เรื่องสั้น: ถ่าย

มกราคม 29, 2007

ชายหนุ่มชื่อ เพเตอร์ บิคเซล
เขาไม่ใช่นักเขียนชาวสวิสเซอร์แลนด์ เจ้าของผลงาน โต๊ะก็คือโต๊ะ
เขาเป็นเพียงตัวละครหนึ่งในเรื่องสั้นๆ ของวันนี้
ด้วยที่ผู้เขียน (เรื่องสั้นๆ ของวันนี้) เกิดหลงรักชื่อของชายหนุ่มคนนั้น
จึงขอยืมมาใช้ตั้งเป็นชื่อของเขา
เอาเป็นว่า เขาชื่อ เพเตอร์ บิคเซล

นายเพเตอร์ บิคเซล เป็นคนดัง
เมื่อเป็นคนดังนิตยสารจึงรุมล้อมถ่ายภาพ
พวกเขาต้องการภาพลงไปประดับหน้ากระดาษนิตยสารให้ไม่ว่างเปล่าเกินไปนัก
ยิ่งเป็นนิตยสารทุกวันนี้ที่ไม่ค่อยมี ‘เนื้อ’ ให้ ‘หา’ สักเท่าไหร่
ยิ่งต้องอาศัยภาพใหญ่ๆ เท่ๆ เก๋ๆ ฉูดๆ ฉาดๆ มาวางพาดลงไป
ภาพใหญ่ๆ ตัวหนังสือน้อยๆ
แม้ผู้สัมภาษณ์จะมานั่งคุยกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวนานนับชั่วโมง
แต่สิ่งที่นิตยสารต้องการ ไม่มากขนาดนั้น

มิใช่ความผิดของผู้สัมภาษณ์-บิคเซลคิด
มิใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เขาชอบนั่งคุยกับคนสัมภาษณ์
และค่อนข้างเขินอายกับการถ่ายรูป

รูปถ่ายในหน้านิตยสารสร้างคนได้และทำลายคนได้
รูปถ่ายเป็นเพียง ‘การเก็บชีวิต’ แค่หนึ่งวินาทีของมนุษย์คนนั้น
ย่อมไม่สามารถครอบ+คลุม ‘ความเป็นเขา’ ทั้งหมดได้
ใครกล้าตัดสินคนภายในเวลาหนึ่งวินาที?

จะตัดสินได้อย่างไร?
เป็นไปได้ว่าวินาทีนั้นอาจเป็นวินาทีที่เขาน่ารักที่สุด
เป็นไปได้ว่าวินาทีนั้นอาจเป็นวินาทีที่เขาน่าหมั่นไส้ที่สุด
เป็นไปได้ว่าวินาทีนั้นอาจเป็นวินาทีที่เขาดูโง่เง่าที่สุดในชีวิต
รูปถ่ายบันทึกได้เพียงหนึ่งวินาที

เพเตอร์ บิคเซล นักเขียนชาวสวิสเซอร์แลนด์
เขียนถึงการถ่ายรูปของช่างภาพนิตยสารเอาไว้
ในหนังสือ ‘เรื่องเล่าผิดเวลา’ เขาเล่าไว้ดังต่อไปนี้

เขาเดินไปรอบๆ ตัวผมพร้อมกับกล้อง ขอให้ผมทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องสนใจเขา
ผมพยายามอ่านหนังสือเล่มที่อ่านอยู่ก่อนหน้านั้น ก่อนหน้าช่างภาพผู้นี้จะมา
แล้วก็พบว่าผมไม่ได้อ่านจริงๆ เพียงแต่ทำท่าเหมือนคนกำลังอ่านหนังสือ
พบว่าตัวเองอ่านประโยคเดียวซ้ำไปซ้ำมาอยู่สามเที่ยวแล้ว
โดยประโยคประโยคนั้นไม่เข้าหัวเลย

เพเตอร์ บิคเซล นั่งหัวเราะและพยักหน้ากับข้อความที่ เพเตอร์ บิคเซล เขียนไว้
เขาเองก็มักถูกขอร้องให้ทำอะไรตลกๆ ทำนองนี้เสมอ
ช่างภาพมักอยากได้ ‘ภาพลักษณ์ของเรา’ ในแบบที่เขาอยากให้เป็น
มากกว่าที่จะอยากได้ในสิ่งที่เราเป็นจริงๆ-เขาคิด

เขาไม่สามารถทำท่าเขินใส่หน้ากล้องเพื่อเอาไปลงนิตยสารได้
ไม่มีใครต้องการดูภาพไร้พลังแลดูไม่มั่นใจแบบนั้น
คนอ่านต้องการเห็นผู้โด่งดังทั้งหลายมีความมั่นใจ แววตามุ่งมั่น
หรือไม่ก็ดูมีไฟ (สำหรับคนหนุ่มไฟแรง) ดูอารมณ์ดี (สำหรับนักดนตรีอารมณ์ขัน)
คนอ่านน่ะเหรอต้องการ? นิตยสารมากกว่ารึเปล่า? – เขาคิด

นิตยสารปั้นคนให้เป็นนั่นเป็นนี่ได้
ปั้นคนเรียบร้อยให้เซ็กซี่ ปั้นคนดีเป็นแบดบอย ปั้นคนจ๋อยให้มั่นใจ
ทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อช่างภาพทั้งหลายใช้เวลา ‘บิลท์’ กันตั้งนาน
แถมยังล้างผลาญฟิลม์ไปตั้งสอง-สามม้วน

“เอาอย่างนี้ดีกว่า คุณเล่าอะไรให้ผมฟังก็ได้ อะไรก็ได้ คุณเป็นนักเขียนนี่
คุณต้องมีอะไรเล่าอยู่แล้ว” ช่างภาพคนนั้นพูดกับเพเตอร์ บิคเซล นักเขียนชาวสวิสฯ
บิคเซล เขียนเล่าไว้ในหนังสือว่า
ผมไม่ทำตามที่เขาบอก ผมไม่สามารถเล่าให้คนฟังเพียงเพื่อจะเล่าเท่านั้น
ผมไม่สามารถเล่าให้คนที่ไม่ตั้งใจฟัง คนที่เพียงอยากจะจ้องดูว่าผมเล่าอย่างไร

ผมเริ่มรับรู้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวที่ปะทุขึ้นในตัว หมอนี่ใช้ศิลปะของตนดูหมิ่นดูแคลนผม
เขาต้องการถ่ายรูปอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถถ่ายได้: เขาต้องการถ่ายรูปการเล่า
–เลวร้ายจริงๆ ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากัน อยากจะได้หัวของผมก็เชิญ
หัวที่เงียบงันของผม ผมจะไปยืนตรงโน้นตรงนี้ตามที่เขาต้องการ จะหันหัวไป
นิดหน่อยด้วย แต่เขาจะไม่มีวันได้ธรรมชาติที่แท้ของผม ไม่ได้รอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ได้อะไรเลย

เพเตอร์ บิคเซล ยิ้มทั้งน้ำตา เขารู้สึกกับตัวหนังสือของเพเตอร์ บิคเซล
อย่างเข้าอกเข้าใจ ทั้งขำในพฤติกรรมของช่างภาพ และหดหู่ตามไปกับ
ความรู้สึกของนักเขียนผู้ทรนง

บางวินาทีของเขาถูกแปะลงบนหน้านิตยสารบางฉบับ
บางวินาทีนั้น เขาจ้องมองมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาไม่อยากเชื่อสายตาว่านั่นคือตัวเขาจริงหรือ?

ในวินาทีนั้น ด้วยพลังอำนาจของผู้ถือกล้องถ่ายรูปตรงหน้าเขา
สามารถสะกดจิตให้เขาทำบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ใช่ธรรมชาติของตัวเอง
และจังหวะนั้นนั่นเอง เป็นจังหวะโปรดของช่างภาพ

ช่างภาพมักจะเลือกภาพที่เขาชอบ
ภาพที่เขาอยากสื่อบุคคลคนนั้นออกไป
ภาพนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่บุคคลคนนั้นเป็นจริงๆ
และภาพที่ถูกเลือกมักจะเป็นภาพที่แปลกและออกจะพิสดารเสียหน่อย
แต่จะปฏิเสธได้อย่างไร นั่นมันก็หนึ่งวินาทีในชีวิตของคนคนนั้นจริงๆ

เพเตอร์ บิคเซล วางหนังสือ ‘เรื่องเล่าผิดเวลา’ ลงบนเตียง
เขาหัวเราะกับรูปถ่ายหลายรูป หัวเราะกับหลายวินาทีเหล่านั้น
บางทีเขาก็เป็นคนทะเล้น บางเวลาเขาก็เป็นคนเงียบขรึม
บางเวลาเขาก็ดูมุ่งมั่นจริงจัง บางเวลาเขาก็ดูโง่เง่า
บางเวลาก็ดูอยากเท่เสียเต็มประดา

และวินาทีเหล่านั้นนั่นเอง ที่ผู้พบเห็นต่างเหมาเอาว่านั่นคือตัวเขา
บ้างชอบ บ้างชัง บ้างหมั่นไส้ บ้างหลงใหล บ้างเอาเป็นแบบอย่าง
เพียงวินาทีเดียว

เขาฉวยนิตยสารเล่มล่าสุดที่เพิ่งซื้อมาเดินเข้าห้องน้ำ
นั่งลงบนโถชักโครก
ใครก็มีวินาทีที่ต้องขี้!

18 Responses to “เรื่องสั้น: ถ่าย”

  1. jummdcu Says:

    จริงๆด้วยแหละที่ช่างภาพจะถ่ายรูปเสี้ยววินาทีของเราให้ออกมาแบบไหนก็ได้
    ซึ่งนั่นอาจจะไม่ใช่ธรรมชาติของเราเลยก็ได้
    เคยอ่านนิตยสารเล่มนึงคือ..ขวัญเรือน..
    เมื่อหลายปักษ์ที่แล้ว สัมภาษณ์นักเขียนรุ่นใหม่ไฟแรงคนนึง
    ภาพที่เห็นก็ไม่ได้บอกอะไรของเค้าคนนั้นซะเท่าไหร่
    แต่บทสัมภาษณ์ที่อ่านน่ะซิ พอจะบอกได้ลางๆว่า
    คนคนนี้น่าสนใจนะ
    พอเจอตัวเป็นๆ เห็นความเป็นธรรมชาติ? ของเค้า
    แทบนึกภาพในนิตยสารเล่มนั้นไม่ออกเลย

    ” สิ่งที่เราเห็น อาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้นิ 😀 “

  2. jummdcu Says:

    เอ๋…ถามหน่อยดิ categories ที่ 12 หายไปไหนเหรอ

  3. ฟ้า Says:

    กาลามสูตรบอกว่า .. อย่าเชื่อ !

  4. แขก Says:

    น่าเห็นใจผู้อยู่ในสถานะ ‘เพเตอร์ บิคเซล’ ครับ
    บางสิ่งที่ได้มา อาจต้องแลกกับบางอย่างที่เสียไป
    ฝากท่านนิ้ว บอกกับ ‘เพเตอร์ บิคเซล’ ด้วยนะครับ
    อย่างน้อยก็ยังพอจะมีคนที่เข้าใจตัวตนของเขา แม้จะมีโอกาสรู้จักแบบผิวเผิน
    เพราะสิ่งที่เป็นแก่นความคิดของเขาได้แสดงออกผ่านทางตัวหนังสือมาแล้วก็มาก
    อย่าลืมนะครับ ฝากบอก ‘เพเตอร์ บิคเซล’ ด้วยว่า…อย่าเครียดนะครับ 😀

  5. Vingt-Neuf Says:

    ” รูปถ่ายเป็นเพียง ‘การเก็บชีวิต’ แค่หนึ่งวินาทีของมนุษย์คนนั้น ”

    เห็นด้วยกับประโยคนี้เป็นอย่างยิ่งเลยค่ะพี่เอ๋
    แล้วก็เห็นด้วยกับทั้งหมดที่พี่แขกว่า ^^
    ฝากพี่เอ๋บอก ‘เพเตอร์ บิคเซล’ ด้วยคนนะคะ ว่า ฮาๆคับพี่!

  6. เติ้ล Says:

    ชอบทั้ง ‘เรื่องเล่าผิดเวลา’ และ ‘โต๊ะก็คือโต๊ะ’ – – ชอบบิคเซล

    ชีวิตประจำวัน ต้องเจอคนที่ ‘เหมาเอาว่านั่นคือตัวเรา (/เขา)’ แทบทุกวัน
    หลายครั้งที่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนบางส่วน ถึงขยันจับโน้นยัดนี่ให้เราเป็น
    หลายคนพยายามทำตัวว่า ‘รู้จักกันดี’
    ทั้งที่ความจริงเราเป็นเพียง ‘คนแปลกหน้า’ ระหว่างกัน

    เรามักมี Preconception ผิด ๆ ต่อคนอื่น ทันทีที่เห็นหน้าครั้งแรก
    หลังจากนั้นถ้าได้ ‘รู้จักกัน’ ถึงจะแปร Preconception ผิด ๆ นั้น
    เป็นข้อมูล ‘ความเป็นเขา’ ที่ถูกต้อง

    ในทางตรงข้าม – – หลายครั้งที่เราถูกคนอื่นมองแบบผิด ๆ
    และเขาไม่เคยคิดจะแก้ Preconception ผิด ๆ ดังกล่าว

    ไม่รู้อีกนานเท่าไรถึงจะได้ ‘เป็นตัวเองในสายตาคนอื่น’
    หรือต้องยอมรับความจริงว่า ‘ไม่มีวัน’
    และต้องปล่อยให้คนอื่นพูดถึงเราผิด ๆ ตลอดไป?

  7. ** tiew (เด็กผู้เรียบร้อย)55+ Says:

    อืม…อ่านะ

    ใครไม่รู้แต่เรารู้ตัวของเราดั่งคำพระท่านว่า….ตัวกูของกู

    ปล. บางครั้งเราต่างหากไม่ใช่หรอที่เดินเข้าไปหาช่างภาพเสียเอง *-*

    ~~~ ความคิดคนยากแท้หยั่งลึก ~~~ 1
    ~~~ ความไม่จริงอาจใช่ความจริง ความจริงอาจไม่ใช่ความจริง ~~~ 2
    ~~~เราไม่สามารถรับรู้ความคิดของคนอื่นได้ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ ~~~3
    ~~~เนื่องจากสาเหตุข้อที่หนึ่ง คือ~~~ ความคิดคนยากแท้หยั่งลึก ~~~ จบ

    5555++ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันมั้ยแต่เค้าว่ามันเกี่ยวนะ งงมั้ย ??

  8. yayaa Says:

    เห็นด้วยกับคุณแขกค่ะ
    ฝากบอก เพเตอร์ บิคเซล ด้วยนะคะว่า
    อย่าเป็นกังวล
    เพราะการจะรู้จักใครสักคนนั้น
    ไม่ได้อาศัยเพียงคำบอกเล่าของคนเพียงคนหนึ่ง
    หรือรูปถ่ายเพียงใบหนึ่ง

  9. roundfinger Says:

    ไม่รู้จะบอกกับคุณ เพเตอร์ บิคเซล ได้ยังไงครับ
    เพราะผมก็ไม่รู้จักกับเค้าเหมือนกัน หุหุหุ😀

    พี่จุ๋มครับ แคตฯ ที่สิบสองกำลังจะโผล่ครับ
    อีกไม่นาน อีกไม่นาน.😀

    ดีใจที่เขียนเรื่องนี้เสร็จ เพราะดูวี่แววว่า
    มันก็พอจะมีความเป็นเรื่องสั้นอยู่เหมือนกันนิ
    ขอบคุณที่อ่านครับ!😀

  10. jummdcu Says:

    รออ่านเรื่องสั้นเรื่องต่อไปอยู่ เขียนมาเยอะๆนะ สนุกดี
    ส่วนแคตฯ 12 ก็ลุ้นๆว่าจะโผล่มารูปแบบไหนน้า..

    ปล..เรื่องสั้นข้างบน อ่านแล้วเห็นภาพเลย โดยเฉพาะสองสามบรรทัดสุดท้ายอ่ะ

  11. roundfinger Says:

    ฮ่าฮ่า…ได้กลิ่นด้วยมั้ยครับ?😀

  12. pattararanee Says:

    สงสัยว่าใครเป็นคนสัมภาษณ์??????????

  13. สิ Says:

    ส่วนตัวสิไม่ชอบถ่ายรูปคนแฮะ แต่ถ้าจะถ่ายสิจะถ่ายทีเผลอ แบบไม่เรียกเค้าหันมามองกล้องมากกว่า

    เพราะมันดูถ่ายทอดรายละเอียดบางอารมณ์ได้ดีกว่า เพราะคนส่วนใหญ่เวลาหันมามองกล้องก็ยิ้มแป้นแล้น ไม่ก็ยิ้มแหยๆ สิว่ามันดูไม่ธรรมชาติ

    ปล. จบได้แปลกดีค่ะ 55

  14. นิ้วกลม Says:

    สิ…ไม่แปลกหรอก แต่เหม็น!😀

  15. แขก Says:

    ท่านนิ้วไม่รู้จัก ‘เพเตอร์ บิคเซล’
    กลายเป็นว่าเราเครียดเอง แหะ แหะ

    ถ้า ‘เพเตอร์ บิคเซล’ ขี้เสร็จแล้ว มาเขียนเรื่องสั้นต่อนะครับ 😀

  16. แขก Says:

    คุณ yayaa กลับมาแล้ว
    ช่วยไปเล่าประสบการณ์ฟลาเนอร์ต่อด้วยนะครับ
    (บล็อค ‘สงสัยว่าเป็นฟลาเนอร์’ Categories 07: ฯลฯ)
    รออ่านนะครับ!

    ปล. คงไม่ต้องห่วง ‘เพเตอร์ บิคเซล’ แล้วล่ะครับ

  17. หมี Says:

    ขนาดรายการในทีวีที่บอกว่า เรียลลิตี้ ยังไม่จริงเลย
    แล้วจะเอาอะไรกับภาพถ่ายแค่ภาพเดียว

    ว๊า…หลงเป็นห่วง เพเตอร์ บิคเซล แล้วถ้าพี่นิ้วฯ ไม่รู้จักจะฝากบอกกะใครล่ะ ???

    ป.ล. ชอบเรื่องนี้น่ะพี่ ตอนจบหักมุมได้เห็นภาพดี555+

  18. jummdcu Says:

    เมื่อไหร่พวกเราจะได้ติดตามเรื่องสั้นเรื่องต่อไปล่ะ
    เอาแค่เห็นภาพก็พอนะน้องนิ้วฯ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: