0001: บ่ายนี้ที่บ่ายหน้า

กุมภาพันธ์ 15, 2007

มันเป็นบ่ายที่แดดร้อนเหมือนทุกวัน
และเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศของผมก็พ่นลมเย็นฉ่ำใส่กบาล
เหมือนทุกวันเช่นกัน บ่ายวันนั้นดูเหมือนวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง
ไม่มีอะไรผิดแปลกแตกต่าง

ใช่, ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่า
มันจะเป็นบ่ายที่นำมาสู่ความเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

ในชีวิตคนเราจะมี ‘จุดเปลี่ยน’ ใหญ่ๆ สักกี่ครั้งกัน?

“พี่เอ๋ เอลวิสอยากคุยด้วย”
น้องสาวในกลุ่มหันหน้ามาเรียกผม ให้เดินไปที่คอมฯ ของเธอ
ผมนั่งลง หน้าต่างเอ็มเอสเอ็นเปิดคาไว้ อีกฝั่งหนึ่งของหน้าต่าง
คือ ‘เอลวิส’ นั่นเอง

“นี่เอ๋” ผมพิมพ์ไปเป็นภาษาอังกฤษ
“เอ๋ เป็นไงบ้าง?” เอลวิสตอบกลับมา
“สบายดี เรื่อยๆ น่ะ”
“เอางี้ สั้นๆ เลยละกัน ไอจะชวนยูมาอยู่ที่นี่”
‘ที่นี่’ ของเอลวิสคือ เอเจนซี่โฆษณาแห่งหนึ่งในมหานครเซี่ยงไฮ้
“ตลก” ผมเติมสัญลักษณ์หัวเราะขำต่อท้าย
“ไม่ตลก ไอไม่ได้พูดเล่น ซีเรียสนะ” เอลวิสไม่ตลกด้วย
“จริงเหรอ?” ผมมึน บอกไม่ถูก ไม่ได้ดีใจ แต่งง
“สนมั้ย? ถ้าสน เดี๋ยวคุยกัน”
“แล้วไอจะทำได้เหรอ? ไอเป็นก๊อปปี้นะ”
“ยูไม่ต้องเขียนภาษาจีนหรอก มาช่วยกันคิดงาน”
“…” ผมไม่รู้จะพิมพ์อะไร
“เอางี้ เดี๋ยวไอจะไปเมืองไทย เดือนตุลาฯ นี้ แล้วเรานัดคุยกันดีกว่า”
“ได้ๆ มาแล้วก็โทรมาแล้วกันนะเอลวิส”
“ได้ แล้วเจอกัน”
“อืม ขอบคุณนะที่นึกถึง”
เอลวิสส่งสัญลักษณ์ ‘ยิ้ม’ กลับมา

ผมหันหน้ากลับไปทำงานเหมือนเดิม ในหัวยังงงๆ
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จะบ้าเหรอ เอาคนไทยไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้
ผมสงสัย ลังเล แปลกใจ แต่ก็สนใจอยู่พอประมาณ

บ่ายวันนั้นแดดร้อนเหมือนทุกวัน เครื่องปรับอากาศหนาวฉ่ำเหมือนทุกบ่าย
แต่อุณหภูมิในร่างกายผมไม่ค่อยปกตินัก.

27 Responses to “0001: บ่ายนี้ที่บ่ายหน้า”

  1. pattararanee Says:

    อื้มมมม เอลวิส ชวนไปร้องเพลงจีน เทียน มี้ มี่ …..

  2. หมี Says:

    เปิดเป็น Categories อันใหม่
    คงมีเรื่องยาวๆ มาเล่ากันอีกแน่เลย
    😀

  3. แขก Says:

    ม่ายห้ายเธอปาย จะเสียยังงาย แค่หนายเท่าไหร่ก็ยอม….

  4. เติ้ล Says:

    ตอนแรกก็นำเสนอทฤษฎีคบชู้
    รือนี่ จะนำเสนอทฤษฎีเปลี่ยนเมียหลวงคะคุณพี่ 🙂

    คอมเม้นท์ขำ ๆ นะท่านพี่

    ป.ล. เติ้ลกำลังว่าจะเปลี่ยน ‘สามีหลวง’ อยู่พอดี

  5. pattararanee Says:

    พี่แขก ‘รมณ์ไหนเนี่ย หรือว่าอยากไป ‘เกะ จนขาสั่น 555555
    คุณนิ้วกลม อย่าไปถือแกนะคะ….

  6. สิ Says:

    แล้วอากาศร้อนๆมันทำให้พี่เอ๋ คิดคำตอบได้รึยังคะ

    ปล.สิหายไปสอบหลายวัน กลับมามีให้อ่านเพียบ!!

  7. jummdcu Says:

    จุดเปลี่ยน แต่คนไม่เปลี่ยนก็พอใจแล้วล่ะ
    มีเรื่องราวดีๆ มาให้พวกเราอ่านก็ยังดีเนอะ
    ตัวไกล แต่ตัวหนังสือใกล้กัน จริงมั้ย จริงมั้ย 😀

  8. ขวัญ Says:

    นึกว่าเอลวิสจะชวนไปร้องเพลงซะอีก…

    ปล.สอยสมองไหวในฮ่องกงมาเรียบร้อยแล้วนะคะ 😉

  9. แขก Says:

    ก็มัน หนาวววว…. จายจาขาด
    เพราะขาดเธอ…คนดี…ขาดอายร้าก อบอุ่น ที่เคยด้ายมี….
    ฉ้านนน เพียงต้องการ เธอกลับมาหาาาาา

    หุ หุ เกะ เกะ กันเถอะท่าน
    ไหนๆก็จะไปอยู่กับนักร้องแล้ว
    😀

  10. tiktok Says:

    อืม…ใจหายจัง

    มีประโยคจะบอกแค่นี้แหละค่ะ 🙂

  11. CrossbacK Says:

    อืมๆ. ดี น่ะ เราก้อเคยมีประสบการณ์พักอาศัยที่ต่างประเทศ
    ก็ได้เปิดโลกของเราไปอีก เราหมายถึงว่า การที่ได้ไปอยู่ที่นั้นจริงๆ ทำให้ได้รับสิ่งต่างๆๆอีกมิติหนึ่ง. เหมือนในโฆษณา Chevy ง่ะ (เปิดคอม search คำว่า ทะเล )
    ^^ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพน่ะ
    ยังงัย ก้อเอาคอม ไปด้วยใช่ไหม? ถ้าไม่เอาไปอัพ blog ล่ะ โกรธตายเลย – -“

  12. odigimon Says:

    หวัดดีนิ้วกลม … ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เลยที่ผมก็เพิ่งเจอสถานการณ์
    คล้ายๆ กันแบบนี้ แต่มันไม่ได้ดูยิ่งใหญ่เหมือนของ นิ้วกลม เรื่องของผมมี
    อยู่ว่า ….


    หลังจากการทำงานอยู่ที่ออฟฟิศปัจจุบันมาได้ 5 เดือนเต็มๆ ผมแทบจะไม่ได้
    ทำอะไรเลยนอกจาก สแกนภาพ จัดเลย์โฆษณาสองสามตัว กับรับแก้งานที่
    ผิดมา มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรที่รู้สึกแย่ที่ได้ทำแต่งานเล็กๆ แบบนี้ แต่มัน
    อาจจะด้วยความรู้สึกบางอย่าง บวกกับอีกหลายๆ อย่างทำให้ผมอยากเปลี่ยน
    งาน หลังจากที่ผมเอาชีวิตตัวเองไปจมอยู่กับการเปน copy writer มา 11
    เดือน ผมจึงค้นเจอว่าตัวผมเองชอบงานด้าน กราฟฟิคมากกว่า (ไม่ใช่ว่างาน
    copy writer ไม่ดีนะคับ แต่ผมชอบงานด้านนี้มากกว่าคับ) แล้วเมื่อผมมา
    ทำงานกราฟฟิคได้ 5 เดือนก็ยิ่งได้ล้วงลึกเข้าไปถึงความฝันที่ฝังตัวในก้นบึ้ง
    ของก้านสมองผมแล้ว ว่าจริงๆ แล้วผมชอบที่จะทำงานกราฟฟิคนิตยสาร ….
    มากที่สุด …. ผมจึงเริ่มเตรียมเอกสารที่จะสมัครงานใหม่ กับนิตยสารอีก
    หลายๆ ฉบับ

    ….

    “ฉันจะบอกความลับของรถไฟให้ฟังเอามั้ย ?
    มันไม่สำคัญหรอกนะว่ารถไฟพาเธอไปที่ไหน
    สิ่งสำคัญอยู่ที่การตัดสินใจของเธอต่างหากล่ะ
    ว่าจะกระโดดขึ้นรถไฟขบวนนั้นหรือเปล่า”

    ….

    ประโยคสนทนาระหว่างคนตีตั๋วรถไฟ กับ เด็กน้อยในชุดนอน
    ที่ขึ้นเป็นประโยคแรกของคำนำ ในหนังสือที่ทำให้ผมและนิ้วกลม
    ได้รู้จักกันผุดขึ้นมาในหัว ผมอีกครั้งง เพราะการตัดสินใจเลือก
    ขบวนรถไฟของผมได้เกิดขึ้นอีกครั้งนึงแล้ว ???

    ….

    เหตุการณ์ทังหมดมันน่าจะเป็นการสมัครงานใหม่ธรรมดาๆ ของคนที่ค้นเจอ
    ความฝันของตัวเอง แต่เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมเปิดโลกเสมือนจริงขึ้นก็ได้
    สนทนากับรุ่นพี่ที่รู้จักมักจี่กันเป็นอย่าง โดยใจความของการสนทนาทั้งหมด
    มีอยู่ว่า พี่เค้าสนใจจะชวนผมไปทำงานด้วยกัน ที่ออฟฟิศของรุ่นพี่อีกคนนึง
    จะให้ผมเข้าไปสัมภาษณ์งาน ในวันจันทร์ที่ผ่านมา ผมแอบนึกดีใจอยู่นิดๆ ว่า
    เราจะได้ไปทำงานกับรุ่นพี่ด้วยกัน มันคงเป็นการทำงานที่น่าสนุกไม่หยอกเลย
    แต่ผมก็ต้องแย้งกับตัวเอง และรุ่นพี่ต่อไปว่า “พี่คับผมอยากทำงานกราฟฟิค
    นิตยสารนะพี่” พี่คนนั้นตอบผมกลับมาว่า “กูก็ชอบเหมือนมึงแต่ตอนนี้กูขออยู่
    ในโลกความเป็นจริงสักพัก รอสักระยะกูก็จะกระโดดไปทำโลกความฝันของกู
    ให้เป็นความจริง”

    ผมนิ่ง แล้วผมก็ …. เดินทางย้อนเวลาไปกับโดราเอมอน ไปเจอวันที่ผมอ่าน
    ประโยค ประโยคนึงในหนังสือ โตเกียวไม่มีขา

    “หรือที่จริง เราไม่ควร ‘อยากไปญี่ปุ่น’
    แต่เรา ควร ‘ไปญี่ปุ่น’
    หรือที่จริง เราไม่ควร ‘อยากเขียนหนังสือ’
    แต่เราควร ‘เขียนหนังสือ’

    นิ้วกลมคับ ผมเลือกที่จะเปลี่ยนไปทำงานกับรุ่นพี่ ผมเพิ่งไปกรอกใบสมัครและ
    สัมภาษณ์งานในวันนี้ เราจะเริ่มร่วมงานกันในวันที่ 1 มีนาคมนี้ รุ่นพี่ผมสัญญาว่า
    “ถ้ามึงอยากทำนิตยสารกูจะหาให้มึงทำให้สมใจอยาก” ผมยิ้ม ผมดีใจ ผมมี
    … ความสุข

    ขอให้นิ้วกลมมีความ+สุข กับการเลือกขึ้นขบวนรถไฟสถานีต่อไปนะครับ

    สถานีต่อไป โลกแห่งความจริง
    … Next Station the Real World …..
    … Please mind a cap between train and platform …


  13. นึกปย.แซวเดียวกับคุณขวัญเลย555

    นิ้วกลมและคุณodigimon
    กำลังขึ้นรถไฟขบวนใหม่แล้ว
    ดีใจด้วยค่ะ น่าอิจฉานิดๆนะเนี่ย
    ขอให้ถึงจุดหมายอย่างปลอดภัยนะค๊ะ

    เพราะเรายังเดินอยู่ตรงรางรถไฟอยู่เลย
    แถมเป็นทางแยกซะด้วย
    เสียวโดยรถไฟทับจัง ต้องรีบกระโดดขึ้นซักขบวนก่อนรึเปล่าเนี่ย
    เตร็ดเตร่มาก เห็นจะไม่ได้การ
    เจ้าชายน้อยเคยบอกว่า(ประมาณๆนั้)
    คนเราเดินแบบไม่มีจุดหมายไม่ได้นานหรอก..ใช่เปล่าหว่า

  14. ต้อม Says:

    การเดินทางของพี่ในครั้งนี้
    ขอให้ปลอดภัย และมีความสุขมากๆ นะคะ

    แล้วส่งข่าวหากันบ้างนะ

    มีหลายคนคิดถึงพี่เยอะคะ

  15. loydmar Says:

    ใต้ฟ้า… มีพื้นดินและผู้คนมากมาย…
    เขียนอะไรลงไป… งงเหมือนกัน

    …อ๋อ…ขอให้เดินทางใต้ฟ้าอย่างมีฝันและปลอดภัย…

    (จากแฟนคลับตัวหนังสือใน อะเด)

  16. 11:05 Says:

    ถ้าคุณขอผมได้หนึ่งอย่าง คุณจะขออะไร ?

    ” ขอให้คุณเป็น .. ต้ น ไ ม้ ..
    เมื่อมันหยั่งรากลึกลงแล้ว
    … มันจะไม่ย้ายไปไหน… “

  17. mon Says:

    ใต้ฟ้า … หัวใจเดียวกัน

  18. chelie416 Says:

    ไม่ค่อยชอบการลา…
    อยากรู้สึกเหมือนกับว่า

    “เดี๋ยวมันก็มา น้องมันไปเที่ยว…”

    เหมือนทุกทีที่ไปเที่ยว… แล้วก็มา

    ที่จริง, อยู่ก็ไม่ (ค่อย) ได้เจอ
    ไม่ค่อยได้คุย ไม่ค่อยได้มีกิจกรรมอะไรร่วมกันเลย

    ไม่อยู่ กับอยู่
    เลยไม่รู้ว่าต่างกันตรงไหน

    อาจจะเพราะยังอยู่
    เลยไม่รู้ว่าเมื่อไม่อยู่แล้วจะต่างยังไง

    รู้แต่ว่า…
    จะพยายามเข้าข้างตัวเองว่า

    “น้องมันไปเที่ยว…. เดี่ยวก็กลับมา….”

    เออ……..
    แต่ก็คงคิดถึง น่ะนะ

    ไม่คิดถึง คงแปลกมากแล้วล่ะ
    (มาบ่น-ไปล่ะ)

  19. Isnt Says:

    ตอนแรก เรานึกว่าเอลวิส เพสลี่เสียอีก ^^

  20. pattararanee Says:

    การกล่าวลาจากสถานที่พึงใจมันยากยิ่ง
    การลาจากคนที่พอใจมันยากกว่า
    การจากลาทุกสิ่งอย่างทำให้หัวใจสะเทือน
    แต่นั่นล่ะ ฉันต้องไปแล้ว…

    จริงไหมคะ พี่เมกิ หมอจุ๋ม yayaa และพี่แขก

    แล้วเจอกันๆๆๆๆ ^_^

  21. jummdcu Says:

    หวังว่าน้องชายจะไม่ “เขียนคำว่าเหงาตัวเท่าบ้าน” หรอกนะ
    ถ้าเจ้าของบ้านเหงา เพื่อนบ้านก็เหงายิ่งกว่า
    ไม่เป็นไร เรา “เรียนรู้ที่จะอยู่กับความเหงา”
    ไปพร้อมๆกันให้ได้ก็พอแล้ว

  22. แขก Says:

    จุ๋ม พี่ว่าเจ้านิ้วจะต้องเจอโรคเหงาชัวร์ ตัวใหญ่กว่าบ้านด้วย
    แต่ไม่เป็นไรหรอก ไม่นานก็เป็นเด็กเซี่ยงแล้ว

  23. PaN@y Says:

    ไปอยู่ที่โน่นคงต้องให้นิ้วกลมขยันอัพบล๊อกให้ถี่กว่าเดิม จะได้ไม่เหงาเพราะจะได้พบเจอมิตรสหายตามมาเจิมบล๊อกทุกวัน

    เซี่ยงไฮ้ ก็ไม่ไกลอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันนี่เอง

    ยิ่งในโลกใบนี้ของนิ้วกลมก็ใกล้กันแค่คืบบบ เท่าน้านนนนฉันเองงงงันไม่กล้าเอ่ยยยย อ้าวจะตามไป เกะ กะพี่แขกซะแล้ว

    อาจจะมีปัญหาถ้าหากว่ามีใครบางคนที่เราไม่อยากจากไปไกลนี่สิ คงต้องคิดหนักหน่อย แต่ถ้ายังไม่มี someone ก็กระโดดขึ้นรถไฟไปโลด

  24. ช่อแก้ว Says:

    ไม่ว่าอยู่ตรงนี้หรือตรงไหน
    รถไฟก็มีคนมากมายให้รูจัก

    ปู้นกะฉึก ปู้นกะฉึก ปู้นกะฉึก

    แก้วเคยนั่งรถไฟแล้ว 1 ครั้ง
    เพื่อพิสูจน์ว่ามันลำบากแค่ไหนเชียว
    ขอบอกว่าลำบาก

    แต่อยากจะขึ้นรถไฟอีกครั้ง
    อยากรูว่าจะลำบากมากกว่าเดิมไหม

    อยากรูว่าจะเจออะไรอีก
    ในรถไฟชั้น 2 ก็ยังไม่ได้ขึ้นนี่นา
    และตูนอนอีก

    หวังว่าการเดินทางครั้งนี้ คงจะวิเศษ
    แก้วรูว่าพี่จะทำให้มันสนุกได้อยู่แล้ว

    จะไปไหนก็ไป ชิ้วๆๆๆๆๆ

  25. krittin Says:

    ไปเซี่ยงไฮ้เหรอ……ถ้าไปจริงอุณหภูมิในร่างกายผมคงไม่ปกติเหมือนกัน……แต่ถ้าต้องไปเติมเต็มฝัน เราคงจะได้เจอกันในจินตนาการ

  26. ปอน ปอน Says:

    ไม่ว่านิ้วกลมจะทำอะไร อยู่ที่ไหน ก็จะเป็นกำลังใจให้เสมอๆนะ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: