เมื่อวานนี้ คุณส่งข้อความอะไร ถึงใครบ้าง?

มกราคม 1, 2007

(ตั้งใจจะแต่งกลอนปีใหม่ส่งถึงเพื่อนบ้านทุกท่าน
แต่ดันมีเหตุการณ์น่าหดหู่เกิดขึ้น จนทำให้วันปีใหม่ธรรมดาๆ
กลายเป็นวันที่รู้สึกอะไรขึ้นมามากกว่าเดิม
จึงขอเลื่อนกลอนไปเป็นปีหน้า เอ๊ย! วันหน้าแทนครับ)

1.
เมื่อวาน (สามสิบเอ็ด ธันวา สี่เก้า) เราอยู่นอกบ้านทั้งวัน
ไม่ได้หมายความว่ารดน้ำต้นไม้ เล่นกะหมา หรือล้างรถอยู่นอกบ้าน
แต่หมายถึงออกไปข้างนอกกับครอบครัวตลอดทั้งวัน
ตั้งแต่ตอนสายๆ ออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินตามประสาครอบครัวไทย
ที่หนึ่งในความสุขใจก็คือความสุขที่สัมผัสได้ด้วยลิ้น (และผนังพุง)

ระหว่างทาง ทุกคนในรถสีดำคันเล็กก็เพลิดเพลินไปกับเพลงจีนรวมฮิตชุดใหม่
ที่พี่สาวเพิ่งเอามาอวด ทั้งเปาบุ้นจิ้น, เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้, เถียนมี่มี่
มันใหม่ตรงไหน? ตอบ: มันใหม่ตรงที่เพิ่งซื้อ!

นั่นหมายความว่า ย่อมไม่มีข่าวคราวใดจะไหลเข้าสู่รูหูของเราทั้งสี่
สภาพกรุงเทพฯ วันส่งท้ายปี สงบและสนุกสนานดีในความรับรู้ของพวกเรา
กระทั่งถึงที่รับประทานอาหาร ระหว่างที่กำลังนั่งเอนหลังผึ่งพุงอยู่นั่นเอง
โทรศัพท์ของพี่สาวก็ดังขึ้นแหวกเสียงรินน้ำของบริกรหนุ่ม
ทันทีที่วางสาย ตาของเธอเบิกโพลง หันมาบอกพวกเราทั้งโต๊ะว่า
“มีระเบิดสิบจุดทั่วกรุงเทพฯ ระเบิดไปแล้วสอง!”
เรานึกในใจว่า-ล้อเล่นกันรึเปล่า?
ทันทีที่นึกเสร็จ โต๊ะข้างๆ ก็หันหน้ามาบอกว่า
“เพื่อนก็โทรมาบอกเหมือนกัน เห็นบอกว่า
ที่แยกแครายเพิ่งระเบิดไปอีกจุด”
–อะไรวะนี่?–

ระหว่างที่กำลังมึนงงกับข้อมูลข่าวสาร โทรศัพท์ของเราก็สั่น
ในนั้นมีข้อความจากเพื่อนสาวร่วมออฟฟิศ-See iTV now, there are
bombs for 10 places in bkk. หลังจากนั้นไม่นานเพื่อนสาวคนนี้ก็ส่ง
ข้อความมาอีกครั้ง-Enjoy and celebrate New Year safely na.
There are bombs around bkk. Take care n’ be careful.

เหตุการณ์ครั้งนี้ชวนให้เราคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น–สิบเก้า กันยาฯ

2.
ขณะที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ในห้อง ไม่รับรู้ข่าวสารโลก
มีพี่ที่ทำงานโทรมาถามว่า “มึงอยู่ไหน อย่าออกนอกบ้านนะเว้ย
รถถังวิ่งเต็มกรุงเทพฯ เลย” ไม่ทันวางสายก็มีสายซ้อนจากที่บ้าน
“กลับถึงบ้านรึยัง เค้าปฏิวัติกันนะ” หลังจากนั้นก็มีข้อความสั้นส่งเข้ามายัง
โทรศัพท์มือถือหลายข้อความ ทั้งเพื่อนๆ และพี่ๆ

เราเองเริ่มส่งข้อความและโทรไปหาคนที่คิดว่าจะยังไม่กลับบ้าน
เพื่อสอบถามและบอกกล่าว เพื่อนสาวคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

วันนั้นเราบอกเธอ และวันนี้เธอบอกเรา

3.
ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวต่อไปแบบหัวใจเต้นไม่ค่อยปกติ
โทรศัพท์ยังคงดังและสั่น ทั้งจากข้อความสั้นและการโทรเข้า
ทั้งจากข้อความอวยพรและข้อความเตือนภัย

ในจำนวนนั้นมีอยู่หนึ่งสายที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะโทรมา-เป็นพี่ชายคนหนึ่ง
เค้าโทรมาด้วยน้ำเสียงห่วงใย เป็นห่วง เพราะรู้ว่าเราชอบไปชุมนุมอยู่ใน
สถานที่ที่มีเหตุการณ์น่าสนใจและชอบรวมหมู่ไปดูผู้คน
พี่ชายเกรงว่า เราจะไปรวมตัวเค้าน์ดาวน์หน้าห้างฯ เซ็นทรัลเวิลด์
เกรงว่าเราจะยังไม่รู้ข่าว พี่ชายคนนี้เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
แต่เหตุการณ์ครั้งนี้ชวนให้รู้สึกซึ้งใจในความห่วงใยที่ไม่ต้องสังเกตก็จับได้
จากน้ำเสียง

การได้รู้ว่ามีคนเป็นห่วงนับเป็นความรู้สึกที่ดีเอามากๆ ยิ่งเป็นคนที่เกินคาดว่า
เค้าจะเป็นห่วงเรา คนที่เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเราอยู่ในบัญชีรายชื่อบุคคลที่
เค้าใส่ใจ ก็ยิ่งรู้สึกว่า เราน่าจะเปิดอ้ารับเค้าเข้ามาในบัญชีรายชื่อของเราเช่นกัน

เช่นกันกับเพื่อนสาวคนนั้น
ที่ก่อนหน้านี้เราไม่เคยพูดจาผ่านโทรศัพท์กันนอกจากเรื่องงาน
แต่ตอนนี้มีอีกเรื่องนอกเหนือจากงานที่เราส่งผ่านทางสายโทรศัพท์
–เรื่องของความห่วงใย–

4.
เป็นปกติที่วันส่งท้ายปี กระทั่งล่วงเลยมาถึงวันปีใหม่
ทุกคนคงจะรับ-ส่งข้อความสั้นเกี่ยวกับ ‘ความสุข’ ผ่านมือถือ
กันอย่างอลหม่าน แต่เมื่อวานเหตุการณ์ไม่ปกตินัก
เราจึงได้รับและส่งข้อความสั้นทั้งสองแบบ
‘ความสุข’ และ ‘ความห่วงใย’

เราเป็นคนนิสัยเสียเรื่องการส่งข้อความมานานเนิ่น
ไม่เคยมาตั้งหน้าตั้งตาส่งให้ใครสักที สักปี สักเทศกาล
หากเป็นฟุตบอล เรามักเลือกเล่นเกมรับ และรอโต้กลับในจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ
จึงได้แต่นั่งตั้งรับข้อความ และคิดแผนโต้กลับใส่ทุกคนที่บุกมา คนละแบบ
เลือกให้เหมาะสมกับคนคนนั้น พร้อมทั้งจารึกชื่อผู้รับแนบกลับไปด้วย
จะได้เป็นข้อความ ‘เฉพาะ’ ของเธอและเขา

เมื่อวานนี้ก็ทำไปตามนิสัยดั้งเดิม–
เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ส่งความสุขมาก็ได้รับการตอบโต้กลับไปอย่างสาสม
แต่ในจำนวนนั้น มีบางคนที่ไม่ได้ส่งข้อความมา
กลับเป็นเราต่างหากที่ส่งข้อความไป ไม่ใช่ข้อความแห่งความสุข
แต่เป็นข้อความแห่งความห่วงใย ห่วงว่าเค้าจะพบกับเรื่องรุนแรง

เมื่อวานนี้จึงมีข้อความสองแบบ
ส่งความสุข
ส่งความห่วงใย
ซึ่งไม่ว่าแบบไหน ‘ผู้รับ’ ก็คงรู้สึกดี
แต่เราเองนั้นค่อนข้างรู้สึกกับแบบหลังมากกว่า

อาจเป็นเพราะว่า
เวลาเราอยากให้ผู้คนที่ใกล้ชิดมีความสุข เรามักนึกหน้าของพวกเค้าแบบรวมๆ
แต่เวลาเราเป็นห่วงใคร เรามักเห็นใบหน้าของพวกเค้าแว้บขึ้นมาทีละคน
(ในจำนวนแค่ไม่กี่คนเท่านั้น) เมื่อมีเหตุการณ์น่าเป็นห่วงเกิดขึ้น
โดยไม่ตั้งใจ, เราจะได้คำตอบของคำถามที่ไม่เคยสนใจและไม่เคยคิดถึง
ในห้วงยามปกติ

คำถามที่ว่า–ในช่วงเวลาที่น่าเป็นห่วงเป็นใย
ใคร คือคนแรกที่เราคิดถึง?
ใคร คือคนที่เราคิดถึงบ้าง?
และ-ใครบ้างที่คิดถึงเรา?

Advertisements

9 Responses to “เมื่อวานนี้ คุณส่งข้อความอะไร ถึงใครบ้าง?”

  1. สิ Says:

    แปลว่ายังปลอดภัยดี ^^

    เมื่อวานไปผ่านมาหมดเลย ทั้งเวิลเทรด ประตูน้ำ อนุเสาวรีย์

    แต่ไม่รู้เรื่องเลยว่าเค้ามีวางระเบิดกัน

    แต่อย่างน้อยก็ดีค่ะที่มีคนห่วงใย ^^

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

  2. พุงกลม Says:

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    เป็นฝ่ายรับเหมือนกัน ส่งมาก็ส่งตอบ ไม่ส่งมาก็ไม่ส่งไป 5555 บางคนก็ให้การ์ดไปแล้วแต่ก็ยัง ยังมิวายส่ง sms มา ^_^

    เมื่อวานเพื่อนคนนึงโทรมา ด้วยน้ำเสียงห่วงใย ว่าออกไปไหนหรือเปล่า ทำเอาเราซึ้งไปกับน้ำใจของเขา เพราะไม่คิดว่าเขาจะต้องห่วงถึงขนาดโทรมา ในบรรยากาศที่เลวร้ายก็ยังพอมีสิ่งดีๆให้เราอุ่นใจได้บ้าง

  3. นาย ด.โดม Says:

    Have a good luck & life! Happy New Year 2007 ครับ

    ได้ข่าวตั้งแต่ 6 โมงกว่าๆ แล้วครับ
    เมื่อโทรเช็คแล้ว คนที่รู้จักก็ปกติสุขดี
    แถมบางคนยังไม่รู้เรื่อง
    ยังถามเลยว่าเกิดใกล้ที่บ้านผมหรือเปล่า
    (ตอนนี้อยู่ปัตตานีครับ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะไปกทม.แล้ว)
    เพื่อนบางคนยังบอกเลยว่าเดี๋ยวนี้กทม.ก็ไม่น้อยหน้าบ้านแกแล้วนะ
    ตอนนี้เค้ามีระเบิดตูมตามด้วย

    ตอนนี้ชินแล้วครับกับข่าวระเบิด
    อาจเพราะอยู่ไม่ไกลจากมันมาก
    แต่ก็ยังเสียวๆ อยู่ดีครับ
    คิดว่าขึ้นกทม.แล้วจะหายเสียวสักที
    แบบนี้เรียกว่าเสียวต่อเนื่อง

    หวังว่าคนใน blog พี่เอ๋คงจะปลอดภัยทุกคนนะครับ

  4. หน้ากลม Says:

    จนถึงวันนี้
    เรายังไม่รู้เลยว่า
    ตอนจบของหนัง
    เรื่องเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย (seasons change)
    มันเป็นยังงัย
    เพราะตอนที่เราได้ดูหนังเรื่องนี้
    ตรงกับวันที่มีระเบิดที่หาดใหญ่เมื่อหลายเดือนก่อนพอดี
    แต่ถึงไม่รู้ว่าจบยังงัย
    เราก้อหาดูดีวีดีตามหลังได้
    แต่สิ่งที่เราได้รับรู้ในวันนั้น
    คือมีคนเป็นห่วงเราหลายคน
    ที่พยายามโทรหา
    ทั้งที่เค้าตัดสัญญาณมือถือ
    ที่ร้องไห้เป็นห่วงกลัวจะไม่ได้เจอเราอีก
    ถึงตอนนี้…
    จากเหตุการณ์ระทึกที่ระลึกในวันนั้น
    เราจึงมีคำตอบของคำถาม
    ในตอนท้ายเรื่องของนิ้วกลมทุกข้อเลย…

    ” ใคร คือคนแรกที่เราคิดถึง?
    ใคร คือคนที่เราคิดถึงบ้าง?
    และ-ใครบ้างที่คิดถึงเรา? ”

    โชคดีปีใหม่กันทุกคนนะคะ

  5. Modz(มด) Says:

    โอ้วว…โล่งอกไปที ยังสบายดีอยู่ใช่มั้ยคะ? ^^

    รู้ข่าวตอนประมาณ 6 โมงกว่าๆ มดอยู่ต่างจังหวัด ตอนแรกก็แค่คิดว่าน่ากลัวจัง ไม่ได้คิดถึง พี่ๆ ญาติๆที่อยู่กทม.เลย จนพี่ที่สนิทกันที่อยู่กทม.เค้าโทรมาหาตอน 5 ทุ่ม
    มดก็บอกว่ามดนอนแล้ว พี่แกเลยถามว่ารู้ข่าวรึป่าว ตอนนั้นมดแบบว่าตาสว่างเลย
    มดไม่เคยคิดถึงเค้าเลย ไม่เคยโทรไปซะด้วยซ้ำ..อืมม ข้อความก็ไม่ได้ส่งไป
    พี่แกบอกว่าพี่ผ่านไปหมดทุกที่แล้วที่มีการวางระเบิด มดแบบ ลืมไปได้ยังไงก็ไม่รู้ ถ้าพี่เค้าไม่โทรมดก็คงไม่ได้นึกถึงเค้า(+ญาติๆที่อยู่กทม.)

    มดก็ส่งข้อความไปหาแต่เพื่อนสนิทน่านแหละ (ไม่มีตังค์ 55+)

    ที่น่าเกลียดก็คือ “มดส่งข้อความเดียวกันหมดเลย”

    พอมีเรื่องอย่างนี้แล้วก็ได้รู้นะคะ ว่า
    ” ใคร คือคนแรกที่เราคิดถึง?
    ใคร คือคนที่เราคิดถึงบ้าง?
    และ-ใครบ้างที่คิดถึงเรา? ”

    พี่เอ๋ได้มีคำตอบในใจรึยังคะ ^^

    ป.ล. สุขสันต์วันปีใหม่นะเจ้าคะ (โอ้ว..หลายรอบแล้วเหมือนกันนะเรา:)

  6. jummdcu Says:

    โชคดีที่วันสิ้นปีส่งท้ายปีด้วยการทำงานอยู่ต่างจังหวัด
    ตอนแรกก็แอบน้อยใจนิดๆว่าทำไมต้องทำงานคาบเกี่ยวท้ายปียันวันปีใหม่ด้วย
    ตอนนี้กลับมีความรู้สึกตรงกันข้ามว่า
    อาจจะเป็นโชคดีของเราแล้วล่ะ
    ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าจะไปซ่าอยู่ตรงที่มีโอกาสเกิดเหตุการณ์ได้หรือเปล่า
    เมื่อวานก็เลยส่งแต่ข้อความอวยพร
    และได้รับโทรศัพท์หลายสายที่โทรมาถามไถ่
    เพราะกลัวว่าจะไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นๆ
    และมีน้องที่สนิทคนนึงที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นเลย แถวๆอนุสาวรีย์ชัยฯ
    แต่ไม่ได้รับอันตราย เพราะระหว่างรอรถมัวแต่นั่งอ่านหนังสือ…กัมพูชาพริบตาเดียว
    ที่ซื้อให้เป็นของขวัญปีใหม่ เนื่องจากเป็นเพื่อนร่วมทริปด้วยกัน
    เค้าฝากมาบอกขอบคุณนักเขียนด้วยนะจ๊ะ
    ที่ช่วยให้แคล้วคลาดจากอันตรายในครั้งนี้
    แม้จะเป็นการเริ่มต้นปีใหม่ที่ไม่ค่อยจะสวยงามเท่าไหร่
    แต่ก็ขอให้ทุกๆคน แข็งแรงกันทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจนะคะ

  7. pattararanee Says:

    สวัสดีปูหมีจ้า!!!
    ค่ำวันส่งม้ายปีเก่า ณ บ้านริมบึงบอระเพ็ด
    เรื่องราวร้อนๆ กำลังเกิดขึ้นในบ้านหลังที่เราไปเยี่ยมเยือน
    โทรศัพท์มือถือของหลานชายในบ้านนั้นหายไป 1 เครื่อง “โนเกีย 0000” ราคามือสอง อยู่ที่ 6,500 บ.
    ไอ้เราก็ดันเป็นคนอื่นของบ้านนั้น จึงเข้าข่ายผู้ต้องสงสัยไปโดยปริยาย
    ในขณะที่การสืบสวน (กันเอง) กำลังดำเนินอยู่ โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น
    “ป้า อยู่ที่ไหนหน่ะ?” เสียงยัยยุ้ย น้องสาวร่วมโลกถามขึ้น (ป้า เป็นคำเรียก บ่งบอกให้รู้ว่าแก่ ^_^)
    “อยู่นครสวรรค์”
    “เออ นึกว่าอยู่กรุงเทพฯ …ฯลฯ”
    นั่นเป็นบทสนทนาของคนที่ห่วงใยกัน
    นี่เป็นครั้งที่ 2 เธอคนนี้โทร.มาหาด้วยควา่มห่วงใย ครั้งก่อนก็ 19 ก.ย. 49 -ซึ้งใจจริงๆ-
    หลังวางสายจากยุ้ย ฉันโทร.หาเพื่อนอีกคน คาดว่าน่าจะไปแถวราชดำริ
    คุณเพื่อนบอกว่ากำลังจะไปดูหนังแถวรามคำแหง
    ฉันออกคำสั่ง “ไม่ต้องไปหรอก เคาท์ดาวน์อยู่บ้านนั่นแหล่ะ”
    เหงาหน่อยแต่ปลอดภัย อันนี้คิดไว้ในใจ ไม่กล้าพูดเพราะกลัวโดนโวย ว่า “ก็แกนั่นแหล่ะ ทิ้งเพื่อนไปเที่ยวเฉยเลย นัดจะไปเที่ยวด้วยกันแท้ๆ”
    จากนั้นฉันก็รีบโทร.ไปหาหม่อมแม่ เพราะเห็นบอกว่าตอนเช้าจะพาหลานๆ ไปเที่ยวเขาดิน
    ปรากฏว่าอยู่แถวเจริญนคร ทีนี้ฉันก็ออกคำสั่งอีกเช่นเคย “รีบๆ กิน รีบๆ กลับ แล้วก่อนกลับก็โทร.มาหาด้วย กลับไปถึงแล้วก็โทร.มาหาด้วย” (อันนี้ออกคำัสั่งกับน้องสาวนะ – ไม่กล้ากับแม่หรอกน่า)
    เฮ้ออออ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานก็มักคิดถึงคนใกล่ตัว อยากให้เขาปลอดภัย…

  8. sarinya Says:

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    วันที่เกิดเหตุ เราอยู่ต่างจังหวัด แต่มีน้องที่สนิทมากๆคนหนึ่งอยู่แถวอนุสาวรีย์ พอโทรไปหาน้องเค้าถึงได้รู้ว่าน้องกลับบ้านที่สุพรรณพอดี ตอนนั้นจำได้ว่าโล่งใจมากๆ เพราะน้องคนนี้ชอบออกไปช้อปแถวนั้น เป็นปีใหม่ที่เงียบเหงาเอาการอยู่เหมือนกันนะ แล้วนิ้วกลมไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างรึเปล่า? ขอให้มีความสุขนะ

    ป.ล. เป็นการหลงทางในบล็อกที่คุ้มค่ามากๆ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอบล็อกของคุณเลยนะ ดีใจ ยกให้เป็นของขวัญปีใหม่ของตัวเองเลย

  9. เสียงแห่งความเงียบ Says:

    อยู่กลางดงระเบิด เห็นแล้วสงสารมากๆ สงสารแม่ลูกคู่นึก ลูกเข็นแม่ขึ้นรถเข็น กะจะไป เคาท์ดาวน์ ตั้งใจกันไปเต็มที่ ฉลองปีใหม่กันสองคน ตู้ม ตู้ม ตู้ม จบไม่ได้เคาท์ดาวน์ ฝรั่งมากกันมากมาย กะจะมาเคาท์ดาวน์กัน ข้ามน้ำข้ามทะเลมากกันไกล ตู้ม ตู้ม ตู้ม จบไม่ได้เคาท์ดาวน์ กลับมาจาก พารากอน ปีก่อนๆก็เปิดทีวีดูว่า ที่อื่นเค้ามีความสุขกันแค่ไหน ปีนี้กลับมานั่งดูข่าวระเบิด ปีนี้หดหู่จิงๆ

    สวัสดีปีใหม่ครับ รอผลงานนะครับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: