้สึกดีๆ’ เช่นกันคับ

    ปล.เคยใส่ชุด เจ้าหญิง(บ้านนา) ออกมาเต้นกลางโรงอาหารมาแล้วเหมือนกันตอนจัดค่ายในมหาลัยคับ

  8. Modz(มด) Says:

    ยินดีด้วยค่าพี่เอ๋ พี่กับทีมงาน สุดยอด!!!!!

    แปะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดซะว่าเป็นเสียงปรบมือละกันนะ อืมม ก้อเห็นมีแต่เสียงนี้แหละที่ไว้แทนเสียงปรบมือ

    พี่เอ๋สุดยอดดดดดด

    P.S. อยากเห็นพี่เอ๋เซ็กซี่ง่า(รึว่าเซ็กเสื่อม..ก๊ากๆ)

  9. ปอนด์ Says:

    ยินดีด้วยค่ะ ฮูเร ฮูเร (“,)

  10. pattararanee Says:

    “รางวัล” เหรอ???
    เค้าว่ากันไว้ ยิ่งสูงยิ่งหนาว
    และบางแห่งที่ไป เฮ้อออ ยิ่งสูง..ก็ยิ่งเหงาจับใจ…

    เตรียมใจไว้นะ เพราะในชีวิต คุณเอ๋
    น่าจะได้รางวัลอีกมากมาย
    (โดยเฉพาะ นวนิยาย ;D เผื่อจะได้รางวัลอีกอ่ะอ่ะอ่ะ)

    ยังมี* คนที่นี่ คนข้างทาง คนในครอบครัว และคนข้างคุณนิ้วววว ไง \(^o^)/ เห็นไหมมีตั้งมากมายให้กำลังใจ
    สู้ๆ!!!! ยินดีที่ได้รู้จัก…. 555 มิใช่ๆ ยินดีด้วยนะคะ

    ปล. *อันนี้เพลงของเฉลียงจ้า

  11. e2+aw Says:

    ผมประสพเหตุการณ์+สถาณที่คล้ายๆกันกับพี่เลยครับ
    1.ผมได้ไปงานแบดเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ไม่มีเสียงโห่ร้อง ยินดี ให้กับผม เพราะไปในฐานะกองเชียร์ของเพื่อน และเพื่อนที่สนิทมากกว่าก็ผิดหวัง
    2.วันนั้นมีงานปาร์ตี้officeเหมือนกัน แต่เป็นปาร์ตี้ของofficeแฟนผม
    3.ผมว้าเหว่..ในที่ๆเดียวกับพี่ แต่ไม่มีรางวัลสำหรับผม

    ปล.ยังแอบเชียร์งานของพี่อยู่เล็กๆ นะ แต่พี่คงไม่เห็น เพราะเรานั่งไกลกัน

  12. jummdcu Says:

    ขอแสดงความยินดี กับรางวัลในครั้งนี้นะจ๊ะ

    แม้ว่าจะเป็นความสำเร็จที่ว้าเหว่

    แต่เชื่อว่ารางวัลครั้งนี้เป็นมากกว่ารางวัลติดไม้ติดมือธรรมดาแน่นอนจ้า..

    สู้ต่อไปค่ะ

  13. จี Says:

    ดีใจด้วยนะพี่….เจ๋งไปเลย
    อืม…ลงรูปเอ็กแซ็กเป็นบุญตา…(รึเปล่า) ก็จะดีน้อ…อยากเห็นๆ

  14. นิ้วกลม Says:

    เอ็กซ์แส็ก อุบาทว์เกินรับได้ครับ
    ลงไปจะอาเจียนพุ่งกันเปล่าๆ 😀

  15. pattararanee Says:

    อ่ะสงกะสัยว่า คุณนิ้วววว จะรักษาภาพไม่ทันแล้วมังคะ
    หยึยยยยย ขนหน้าแข้งกับชุดแส็กกก บาดตามั่กกๆๆ ฮ้าาาาาาา..

  16. gooogolf Says:

    มาเป็นเจ๊กฮะ! หูยๆๆๆ เอารูปมาอวดมั่งสิคับ ^^

  17. จี Says:

    โบราณว่า…สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นเน้อ
    และพี่แด๊ก bigass ร้องไว้ว่า….รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง…
    อย่างงี้มันต้องพิสูจน์นะพี่….รอดูๆ…ระทึกๆ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: