ในหนึ่งชีวิต มนุษย์คนหนึ่งจะกระโดดน้ำสักกี่ครั้งกัน?

กรกฎาคม 14, 2007

null

มีโอกาสได้ไปแอบดูนักกีฬากระโดดน้ำทีมชาติจีนซ้อม
ทันทีที่เข้าไปก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์
ซ้ายขวาหน้าหลังเต็มไปด้วยมนุษย์ที่กำลังพุ่งตัวลงสู่ผิวน้ำ
บ้างทำน้ำแตกกระเซ็น บ้างก็หรุบหายไปแทบไม่สะเทือนผิวน้ำ
เสียงร่างกายกระแทกน้ำดังไม่ขาดสาย
เหมือนสายฝนหล่นเปาะแปะเปาะแปะ
แต่เสียงทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจากมนุษย์แค่สามสิบชีวิต!

โดดลงมา แล้วก้าวขึ้นไป โดดลงมาใหม่ แล้วก้าวขึ้นไปอีก
ซ้ำแล้วซ้ำอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีหยุดพัก
ในจำนวนเวลาที่ได้เข้าไปในที่แห่งนั้น
พอจะนับได้ว่าแต่ละคนกระโดดไม่ต่ำกว่าสามสิบครั้งเข้าไปแล้ว!
อ้อ เราเข้าไปแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

แชมป์เหรียญทองโอลิมปิกคนหนึ่งเคยให้สัมภาษณ์ว่า
เขาฝึกซ้อมกระโดดน้ำวันหนึ่งหลายร้อยครั้ง
โดด โดด โดด อยู่อย่างนั้นทั้งวัน

ก่อนที่จะถึงการแข่งขัน
นักกีฬาเหล่านี้ต้องกระโดดซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่รู้กี่หมื่นหน
ทั้งหมดนั้นก็เพื่อการกระโดดที่สมบูรณ์แบบที่สุดเพียงไม่กี่ครั้ง
ในการแข่งขันจริง

ทั้งหมดนั้นก็เพียงเพื่อ “เหรียญทอง”

เด็กน้อยตัวเล็กๆ ก้าวขึ้นบันไดครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำสมาธิ จัดระเบียบร่างกาย และกระโดดลงมา
แล้วขึ้นไปใหม่ แล้วกระโดดลงมาใหม่
วนเวียนอยู่อย่างนั้น ราวกับโลกนี้มีเพียงแท่นกระโดด
และบ่อน้ำเท่านั้น

เราคุยกันว่าตอนเราอายุเท่าพวกเธอพวกเขาเราทำอะไรอยู่?
เจ็ดขวบ แปดขวบ เรายังกระโดดหนังสติ๊ก ปั่นลูกข่าง อยู่เลย

ใครบางคนในทีมเล่าให้ฟังว่า
พวกเขาทำชีวิตหายไปช่วงหนึ่ง
เพราะต้องฝึกซ้อม ฝึกซ้อม และฝึกซ้อมเท่านั้น
ไม่มีโอกาสได้เป็นเห็นโลก
ต้องเก็บตัวอยู่ในค่าย
กระโดดน้ำเท่านั้น คือสิ่งที่เขาควรทำ
กระทั่งครู ก็ยังต้องจ้างเข้ามาสอนในค่ายเก็บตัว

เขามีเวลาสั้นเหลือเกินสำหรับเหรียญทอง
เลยวันวัยไปแล้ว ก็ยากที่จะทำได้สมบูรณ์แบบ
เวลาทั้งหมดนั้นจึงต้องอุทิศให้กับการกระโดดน้ำ

ใครอีกคนหนึ่งในทีมพูดขึ้นมาว่า
ราวกับพวกเขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
นี่คือจุดประสงค์ในการเกิดมาของพวกเขา

แล้วใครอีกคนก็พูดถึงชีวิตหลังเกษียณ
สำหรับบางคน ชีวิตก็ว่างเปล่า
เพราะนอกจากเหรียญทองโอลิมปิก
พวกเขาก็ไม่ได้เตรียมเป้าหมายอื่นเอาไว้

ชีวิตที่มีแต่การกระโดดน้ำจะเป็นอย่างไร?

ระหว่างที่ยืนดูและยืนฟังเสียงร่างกายกระทบน้ำไม่ขาดสาย
เรารู้สึกเลยว่า เราเองช่างเกียจคร้าน ไม่ตั้งใจ ไร้การฝึกฝน
การที่จะเดินหน้าไปถึงเป้าหมายสูงสุด แน่นอนมันต้องการการอุทิศ
ทั้งกายและใจให้กับสิ่งนั้น

แต่ชีวิตก็มีมิติอื่น
สำหรับเรา ลดเป้าหมายลงสักหน่อย
มีเวลาหายใจหายคอ เดินเล่นกินลมชมวิว
ควงแขนคนรักไปในที่ที่ไม่มีเหรียญทองบ้าง ก็น่าจะดีเหมือนกัน

มีบางคนเกิดมาเพื่อเหรียญทอง
บางคนคงไม่ใช่

บางคนเกิดมาและไม่เคยกระโดดน้ำเลย
ในขณะที่บางคนกระโดดนับล้านครั้ง

เสียงร่างกายหล่นกระทบน้ำวินาทีต่อวินาทียังดังก้องอยู่ในหู
อยากขยันมากขึ้น
อีกอารมณ์หนึ่งก็อยากพักผ่อน

19 Responses to “ในหนึ่งชีวิต มนุษย์คนหนึ่งจะกระโดดน้ำสักกี่ครั้งกัน?”

  1. ตุ๊กตา Says:

    เหนื่อยก็พัก
    หนักก็วาง
    .
    .
    .
    เหมือนจะง่าย
    แต่รู้ว่าไม่ง่ายเลย…

    ^____^

  2. jom Says:

    ใครบางคนในทีมเล่าให้ฟังว่า
    พวกเขาทำชีวิตหายไปช่วงหนึ่ง
    เพราะต้องฝึกซ้อม ฝึกซ้อม และฝึกซ้อมเท่านั้น
    ไม่มีโอกาสได้เป็นเห็นโลก
    ต้องเก็บตัวอยู่ในค่าย

    ชอบประโยคนี้จัง เหมือนเป็นการจมอยู่กับอะไรบางอย่าง (แต่อาจเป็นสิ่งที่ตัวเองรักก็ได้)

    ระหว่างทำสิ่งที่เราชอบแต่ต้องจมปรักอยู่กับมัน กับการออกไปเปิดโลกกว้าง ดูว่าในโลกนี้มันมีอะไรบ้าง จะเลือกอะไรดี?

  3. สิ Says:

    ยาวมากพี่เอ๋

    ขอตัวไปอ่านหนังสือสอบก่อน เดี๋ยวกลับมาอ่านก่อนไปทะเลค่ะ =]

  4. ปุ๊ก Says:

    ตอนแรกปุ๊กก็เฉยๆกับกีฬากระโดดน้ำน่ะ เรียกว่าไม่ได้อยู่ในความสนใจเลยล่ะ เวลามีแข่งกีฬาก็ไม่เคยดูเลย – -”

    จนกระทั่งได้อ่านหนังสือแปลญี่ปุ่นเรื่อง Dive เป็นเรื่องของนักกีฬากระโดดน้ำวัยรุ่น จากนั้น ทัศนคติของปุ๊กต่อกีฬากระโดดน้ำก็เปลี่ยนไป วัยรุ่นที่ทุ่มเทให้กับกีฬานี่มันเท่ห์จริงๆ

    แต่ก็อย่างที่พี่เอ๋ว่ามาค่ะ พวกเขาเหล่านั้นก็สูญเสียชีวิตวัยรุ่นไป เพราะไม่มีเวลาไปเที่ยวเล่นเลย

    ถ้าพี่เอ๋มีเวลาก็ลองหาอ่านดูนะคะ คนเขียนคนเดียวกับเรื่อง “เมื่อสวรรค์ให้รางวัลผม” ค่ะ

  5. ชายกลาง Says:

    ยาวมากพี่เอ๋
    ขอตัวไปทำงานก่อน


  6. โดดน้ำ
    โดดเรียน
    โดดเด้ง
    โดดเด่น
    อย่างที่เอ๋ว่า คนเรามันจะ”โดดเดี่ยว”บ้าง จะเป็นไรไป

    ดีจริง กลับบ้านหลังนี้ได้แล้ว
    บ้านที่ฟอนต์เล็กแต่ความหมายใหญ่

  7. แนน Says:

    “เรารู้สึกเลยว่า เราเองช่างเกียจคร้าน ไม่ตั้งใจ ไร้การฝึกฝน
    การที่จะเดินหน้าไปถึงเป้าหมายสูงสุด แน่นอนมันต้องการการอุทิศ
    ทั้งกายและใจให้กับสิ่งนั้น”

    ขอบคุณ..สำหรับประโยคนี้ค่ะ

  8. สิ Says:

    ตอน7ขวบเหรอ สิก็เล่นหนังยางแหละ

    บางช่วงเวลาชีวิตของเราก็หายไป เพื่อจะได้อะไรบางอย่างมาแทนที่ =]

  9. Modz(มด) Says:

    ใช่ค่ะ ชีวิตมีหลายมิติ

    ไม่จำเป็นต้องขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ไม่จำเป็นต้องอยู่ในที่ๆมีเหรียญทอง

    แค่มีคนที่เรารักและคนที่รักเราคอยให้กำลังใจ คอยประคับประคองบ้าง

    มดว่ามันมีค่าต่อจิตใจมากนะ 😀

    ป.ล. ดีใจที่ทั่นพี่กลับมาน้า 😀

    ป.ล.2 สองบรรทัดสุดท้ายมันจริงที่สุดเลยล่ะ ^0^

  10. shallowsleep Says:

    ยินดีกลับต้อนรับกลับชุมชน wordpress นะครับ
    อ่อ ผมมีreview นวนิยายมีมือ มาให้อ่านกันด้วย
    เผื่อคนที่,ระหว่างตัดสินใจ,ไปซื้อ จะได้รีบๆไปซื้อกัน
    แต่คิดว่าคนที่เข้ามาอ่านบล้อกพี่คงไปซื้อกันหมดแล้วแหละ-*-

    ระหว่างที่ผมเดินทางเพื่อไปพบM ผมได้อ่านนวนิยายมีมือ แล้วพบว่า หลังจากอ่านจบชีวิตผมได้เกิดเรื่องประหลาดๆ ขึ้น
    ผมพบว่า ตัวเองนั่งอยู่บนรถไฟใต้ดิน ที่นั่งของผมอยู่ระหว่างที่นั่งด้านซ้ายและขวา
    หันหน้าตรงไป มีเสาแท่งนึง กั้นอยู่ระหว่างผมกับหญิงคนหนึ่ง
    หรือว่ามีใครบงการชีวิตผมให้เป็นอย่างนี้นะ ผมคิด
    หรือว่าผมได้ถูกดึงตัวเข้ามาในนวนิยายของนิ้วกลมซะแล้ว
    คิดได้ไม่นานผมก็ถึงสถานีที่ต้องลง สถานีสีลม ซึ่งเป็นสถานีที่เชื่อมระหว่าง รถไฟใต้ดิน กับรถไฟฟ้า
    ระหว่างที่กำลังเดินบนทางเชื่อมนั้น จู่ๆผมก็ปวดท้องขึ้นมา
    ระหว่างเดินเพื่อไปหาห้องน้ำ ผมคิดในใจว่า จะโทรหา M เพื่อบอกว่าใกล้ถึงที่นัดพบแล้ว
    ระหว่างนั้นนั่นเอง ผมกลับมีความคิดอีกแวบนึงเข้ามาว่า หรือMจะโทรหาผมระหว่างปลดทุกข์อยู่
    แล้วในขณะที่ผมปลดทุกข์ M ก็โทรเข้ามาพอดี เธอถามคำถาม เหมือนที่ผมต้องการจะตอบ
    หรือว่ามีคนอ่านจิตใจของเราได้นะ ผมคิด
    พอเสร็จธุระ ผมรีบเดินทางต่อเพื่อไปพบM
    แล้วผมก็สะดุดกับป้าย ที่มีชื่อว่า Maytenee…
    เรื่องระหว่างผม กับ M จะเป็นอย่างไรต่อไปคุณคงไม่มีทางรู้
    แต่เรื่องระหว่างนิ้วกลมและนวนิยายของเขา จะเป็นอย่างไร
    คุณสามารถหาได้ที่สำนักพิมพ์ ระหว่างบรรทัด

    ชีวิตคนเราคงอยู่ระหว่าง…

  11. อู Says:

    นั่งดูรายการย้อนรอย.. มีเรื่องเกี่ยวกับ ถาปัตย์จุฬา
    ดูไป นึกถึง+คิดถึง พี่เอ๋ไป
    สบายดีนะคะ?
    “ไม่รัก แต่คิดถึง” 555 😛


  12. เคยมีคนพูดว่า ถ้าเป็นสิ่งที่เรารัก เราจะทำมันได้อย่างไม่มีวันเบื่อ
    ตอนเจ็ดขวบ ยังโดดหนังยางเล่นกับเพื่อนๆอยู่เลยคะ (ถึงว่าโดดทั้งวันไม่มีวันเบื่อ!)
    แต่น้องๆที่เค้ากระโดดน้ำกันทั้งวัน ถ้าเป็นสิ่งที่เค้ารัก มันน่าชื่นชมมากคะ
    เด็กเจ็ดขวบที่มุ่งมั่นได้ขนาดนั้น
    แต่ถ้าไม่ใช่ก็คงน่าเสียดายมุมมองอื่นที่เค้ายังไม่เคยได้สัมผัส

  13. toyforyou Says:

    ที่เราทำอยู่ไม่ใช่สิ่งที่เรารัก
    แต่เรารักคนที่ชอบในสิ่งที่เราทำ

  14. jummdcu Says:

    “บ้านที่ฟอนต์เล็กแต่ความหมายใหญ่”…. sanookpradesh
    ชอบคำนี้ค่ะ

    และก็ชอบหัวข้อนี้ด้วย
    ในชีวิตนี้ไม่เคยได้กระโดดน้ำเลย (เพราะว่ายน้ำไม่เป็น)
    และก็ยังมีอีกหลายๆอย่างที่ไม่ได้ทำ
    คงไม่สายถ้าจะค่อยๆทยอยทำในสิ่งที่ไม่เคยทำในอดีต (ทั้งที่อยากทำ)
    ได้เห็นโลกในอีกมุม..มันดีอย่างนี้นี่เอง
    😀

  15. ไ อ ฝ น Says:

    อู้วววววววววววววว.

    กระโดดน้ำ เคยกระโดนครั้งนึง เจ็บอะเพราะหน้าอกกระแทกน้ำ
    สอนให้รู้ว่า บางครั้งการทำอะไรด้วยความคึกคะนองทำให้เราเจ็บตัวได้
    แต่ได้ประสบการณ์ ทำให้กล้า กระโดดหนที่ 2 3 4 5……

    🙂

  16. Qingqing Says:

    ดีจัง ได้มีโอกาสไปดูเขาซ้อมกันด้วย

    เห็นแล้วนึกถึงหนังเรื่อง Rough

    ไม่เคยโดดน้ำ เคยแต่โดดเรียนอ่ะ 😛

  17. เติ้ล Says:

    เคยกระโดดน้ำสองครั้งเท่านั้น เป็นเรื่องบังคับตอนเรียนว่ายน้ำ
    แต่ขอโทษเถอะ ต้องให้เพื่อนคนที่โดดก่อนหน้า ลอยตัวรอพาเติ้ลเข้าฝั่ง
    เพราะว่ายน้ำไม่เป็น

    เคยอ่านเรื่อง Dive ของโมริ เอโตะ
    เขาเขียนเรื่องท่วงท่าการโดดน้ำว่า
    ‘ตีลังกาเพิ่มขึ้นหนึ่งครั้ง ได้เห็นโลกเพิ่มขึ้นหนึ่งรอบ’
    อืม – – คงจะจริง

  18. roundfinger Says:

    กลับไปจะลองหา Dive มาอ่านดู ท่าทางจะดีจริงนิ
    กี่เล่มจบครับ?


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: