เดินทางไม่ถูก

กันยายน 8, 2007

(ขออนุญาตบันทึกประสบการณ์ครั้งนี้เอาไว้อ่านเล่น
เพราะไม่คิดว่าจะมีโอกาส(และมีบุญ)ได้เดินทางเช่นนี้บ่อยนัก)

เพิ่งกลับมาถึง
ห้องพักราคาคืนละ 165 ปอนด์ (11,550 บาท)
เปิดอินเตอร์เน็ตชั่วโมงละ 8 ปอนด์ (560 บาท)
แล้วนั่งลงเขียนบล็อก ผนังพุงกลมบ๊อกตึงเปรี๊ยะ
จากอาหารจานละ 20 ปอนด์ (1,400 บาท)
ยังไม่นับรวมอาหารจานเริ่ม (starter) กินเล่น
ราคา 8 ปอนด์ (560 บาท) ส่วนไวน์แดง
รวมถึงเครื่องดื่มชื่อเรียกยากแก้วสูงๆ แก้วนั้น
เอ่อ…กระผมไม่ทราบราคาครับ

คุยกันกับเพื่อนว่า จริงๆ แล้ว “ตัวเลข” ราคาที่นี่-ลอนดอน
ก็ไม่ได้แพงไปกว่าที่เซี่ยงไฮ้สักเท่าไหร่ อย่างแท็กซี่
ในระยะทางใกล้ๆ ก็ประมาณ “10” เท่ากัน
ต่างก็แค่ หากอยากแปลงหน่วยเป็น “บาท”
ที่เซี่ยงไฮ้คูณด้วย 5 แต่ที่ลอนดอนคูณด้วย 70

อาหารในร้านอาหารจีนก็เหมือนกัน
ราคาในเมนูอยู่ที่รายการละ 8-20 ปอนด์
ตัวเลขดูแล้วชวนให้สบายใจ
แต่พอสบายใจไปได้สักสามวินาที
ก็แถมสำลักหนังเป็ดย่าง!
ชิบหายลืมคูณเจ็ดสิบ!!
(ซึ่งจริงๆ แล้วชิบไม่ได้หายหรอก แต่เงินหาย)

ถามถึงราคาห้องพักในย่านกลางเมือง
“ตัวเลข” ก็เท่าเซี่ยงไฮ้เหมือนกัน
เจ้านายที่เคยทำงานที่นี่เล่าให้ฟังว่า
ห้องขนาดกลางก็ประมาณเดือนละ 3,000
ที่เซี่ยงไฮ้ก็ใกล้กันกับกรุงเทพฯ
คือประมาณ 15,000 บาท
แต่เมื่อลองคุณด้วย 70 เข้าไป
ก็แทบสำรอกเป็ดย่างของเมื่อวานออกมาอีกรอบ
คูณกันเสร็จหรือยังครับ?
(อะ…นี่ทิชชู่ครับ เช็ดปากให้สะอาดแล้วค่อยอ่านกันต่อ)

แต่ราคาที่ว่าคงหมายถึงห้องพักที่ค่อนข้างดี
เพราะเจ้านายเคยมาทำงานที่นี่ ไม่ใช่เรียน
ถ้าเรียนคงต้องมีชีวิตที่อัตคัตกว่านั้นมาก
เหมือนที่เคยไปเยี่ยม(และขอนอนใน)ห้องเพื่อนที่ปารีส
ห้องมันเล็กอย่างกับตู้โทรศัพท์
พอวางกระเป๋าเดินทางไปก็แทบไม่มีที่นอน
ไม่ต้องพูดถึงที่เดิน ห้าคืนนั้นเกือบต้องนอนซ้อนกัน
แต่เราใช้วิธีคนหนึ่งยืน อีกคนหนึ่งนอน
คนหนึ่งนอน อีกคนหนึ่งยืน แทน
จะบ้าเหรอ! ล้อเล่น เราก็นอนเบียดๆ กันนั่นแหละ
มันบอกว่า ชีวิตเด็กนักเรียนนอกที่ไม่มีเงินอย่างเราๆ
ก็น่ารัก กะทัดรัด และพอเพียงแบบนี้แหละ
นั่นขนาดมันรับจ๊อบเป็นคนเขียนแบบในบริษัทสถาปนิกเชียวนะ

ก่อนที่จะกลับไปที่ลอนดอน ขอย้อนไปบนเครื่องบินสักหน่อย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเรียบง่าย พอเพียง พออยู่พอกิน
และบางครั้งก็ไม่มีอันจะกินของผมที่มีโอกาสได้หย่อนก้น
ลงบนที่นั่งนุ่มๆ ในชั้นเหนือระดับ (Upper Class)
ที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าราคาจะต่างจากชั้นประหยัดขนาดนี้!

บริการบนเครื่องบินเป็นแบบตัวต่อตัว
คำพูดคำจาดูอ่อนนุ่ม อ่อนหวาน อ่อนโยนกว่ามาก
อาหารอร่อยเหาะ มีจานเริ่ม จานกลาง จานปิดท้าย
แถมมีขนม ไอศกรีม ไวน์ แชมเปญ ช็อกโกแล็ตร้อน
รอเสิร์ฟ ขอแค่กดปุ่มเรียก
แอร์โฮสเตทสาวก็จะปรากฏกายขึ้นตรงหน้า

เห็นเธอเดินมาถามด้วยว่า
จะรับบริการนวดไหม?
พอส่ายหัวเสร็จ ก็นึกขึ้นได้ว่า
น่าจะลองใช้บริการดูสักตั้ง

ที่นั่งบนเครื่องเวอร์จิ้นแอร์ไลน์มีผนังกั้น
แยกแต่ละที่นั่งออกจากกัน กันการ “ซบ”
เป็นครั้งแรกที่ได้ “นอน” บนเครื่องบิน
ไม่ได้หมายถึง “หลับ” แต่หมายถึง “นอน” ของแท้
เหยียดขาสุด มีหมอนขาวๆ ห้อยป้าย “Sweet Dream”
ผ้าห่มขาวๆ ห้อยป้าย “Good Night zzz”
ไหนจะของแจกของแถมอีกล่ะ
ชุดนอนเนื้อผ้าดี แขนยาวขายาว เตรียมไว้ให้เปลี่ยน
เข้าใจคำว่า “ความสุขเหนือระดับ” ก็คราวนี้เอง

ทั้งหมดที่เล่ามา ล้วนแล้วแต่พึ่งใบบุญและใบธนบัตร
จากที่ทำงานล้วนๆ ลำพังตัวเองคงไม่มีปัญญา
และไม่มีโอกาสได้มีการเดินทางที่หรูหราเลิศเลอเพียงนี้เป็นแน่

และถ้าหากเลือกที่จะออกเดินทาง
ผมก็ยังคงเชื่อในความเชื่อเดิมๆ ว่า
การเดินทางที่มีคุณภาพนั้น ไม่จำเป็นต้องอาศัยเงินมาก
เงินน้อยเสียอีก ที่จะนำประสบการณ์ที่มากกว่ามาให้

แต่การเดินทางครั้งนี้ ก็เพิ่มเติมความคิดเล็กๆ กับผมว่า
จริงๆ แล้ว ไม่ว่าจะเดินทางด้วยจำนวนเงินมากหรือน้อย
ต่างก็มีประสบการณ์ใหม่ๆ ที่รออยู่ด้วยกันทั้งนั้น

การได้ออกเดินทางกับเพื่อนซี้ ได้คุยเรื่องที่รู้กัน
กระทั่งได้เรียนรู้ และพิสูจน์ใจกันก็เป็นเรื่องที่ดี
แต่การได้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่ ผู้มีประสบการณ์
นั่งฟังเขาคุยกันบนโต๊ะอาหารในร้านราคาแพง
ก็เป็นประสบการณ์และการเรียนรู้ในอีกรูปแบบหนึ่ง

การเดินทางแบบถูก กับ แบบไม่ถูก เป็นเรื่องของราคา
แต่การเดินทางที่ “ถูก” กับ “ผิด” นั้น ไม่น่าจะมี
ต่างคนก็มีความหมายของการเดินทางต่างกันไป

สำหรับผม การเดินทางที่ดีเป็นเรื่องของ “ตัวหนังสือ”
มากกว่า “ตัวเลข” และผมมักจะทดเรื่องราวระหว่างทาง
เป็น “ตัวหนังสือ” เก็บไว้เสมอ ผมเลิกจด “ตัวเลข” ราคา
ไปนานแล้วเหมือนกัน นอกจากบาง “ตัวเลข” ที่เห็นว่า
มันชวนให้ตกใจจริงๆ

ผมชอบ “ตัวหนังสือ” เพราะ “ตัวหนังสือ” ที่ประกอบกัน
เป็น “เรื่องราว” ของแต่ละคนนั้นไม่มีวันเหมือนกัน
ต่างจาก “ตัวเลข” ที่ไม่ว่าใครเดินเข้าไปในร้านนั้น
ซื้อของร้านนี้ นั่งแท็กซี่ไปที่นี่ ต่างก็มี “ตัวเลข”
เท่าๆ กันเสมอ

และ “ตัวเลข” สูงๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าการเดินทางครั้งนั้น
จะมีคุณภาพสูงตามไปด้วยเสียเมื่อไหร่ อาจเพราะไม่ได้คาบ
ช้อนทองมาเกิด และยังไม่ได้ตกถังข้าวสารบ้านไหน
ผมจึงนิยมเดินทางในแบบประหยัดและออกจะลำบากสักหน่อย
ผมว่ามันอร่อยดี

การเดินทางประเภทที่มีสโลแกนว่า “สบายเหมือนอยู่บ้าน”
ผมมักจะคิดในใจว่า ถ้ามันสบายแบบนั้นก็อยู่บ้านไปเสียดีกว่า
ก็บอกแล้ว ความคิดบนพื้นฐานของลูกคนไม่รวย

และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความคิดข้างล่างนี่จะถูกต้องหรือไม่
ผมว่า “ตัวเลข” มักมีไว้บอกให้คนอื่นรู้
ไม่ว่าจะเป็นราคาตั๋วเครื่องบิน, โรงแรม, ค่าเที่ยว,
หรือของที่ซื้อหามาในราคาถูกและแพงจนน่าอวด
ขณะที่ “ตัวหนังสือ” นั้น นอกจากจะบอกให้คนอื่นรู้แล้ว
เรามักเก็บมันเอาไว้บอกกับตัวเองอยู่เสมอๆ

และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้คนเราลืม “ตัวเลข”
แต่จำ “ตัวหนังสือ” จากการเดินทางได้

ไม่ต้อง “จด” ก็ “จำ”

การเดินทางครั้งนี้ หายใจสูดอากาศเย็นที่ลอนดอนสองวันเข้าไปแล้ว
ยังไม่เห็นอะไรมากเท่าไหร่ และยังไม่มีเหตุการณ์อะไรให้จดจำ
สิ่งที่จำได้แม่นยำกลับเป็น “ตัวเลข”

พรุ่งนี้ ถ้าว่าง จะชวนเพื่อนออกไปเดินหา “ตัวหนังสือ”
มาใส่ในสมุดบันทึกเสียหน่อย

Advertisements

21 Responses to “เดินทางไม่ถูก”

  1. pattararanee Says:

    ^O^ ว้าว!!!

    จะไปที่นี่ไหมท่านนิ้วฯ
    The Travel Bookshop???

    (ตอนนี้ป้า “เดินทางไม่ถูก” ซะแล้ว ป้า งง @_@)

  2. beambongga Says:

    โอะ
    แปลกใจจริง ได้อ่านบล๊อกของท่านในยามเช้า
    ทุกทีจะเป็นตอนดึกๆ
    เวลามันคงต่างกันสินะ

    ตัวเลขที่ท่านว่ามา ล้วนน่าตกใจทั้งสิ้น
    ห้องพักคืนละหมืน เดือนละสองแสน OoO”
    อาหารมื้อละพันสี่
    เอื้อก จะมีโอกาสได้ไปกะเค้ามั้ยเนี่ย

  3. เจน Says:

    กลายเป็นไฮโซไปซะแล้วท่านนิ้ว!^^’


  4. เป็น’ตัวเลข’ที่ น่าตกใจ!ทีเดียว…เดินทางไม่ถูกของจิงเลยเน๊ยะ

    แต่ก็อย่าลืมออกไปเดินหา ตัวหนังสือ ณ คุณเอ๋
    บางทีอาจจะแทบไม่ใช้ ตัวเลข แถมได้ตัวหนังสือกลับมา
    มาพร้อมความประทับใจ ก็เป็นได้เน้อ..ท่าน

    สนุกกับการใช้..ความรู้สึก ความคิด การค้นหา..และการใช้เงินนะ
    และคิดว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ถูกยังไงก็ไม่ถูกแน่นอน..เพราะแสนแพง
    เวลาต่างกันจิงจิง..อ๊ะ อ๊ะ สวีทดรีม จ้า

  5. อู Says:

    อย่าคูณ!
    เป็นกฎของคนไทยขณะอยู่ที่นั่น
    555

    ปล. ฝากกิน Ben’s Cookies หน่อยนะ อร่อยเหาะจริงๆ ^^
    (http://www.benscookies.com/)

  6. Daisy Sunday Says:

    แอบตื่นตะลึง
    กับจำนวนตัวเลขเหล่านั้น
    อืม… นับเป็นประสบการณ์อีกเรื่อง
    ที่ได้รู้จากตัวหนังสือของคุณนิ้วกลม

    ^^

  7. jummdcu Says:

    การเดินทางที่ดีเป็นเรื่องของ “ตัวหนังสือ” มากกว่า “ตัวเลข”
    …………………………………………………………..

    อันนี้เห็นด้วย เมื่อไหร่ที่เราคำนึงถึงตัวเลข มันค่อนข้างจะบั่นทอนความสุข
    แต่กับตัวหนังสือ มันทำให้เรา “เปิด”
    ทั้ง เปิดตา เปิดใจ และก็เปิดสมอง
    แถมบางคน ยังนำสิ่งที่ได้ “รับ” กลับมาแจกจ่ายให้คนอื่นๆอีกด้วย
    อันนี้น่ะ มีคุณค่ามากกว่า “ตัวเลข” เหล่านั้นซะอีก ว่ามั้ย 😀

  8. seventwenty Says:

    🙂
    ชอบอ่านการเดินทางที่เป็นเรื่องของ ตัวหนังสือ คะ
    จริงๆ มาก ที่ไม่ว่าเราจะเดินทางด้วยเงินจำนวนเท่าใด
    แต่ประสบการณ์ใหม่ๆ ทั้งนั้น
    เพียงแต่เงินมาก-น้อย ประสบการณ์ที่ได้ก็ต่างกันไป

    สนุกดีคะ
    ได้อ่านประสบการณ์ใหม่ๆของคนอื่น
    ได้เพิ่มประสบการณ์ความคิดให้กับตัวเองด้วย

    น่าเสียดายจังเลยคะ
    ที่เครื่องบินมีที่กั้น
    ถ้าข้างๆ เป็นคนที่อยากซบ ขึ้นมา
    ก็อดเลย

    5555

  9. อุ๋ม Says:

    บอกได้คำเดียวว่าโคตรแพง
    นับว่าคงทำบุญไว้เยอะ 55
    ถ้าเราไปด้วยเงินในกระเป๋าตัวเอง
    มีหวังนับกันแล้วนับกันอีก 555
    เที่ยวให้สนุกนะคะ

  10. รวยระริน Says:

    อ๋อ..
    มาบอกว่าคิดถึงค่ะ

  11. สิ Says:

    ไปหาด้วยคนสิ =]

  12. undercurrent Says:

    อยากมีโอกาสไป “หลุนตุ๋น” บ้างจัง 😀

  13. Pangz Says:

    อ่านแล้วเดินทางไม่ถูกเหมือนกัน
    เพราะไม่มีเงินขนาดนั้น

    อ่านไปอ่านมาคิดถึง ดาวที่เจ้าชายน้อยไปเยือน ดาวที่มีนักธุรกิจจมอยู่กับตัวเลข

    หนูชอบตัวหนังสือมากกว่าตัวเลขอยู่แล้ว
    ยิ่งเป็นตัวหนังสือของนิ้วกลม ยิ่งชอบ ห้าๆ

    ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

  14. guyver Says:

    เห็นจำนวนเงินแล้วมึน …

    ออกเดินแล้วเก็บเกี่ยวตัวหนังสือมาฝากกันเยอะๆนะครับ … ชอบจังเลยที่คุณเขียน

  15. tani~tani Says:

    โอ๊ยยยยย
    ลอนดอน

    แคร์กันมั้งดิ

    นี่มันความแตกต่างระหว่างชาติชัดๆ

  16. bluewings Says:

    สวัสดีค่ะ พี่นิ้วกลม ขอเรียกอย่างนี้ล่ะกันนะค่ะ
    หลังจากตามหาจนเจอแล้ว คงต้องมาฝากแปะตัวเองไว้ที่นี้อีกคนนะค่ะ
    อยากมีที่พักตากอากาศกะเขามั้ง

    ได้อ่านเรื่องเก่าๆ(“ฝัน”)ที่พี่กลมเขียนแล้ว เริ่มคิดในมุมตัวเองมากๆจน
    เริ่มต้องถามตัวเองบ้างค่ะว่า”ฉันล่ะทำไรบ้าง..คิดไรบ้าง ตอนนั้นนะ”

    เอาล่ะค่ะ ถ้าเจอข้อสรุปเมื่อไรจะมาเล่าให้อ่านบ้างนะค่ะ^o^

    ว่าแต่น่าอิจฉานะค่ะเนี่ย ไปลอนดอน แบบ พิเศษอย่างนี้

    เก็บเรื่องระหว่างทางมาให้อ่านเยอะๆนะค่ะ Good Luck++

  17. เติ้ล Says:

    ขนหน้าแข้งยังอยู่ครบดีนะพี่?

  18. abrider Says:

    ไปลาวดีก่า เฮ้อ

  19. Prim** Says:

    สัวสดีค่ะ พี่นิ้วกลม…

    เพิ่งเข้ามาอ่านบล็อกของพี่ครั้งแรก

    หลังจากติดตามผลงานหนังสือมานาน

    พี่เป็น idol ของนู๋นะคะ พี่เก่งจัง

    นู๋รุสึกว่ามีความคิดสร้างสรรค์ และเพาว์เวอร์อยู่ในตัวพี่เยอะจังเลย

    นู๋อยากเป็นแบบพี่ค่ะ

    จะเข้ามาอ่าน มาเม้นบ่อยๆเลยนะคะ ^^

    ขอให้สนุกกับลอนดอน น่าอิจฉาจิงๆเลย

    สู้ๆ ค่ะ

  20. nena Says:

    เป้นมุมมองที่น่ารักจัง

    เปิดบันทึกตัวเองตอนมีโอกาสไป NZ ทั้งที่เป็นเงินทุนนะคะ
    ก็ยัง..จด ..แต่ตัวเลขไว้ค่ะ

    แล้วจากลับมาอ่าน .. ตัวหนังสือน่ารัก ..ที่คุณ .. จำไว้ในบันทึกบล็อกนี้อีกนะ

    ขอบคุณค่ะ

  21. snowflake Says:

    ตาร้อนผ่าวๆเลยค่ะ พี่นิ้ว 😉
    ยังไงก็อย่าลืมเที่ยวจนลืมกลับมานะคะ อิอิ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: