Archive for the '23: สำเร็จรูป!' Category

คลิป

กันยายน 15, 2007

มีของหลายสิ่งที่ “ลงตัว” ของมัน
แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
แต่ก็แค่ “บ้าง” เท่านั้น
ไม่ได้เปลี่ยนอะไรใหญ่โต
ไม่ได้เปลี่ยนมานานมากแล้ว

หนึ่งในของเหล่านั้น มี “คลิป” อยู่ด้วย

ผมชอบชื่อฝรั่งของมัน “คลิป”
มันสั้น ง่าย และ “หนีบ” ดี
ถ้าผมมีโอกาสอาสาตั้งชื่อภาษาไทย
ให้ไอ้เจ้าลวดขดหนีบกระดาษนี่
ผมคงเรียกมันว่า “หนีบ”
อุปกรณ์ชนิดนี้ไม่น่าจะมีชื่อเกินหนึ่งพยางค์

เอ…ว่าแต่ตอนนี้มันมีชื่อภาษาไทยไหม?

“คลิป” เป็นสิ่งของที่สวยที่สุดในโลกชิ้นหนึ่ง
ถ้ามีรางวัลการออกแบบผลิตภัณฑ์ยอดเยี่ยมตลอดกาล
“คลิป” สมควรที่สุด สำหรับรางวัลที่หนึ่ง
รูปร่างของมันเกิดขึ้นจากประโยชน์ใช้สอยโดยแท้
ไม่มีสิ่งใด “เกิน” เลยแม้แต่น้อย

อะไรที่งอง่าย – อ๋อ ลวด
งอแบบไหนถึงจะหนีบได้ – อ้อ งอแบบนี้

สีเงินของคลิปเป็นสีเดิมๆ ของลวด
บ้างเงา บ้างด้าน
มีบ้างเหมือนกันที่สร้างสรรค์ “เคลือบ” สีให้คลิป
แต่ยังไงแล้ว ถ้าพูดถึงความ “คลาสสิก” ก็ต้องยกให้คลิปสีเงิน

คลิป มีขนาดเล็กและผอม แต่แรงเยอะ
คลิปไม่เคยใหญ่ไปกว่านี้
และก็ไม่เคยตะเกียกตะกายจะทำหน้าที่เกินตัว
แค่ทำหน้าที่ “หนีบ” กระดาษหลายแผ่นเข้าด้วยกันให้ดีที่สุด
คลิปก็พอใจแล้ว

จะมีผลิตภัณฑ์ชิ้นไหนอีกที่สร้างขึ้นจากลวดเพียงเส้นเดียว?

พูดมาถึงตรงนี้ก็ชวนให้นึกถึง “แม็กซ์” หรือ “ลวดเย็บกระดาษ”
ซึ่งจะว่าไปก็ไม่ควรจะนำมาเปรียบเทียบกับ “คลิป” ให้แปดเปื้อน
เพราะลวดเย็บกระดาษนั้นเป็นเพียง “อาวุธ” ของเครื่องเย็บกระดาษเท่านั้น
แต่ที่นึกถึงก็เพราะมันมีหน้าที่ใกล้เคียงกัน

แต่ถ้าคิดดีๆ แล้ว “คลิป” น่ารักกว่า “แม็กซ์” เยอะ
คลิปไม่เคยทำร้ายกระดาษ ไม่เจาะ ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ให้เป็นรู
คลิปรู้หน้าที่ของมันดีว่า มันมีไว้สำหรับ “หนีบ” เพียงชั่วคราว
กระดาษที่ถูกคลิปหนีบ สุดท้ายแล้วก็เหมือนเดิม
แยกจากกันเป็นแผ่นๆ ไร้ร่องรอย จะสลับสับเปลี่ยน
หน้านี้อยู่หน้า หน้านั้นอยู่หลังก็ทำได้เสมอๆ

แต่ถ้าไม่ลำเอียง เราก็ควรพูดแทน “แม็กซ์” ด้วยว่า
ที่จำเป็นต้องเจาะกระดาษก็เพราะอยาก “หนีบ” ให้มันแน่นกว่า
แข็งแรงกว่า และคงทนถาวรกว่า แต่มันก็เป็นเช่นนี้แหละ
อะไรที่นำมา “แนบติด” กัน ถ้า “ยึดแน่น” เกินไป
เมื่อถึงเวลาต้องแยกจากกัน ต้องดึงตัวเองออกจากกัน
ก็มักมีรอยแผล มีรู ฝากไว้เสมอ

คลิป หนีบชั่วคราว หนีบหลวมๆ
ทำตัวเหมือนคนเข้าใจความสัมพันธ์ที่ไม่จีรังยั่งยืน

อีกเรื่องหนึ่งที่น่ารักสำหรับคลิป
คลิปเป็นอุปกรณ์อีกหนึ่งชนิดบนโลกใบนี้
ที่-ถ้าไม่หายก็ใช้ไปได้จนตาย
ดีไม่ดีอาจส่งต่อให้ลูกหลานได้ด้วยซ้ำ

เมื่อคลิปไม่ทำให้กระดาษช้ำ
ตัวมันเองก็รักษาสภาพเดิมๆ ไว้ได้
แม้บางที เวลาเราดึงกระดาษออกจากคลิปแรงไปหน่อย
คลิปอาจจะบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่ก็คืนร่างได้ในเวลาไม่นาน
อาศัยแรงดัดกลับคืนดังเดิมได้ไม่ยาก
ในขณะที่แม็กซ์ผู้หนีบแน่นนั้นต้องพลีกายถวายชีวิต
ทุกครั้งไปที่พยายามจะหนีบตัวมันเข้ากับกระดาษ

คลิปจึงล้ำสมัยตั้งแต่มนุษย์ยังไม่นิยมคำว่า รีไซเคิ่ล
คลิปเรียบๆ ง่ายๆ ลวดงอๆ เส้นหนึ่งนี่เอง
แต่ก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม
ใช้แล้วใช้อีก หลายสิบปี คลิปก็ยังไม่บุบสลาย
แต่คนไม่ค่อยเห็นความสำคัญของคลิป
พบเห็นได้บ่อยไป เวลาคลิปหล่น ไม่ค่อยมีคนเก็บหรอก
มันถูก มันหาง่าย มันมีเยอะ มันก็แค่ลวดขดเส้นเดียว

ผมไม่เคยใช้คลิปฟุ่มเฟือย
กระดาษปึ๊งเก่าที่ไม่จำเป็นต้องหนีบแล้ว
ผมมักมานั่ง “เด็ด” คลิป
แล้วโยนมันไปกลับรวมในกล่องของมันเสมอๆ

แม้ในวันนี้ พอพูดถึง “คลิป”
ดูเหมือนภาพในหัวของผู้คนจะเปลี่ยนความหมายไปมาก
มักกลายเป็น “คลิปฉาว”, “คลิปหลุด”, “คลิปดารา” ไปแทน
ก็ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่ต่อให้ “ฉาว” แค่ไหน
มันก็ไม่ “สวย” เท่า “คลิป” ลวดหนีบกระดาษในความหมายเดิม

และความสวยของคลิปจะคงอยู่ตลอดกาล
ตราบที่มนุษย์ยังใช้กระดาษ
ผมเชื่อของผมอย่างนั้น

Advertisements

เขียนถึงร่ม ในวันที่โลกเปียก

กันยายน 4, 2007

มีของหลายสิ่งที่ “ลงตัว” ของมัน
แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
แต่ก็แค่ “บ้าง” เท่านั้น
ไม่ได้เปลี่ยนอะไรใหญ่โต
ไม่ได้เปลี่ยนมานานมากแล้ว

หนึ่งในของเหล่านั้น มี “ร่ม” อยู่ด้วย

วันนี้ลมเย็นพัดปะทะหน้าตั้งแต่บ่าย
ตอนหัวค่ำ ฝนตกกระหน่ำลงมาทำเอาโลกเปียก
ใบไม้ปลิดตัวจากขั้วลงมานอนแอ้งแม้งบนพื้น
ฝนทำใบให้แฉะ ติดแน่นกับฟุตบาท
มองเผินๆ ดูคล้ายลวดลายบนทางเดิน
ลวดลายธรรมชาติ

อากาศดีเหลือเกิน
เย็นเกือบหนาว
หนุ่มสาวกอดกัน
บ้างจูบ
ฝนพรำ
ร่มหลายคันกางออก

“ร่ม” มีความสมบูรณ์อยู่มาก
ตั้งแต่ชื่อที่ใช้เรียกขาน
คำว่า “ร่ม” ฟังแล้วน่ารักและเย็น

“ซื้อร่มคันนึงครับ”
“อย่าลืมพกร่มไปด้วย”
“เข้ามาในร่มสิครับ”

แหม ดีเนอะ คนเราพก “ร่ม” ได้ด้วย

ร่มเป็นอุปกรณ์อย่างง่าย
ในยามปกติมันทำตัวแคบๆ หุบๆ
ซุกอยู่ตามซอกมุมห้อง
บ้างก็แขวนผอมๆ ไว้ข้างฝาผนัง
ดูไร้ความสำคัญ

แต่พอในยามที่ต้องการ “ร่ม”
มันก็พร้อมที่จะกางตัวออก
ปกป้องคนใต้เงาร่ม
จากแดดและฝน

จากแคบ เป็นกว้าง
จากไม่มี เป็นมี

ทันทีที่ร่มกาง จะเกิด “พื้นที่” พิเศษใต้ร่มขึ้น
“พื้นที่” ที่ความรู้สึกต่างจากพื้นที่นอกร่มสิ้นเชิง
ปลอดภัย ร่มเย็น ไม่เป็นหวัด

ร่มคันเล็กๆ ที่กางออกมา สร้างความรู้สึกที่แตกต่าง

เมื่อร่มกาง
ไม่ได้เกิด “พื้นที่” เฉพาะ “ใต้ร่ม” เท่านั้น
แต่ยังเกิด “เส้นทาง” และความเป็นไปได้อีกด้วย

ก่อนกางร่ม มีแต่คำว่า “ไม่ได้”
เดินตากฝนไม่ได้ ไปไหนไม่ได้
พอกางร่มเท่านั้นแหละ “ทาง” ก็เกิดทันที
“พื้นที่” ใต้ร่มที่เคลื่อนไหวไป ก็คือ “ทาง” นั่นเอง

ร่มค่อนข้างลงตัว
เพราะเมื่อมันกางออกมา
รูปร่างของมันมีลักษณะโค้งลง
เตรียมให้ฝนไหลหยดลงสู่พื้นรอบร่ม
ส่วน “ที่ว่าง” ใต้เพดานร่มนั้น
ก็ให้ความรู้สึก “ส่วนตัว” แก่ผู้ที่อยู่ในนั้น

เรายืนติดกัน แต่คนละร่ม
เหมือนอยู่กันคนละโลก

หญิงสาว ชายหนุ่ม ใต้ร่มเดียวกัน
เหมือนโลกใบนั้นมีสองคน

ร่มไม่เคยใหญ่ไปกว่านี้
ร่มที่ดี ขนาดน่ารัก
ไม่เหมาะกับการใช้งานสามคน
สองคนกำลังดี
หนึ่งคนคือปกติ
หากลมแรงหน่อยอาจเหงานิดๆ

เวลาคนหนึ่งคน
เดินสวนกับคนสองคนที่อยู่ในร่มเดียวกัน
วินาทีหลังจากนั้น เขาจะเหงาขึ้นมาชั่วคราว
แต่เดี๋ยวมันก็หายไป กับฝน

ร่มรู้ว่า เราเดินกันเยอะไม่ได้
สามคนทีไรจะต้องมีใครสักคนเปียก
หรือไม่ก็เปียกปอนกันไปหมด
ใต้พื้นที่ของร่ม เหมาะสมสำหรับสองเท่านั้น

ร่มที่ดีมีน้ำหนักเบา
ร่มส่วนใหญ่ ถือได้ด้วยมือเดียว
อีกมือจะเหลือไว้ทำอะไรล่ะ
หากไม่ใช่จับมืออีกคนใต้ร่มเดียวกัน
อ้อ หรืออาจเอาไว้หิ้วถุงใส่ห่อก๋วยเตี๋ยว
ที่ซื้อมากินคนเดียวคืนนี้ก็เป็นได้
ร่มไม่รู้ด้วยหรอก ชีวิตใครชีวิตมัน

ร่มแบบปกติๆ ปลายด้ามจะงอ
รอเกี่ยวกับตะขอแขวน
งอให้จับ รวมถึงงอให้สวย

ร่มมีมิติของเวลา
ร่มเปียก ร่มแห้ง
ร่มจะเปียกเมื่อกาง
และรอแห้งก่อนค่อยหุบ

ร่มอันเดียว
แต่แปลงร่างได้
อย่างกับทรานสฟอร์มเมอร์!

ร่มจึงอัศจรรย์
อุปกรณ์ป้องกันแดดและฝน
ที่บังเอิญผู้คนสัมผัสความรู้สึกบางอย่างกับมันได้

ความรักบางคู่อาจเริ่มต้นจากร่ม
กวีบางบท เพลงบางเพลง
อาจเกิดขึ้นใต้เพดานร่มเล็กๆ นี่เอง

ร่ม เป็นสิ่งของที่ค่อนข้างโรแมนติก
หากใช้สองคน ต้องมีคนหนึ่งถือ
และอีกคนหนึ่งเอียงตัวเข้าหา

บนถนนที่มีร่มหลายคัน
หากลองสังเกต
เราจะเห็นโลกใบเล็กๆ ของผู้คน
บ้างเดี่ยว บ้างเป็นคู่
ใต้ร่มเหล่านั้น

กระทั่งฝนหยุด
ร่มหุบลง
โลกใบเล็กเหล่านั้นหายไป
โลกใบใหญ่กลับมาอีกครั้ง
หัวไหล่ที่เบียดกันได้เวลาห่าง
รอวันฝนตก มันจะกลับมากระทบกันอีก.