นักเขียนคนโปรด

สิงหาคม 28, 2007

วันนี้ฉันได้รับซองสีน้ำตาล
ในนั้นมีของชวนใจเต้น
หนังสือเล่มบางๆ เย็นๆ
ฉันใจเต้นเมื่อได้เห็นมัน

ไม่ได้อ่านงานของเขามาหลายปี
เห็นอีกทีจึงใจเต้นไม่เป็นส่ำ
หนังสือสีขาวตัวหนังสือสีดำ
ฉันค่อยๆ ลูบคลำเนื้อเนียนๆ

คมสัน นันทจิต
ผลิตตัวหนังสือที่ฉันชอบ
เหมือนกุ้งชุบแป้งทอดกรอบๆ
ขอบคุณเธอที่มอบให้มา

ในนั้นมีสิ่งพิเศษ
ลายมือโยกเยกซ้ายขวา
เขาเขียนเอาไว้ทำนองว่า
ให้อ่านช้าช้าอย่าเร่งไป

ดีใจที่ได้ลายเซ็น
แหม เห็นแล้วอดใจไม่ไหว
รีบพลิกดูข้างใน
จะเป็นอย่างไร ไม่ได้เจอตั้งนาน

หนังสือบางเล่มเหมือนคนรู้จัก
นักเขียนบางคนก็คล้ายมักจี่
นานๆ จะได้เจอกันที
ผ่านทางนี้-หน้ากระดาษบางๆ

ฉันชอบผลงานเขา
เฝ้ารออ่านเสมอ
ทุกครั้งที่ได้เจอะเจอ
บอกเขาเสมอ-ผมรออ่าน

รวมความเรียงหกเรื่อง
พูดถึงโลกเรืองรองแห่งเสียง
ไร้ตัวตนมีเพียงสำเนียง
และ ‘เสียง’ สำหรับเขาคือ-แจ๊ส

ทั้งที่ต้องทำงานต่อ
แต่ก็ขออู้สักหน่อย
ปล่อยดวงตาให้เหม่อลอย
ค่อยๆ ไหลไปในโลกใบนั้น

รู้สึกตัวอีกที
สามเรื่องเข้าไปแล้วฉัน!
พักไว้ตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน
เดี๋ยวมันจะจบเร็วเกินไป

ความรู้สึกทำนองนี้
ไม่ได้เป็นมาแล้วพักใหญ่
อ่านตัวหนังสือคมสัน ปราบดา ทีไร
ก็เป็นอย่างนี้ไปเสียทุกที

พี่ครับ พี่คือนักเขียนคนโปรด
ผมชอบอ่านงานของพี่
ขอบคุณอูม-น้องสาวคนดี
ที่ส่งพี่มาจากแดนไกล

พี่ครับ ผมชอบเรื่องแรกจัง
ผมชอบฟังเวลาพี่เล่าเรื่องโรแมนติก
มันไม่ยุกๆ ยิกๆ
แต่ชวนให้หยิกแก้มตัวเอง

วันนี้ผมตั้งใจจะเขียนบล็อกสั้นๆ
เอาเวลาหลังจากนั้นไปนอนอ่านหนังสือพี่
ช้าช้า ค่อยค่อย ไม่หายใจถี่
เพราะหนังสือพี่โคตรบาง!

เกรงจะอ่านจบเร็วเกินไป
เกรงว่าจะไม่มีอะไรอ่าน
เกรงว่าคงต้องรออีกนาน
กว่าเล่มใหม่จะเดินทางมาอีกครา

ค่ำคืนอันสงบเงียบและโดดเดี่ยว
นอนคนเดียวกับที่ว่างซ้าย-ขวา
เปิดเพลงแจ๊สเท่าที่หอบหิ้วมา
กวาดสายตาช้าช้าในโลกนั้น

จะมีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีก
โลกนี้ช่างเหงาทว่าสดใส
เพลงแจ๊สดังกังวานอยู่ไกลๆ
ทุกเพลงผมล้วนไม่รู้จัก

จอห์น โคลเทรน, ไมลส์ เดวิส
อยากเข้าไปใกล้ชิดหรือก็เปล่า
เคยได้ฟังบ้างเป็นบางคราว
แต่ก็ไม่ได้ติดหู กระทบใจ

แต่ผมชอบเวลาพี่พูดถึงพวกเขา
ดูพี่รักและเอาใจใส่
เหมือนพี่ชื่นชมและหลงใหล
ผมจึงฟังไปด้วยความเพลิดเพลิน

ไปนอนอ่านงานพี่ดีกว่า
ซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าหนาๆ
เปิดไฟแสงส้มสบายตา
แล้วเปิดหน้าถัดไป ถัดไป และถัดไป.

null

27 Responses to “นักเขียนคนโปรด”


  1. อ่านแล้วผมก็อมยิ้ม
    กับตัวหนังสือสื่ออารมณ์กรุ้มกริ่ม…ข้างหน้า
    ไม่เหลือภาพคุณนิ้วกลมเหมือนที่ผ่านมา
    เพราะภาษาบอกได้ว่าคุณดีใจ (สุดๆด้วย)

    เหมือนเด็กๆได้ของเล่นชิ้นใหม่กิ๊ก
    เหมือนมือกีตาร์ได้ปิ๊ก…อันใหม๊ ใหม่
    เหมือนแม่ค้าได้ทำเลที่ถูกใจ
    เหมือนหลายๆคนที่ดีใจ…ได้อ่านผลงานคุณ :]

  2. แขก Says:

    ช้าช้า ค่อยค่อย ไม่หายใจถี่
    แต่ว่าตอนนี้เสร็จแล้วใช่มั้ยครับ?
    คงอ่านจบแล้ว เพราะเป็นหนังสือเล่มบางบาง
    เคยมีอารมณ์เดียวกับแบบนี้เหมือนกันครับ
    ค่อยค่อยละเลียด เพราะกลัวจะจบเร็วไป
    แต่บางครั้งก็เร่งตลุย จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
    จะพักยกบ้างก็ตอนกินข้าว ไม่งั้นไม่มีเรี่ยวแรง
    ส่วนใหญ่ก็เป็นเล่มหนาหนาที่อ่านแล้ววางไม่ลง
    แต่สำหรับ “มือ” ของท่านนิ้ว ผมใช้เวลาแป๊บเดียว
    ก็อ่านจบเล่มแล้ว…บอกแล้ว ให้ทำอย่างหนา
    ต้องไปหาความเรียงหกเรื่องฯมาเปรียบเทียบซะแล้ว
    ใครจะบางกว่ากัน… : )


  3. ชอบงานของพี่คมสันเหมือนกัน
    เค้าเขียนเรื่องรัก โรแมนติคได้ชวนหวิวใจสุด ๆไปเลยครับ
    รู้แต่ว่าอ่านทีไรก็อยากเมาไวน์
    แล้วหนีตามใครไปจนสุดแผ่นดิน สุดจักรวาลยังไงก็ไม่รู่

    งานของเค้ามีความอ้อยอิ่งที่ลงตัว เหมือนจังหวะของแจ๊ส
    น่าเสียดายที่พี่เค้าเขียนงานรัก ๆ ออกมาน้อยนะครับ
    สงสัยแต่ละเรื่องคั้นออกมาจากทุกห้องหัวใจเป็นแน่

  4. ไอฝน Says:

    อ่านแล้วอดอมยิ้มไม่ได้เลย เหมือนเข้าไปอยู่ในโลกความรู้สึก
    เดี๋ยวจะไปหามาอ่านบ้าง … คงมีความสุขไม่น้อย

    เช้านี้สดชื่นจริง!

    ฉันเปิดบล็อกอ่าน
    ถ้อยคำหวานพรรณา
    ตัวหนังสือสีดำงามตา
    เปิดมาชื่นใจ ชื่นใจ..คริคริ 😉

  5. undercurrent Says:

    อารมณ์สุนทรีย์สุดๆเลยนะคุณ นิ้วกลม

  6. เอ Says:

    เห็นด้วยกับคุณนายหมูตุ้ย ว่าแทบไม่น่าเชื่อว่า นิ้วกลมเป็นคนเขียน
    การนำเสนอความคิดด้วยบทกลอนแบบนี้ก็แปลกและช่วยเพิ่มสีสัน
    ดีค่ะ ชอบๆ แต่ถ้าพี่เขียนเป็นกลอนทั้งเล่มเลยงั้นก็คงไม่ไหวอยู่เหมือนกัน
    (แอบทิ่งกับความสามารถในการแต่งกลอนของทั้งพี่เอ๋ และคุณนายหมูตุ้ย)
    ใจจริงก็อยากโพสต์ตอบเป็นกลอน แต่จนปัญญาจริงๆค่ะ

    อ้อ..นึกขึ้นได้อยากบอกพี่เอ๋ว่า ตอนอ่านเรื่องสมองไหวในฮ่องกงเนี่ย รู้สึกขัดใจ
    เล็กๆ ปนความรู้สึกไม่คุ้นชินน้อยๆกับสรรพนามที่พี่เลือกใช้ในเล่มนั้นว่า “เรา” แทน “ผม” แบบเล่มอื่นๆที่ผ่านมาน่ะค่ะ อ่านตอนแรกรีบย้อนกลับไปอ่านใหม่
    เพราะเข้าใจว่าพี่สื่อถึงคนสองคน “เรา” รึเปล่า แต่อ่านไปก็ยังรู้สึกว่า “เรา” ในที่นั้น
    หมายถึงคนๆเดียว ก็คือนิ้วกลมนั่นเอง มาคราวนี้เจอคำว่า “ฉัน” ก็ออกจะแปลกๆอีกแล้ว แต่ก็ดู อืม….น่ารักดี แต่ “ผม” ดูแมนกว่านะคะ ฮ่า ฮ่า

  7. roundfinger Says:

    เอ…ผมจะนุ่มนิ่มน่ารักบ้างไม่ได้เลยเชียวหรือครับ หุหุ
    : )

    ปล. เมื่อคืนอ่านจบแล้วครับ : )

  8. น พ ส Says:

    ที่นี่ ก็มีนักเขียนคนโปรด อยู่ด้วยล่ะ

    ขอขอบคุณ ท่านนิ้วกลม ไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

    * http://www.finejourneyblogazine.wordpress.com

  9. jummdcu Says:

    อ่อน+หวาน
    😀

  10. dorkygirl Says:

    อ่านแล้วเพลิน
    อยากเดินไปหาอ่านมั้ง
    ท่าทางน่าสนุกดีจัง
    ต้องหาตังไปซื้อมาอ่านเอย…

  11. snowflake Says:

    ที่จิงพี่นิ้วจะเปลี่ยนบรรยากาศ ไปเป็นคนแนวหวานๆดูบ้างก็ดีนะคะ ชีวิตจะได้มีรสชาติ หรือบางทีอาจค้นพบตัวตนที่แท้จริงไปเลยก็ได้ 555 อ่ะล้อเล่น

  12. เจน Says:

    “นักเขียนคนโปรด” ไม่ต้องไปหาไกล อยู่ใกล้ๆแถวนี้เอง
    ไม่กลัวว่าจะอ่านจบเร็ว เพราะอ่านกลับไปกลับมาหลายรอบ
    เหมือนกับพยายามจะท่องจำประโยคที่เขียนเอาไว้ให้หมด
    อยากเป็นคนคมๆบ้างจัง 🙂

  13. กาพย์ Says:

    เล่มเล็ก ท่าทางอ่านง่ายดีจัง
    ไปหามาอ่านมั่งดีกว่า =D

    ปล. คราวหน้าลองเปลี่ยนสรรพนามเป็น “หนู”ก็คงจะได้อีกอารมณ์ดีนะคะ พี่เอ๋ ฮ่าๆ

  14. p Says:

    ไปหาอ่านมั่งดีกว่า พอไม่ดูทีวี(ไม่ได้เลียนแบบ แต่ทำมาได้ซักพักแล้ว .. รู้สึกดึ) ฟังเพลงได้เพราะขึ้นเยอะ ทุกแนวเลย

  15. 100%cotton Says:

    … ตอนนี้ฉันแอบเห็นรอยยิ้ม
    … ทั้งพี่นิ้วกลมและคนอ่าน..
    …ขนาดตอนนี้ฉันอู้จากการปั่นงาน..
    …มานั่งอ่าน สำราญบันเทิงใจ..

    …ฉันเพิ่งเคยเข้ามาบลอคพี่
    …ต่อไปนี้ขอแอบตามอ่าน..
    …และย้อนกลับไปเอนทรี่ในวันวาน
    …ของพี่ทำให้ฉันมีไฟ…

    …อ่า ขอadd link บลอคของพี่ไว้ที่บลอคของเรานะคะ… เพิ่งเคยเข้ามา และลองไปอ่าน เอนทรี่เก่าๆของพี่ .. ทำให้ไฟติดพึบพับเลย ขอบคุณค่ะ > < ไว้จะมาแอบอ่านอีกนะเคอะ

  16. Modz(มด) Says:

    ชอบภาษา+ลีลาที่ใช้จัง 😀

    ขอให้สนุก+มีความสุขกับตัวหนังสือนะคะ

    อย่าลืมทำงานด้วยล่ะ 55 เดี๋ยวอ่านเพลินนนน 😀

    สู้ๆๆ

  17. สิ Says:

    ความรู้สึกกดดดัน อยากอ่านแต่ไม่อยากให้จบ : D

  18. คส นทจ Says:

    อ่านแล้วให้เขินอาย
    เมื่อมีชายมาชื่นชม
    แต่ก็ทำให้ผม
    มีความหวังกำลังใจ

    ยังรออ่าน”ของ”นิ้วกลมอยู่
    แม้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
    ยังคงเขียนอยู่ -ใช่ใหม?
    ขอส่งกำลังใจ
    เอ้า…. เอาไป -ให้กลับคืน

  19. แขก Says:

    นักเขียนชายต่างให้กำลังใจกันและกัน ดูน่ารักดีนะครับ อิอิ
    : )

  20. jummdcu Says:

    ใช่แล้วพี่แขก
    น่ารักมากๆ อิอิ

  21. roundfinger Says:

    เขียนกลอนโต้
    แล้วกลอนหาย
    ขอบคุณพี่ชาย
    สำหรับกำลังใจ
    ครับ
    : )


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: